Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Φαρμακοποιοί και φαρμακοί

του Σταμάτη Κωνσταντινίδη

Η τελευταία απεργία των φαρμακοποιών που προσφάτως ανεστάλη – Κύριος οίδεν για πόσον καιρό – οφείλει να μας προβληματίσει όλους, ώστε με νηφαλιότητα να δούμε,  πέρα από την δικαιολογημένη αγανάκτηση αμφοτέρων, δηλαδή των απλήρωτων από το κράτος φαρμακοποιών και των ασφαλισμένων που δεν μπορούν να προμηθευτούν τα φάρμακα με  προσωπικά τους έξοδα,  την βαθύτερη ουσία του ζητήματος. Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά και με μόνο σύμμαχο της σκέψης την κοινή λογική.

Ουδείς εργαζόμενος ευαρεστείται όταν δεν αμείβεται για υπηρεσίες που έχει προσφέρει, πολλώ δε μάλλον όταν, ως ελεύθερος επαγγελματίας, έχει προπληρώσει ο ίδιος το εμπόρευμά του και περιμένει δικαίως να αποσβέσει το χρέος παίρνοντας πίσω τα χρήματά του.

Δυστυχώς όσοι συναλλάσσονται με το  ελληνικό κράτος γνωρίζουν πολύ καλά ότι στερείται πάσης αξιοπιστίας καθώς το μόνο που κάνει από ιδρύσεώς του είναι να ταλαιπωρεί τους πολίτες στα γρανάζια μιας απίστευτης γραφειοκρατίας και κακοδιοίκησης απαιτώντας πάντοτε συνέπεια και επισείοντας απειλές και τιμωρίες, ενώ το ίδιο είναι προκλητικά ασυνεπές.

Έχει πάντως εξαιρετικό ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος για να κατανοήσει τον ελλειμματικό ψυχισμό του νεοέλληνα και την συλλογική ευθύνη όλων στην δημιουργία αυτού του τερατόμορφου κράτους, που εξαρχής στηρίχθηκε στην διαφθορά, στο βόλεμα των ημετέρων και την απόλυτη αναξιοκρατία. Αλλά γι’ αυτά προσεχώς.

Δεν νομίζω ότι νοήμων άνθρωπος θα διαφωνούσε με τα παραπάνω που αποτελούν πλέον κοινούς τόπους. Το κρίσιμο ωστόσο ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: Νομιμοποιείται – ηθικά τουλάχιστον – ο οποιοσδήποτε να διεκδικεί το δίκαιό του όχι με απευθείας σύγκρουση με τον αντίδικό του αλλά κρατώντας ως ομήρους τρίτους που ουδεμία σχέση και ευθύνη έχουν με τα αιτήματά του; «Δεν υπάρχει άλλος τρόπος» θα αντιτείνουν οι φίλοι φαρμακοποιοί. Μπορεί  ωστόσο μία κοινωνική ομάδα να αγιάζει τα οποιαδήποτε μέσα για να επιτύχει τον σκοπό της;

Τι θα απαντήσουν τότε οι φαρμακοποιοί στους αναξιοπαθούντες γέροντες, στους απόρους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους σοβαρά ασθενείς, που από την λήψη των φαρμάκων τους εξαρτάται κυριολεκτικά η ζωή τους, όταν,  αντί για φάρμακα,  τους προσφέρουν φαρμάκια; Δεν επιθυμώ διόλου να προσδώσω μελοδραματική χροιά στο θέμα, ωστόσο, μπορεί ποτέ η κυνική απάντηση «φταίνε οι άλλοι» να καθησυχάσει τις ταραγμένες συνειδήσεις και τον τραυματισμένο ψυχισμό όλων αυτών των ανθρώπων που, είτε ως απόμαχοι της ζωής είτε ως ατυχήσαντες  βλέπουν πέρα από το ανάλγητο και απρόσωπο κράτος να τους γυρνούν την πλάτη και άνθρωποι με τους οποίους είχαν προσωπική σχέση;  Σημειωτέον ότι η απεργία πραγματοποιήθηκε χωρίς μέριμνα για ένα έστω ποσοστό προσωπικού ασφαλείας,  ώστε τουλάχιστον να εξυπηρετούνται οι κατεπείγουσες περιπτώσεις. Και υπήρξε σίγουρα αποκαρδιωτική η είδηση για ανθρώπους που ξενιτεύτηκαν σε όμορες βαλκανικές χώρες για να προμηθευτούν τα φάρμακά τους σε χαμηλότερες τιμές!

Ας φανταστούμε λοιπόν,  αφού δυστυχώς πολλοί συναλλασσόμαστε με το αποκρουστικό αυτό ελληνικό κράτος, τι θα συμβεί, εάν για απολύτως δίκαια αιτήματα, όπως η  μη καταβολή δεδουλευμένων, οι γιατροί  π.χ. αρνηθούν  να εγχειρήσουν ασθενείς στα δημόσια νοσοκομεία, οι οδοκαθαριστές να περισυλλέξουν τα σκουπίδια από τους δρόμους, οι εκπαιδευτικοί να επιτηρήσουν στις πανελλαδικές εξετάσεις – το έκαναν τελευταία το 1990 και οι μνήμες είναι νωπές…

Κακά τα ψέματα. Δεν μπορεί ποτέ μια κοινωνία να προοδεύσει όταν η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα διεκδικεί εκβιάζοντας ή κρατώντας ομήρους. Εάν – ιδιαίτερα στις δύσκολες αυτές εθνικές στιγμές – ο καθένας δεν μεριμνά για τον διπλανό του ερχόμενος στην θέση του, δεν θα αργήσει εκείνη η ημέρα όπου θα έχουμε μετατραπεί εμείς σε θηρία, η δε κοινωνία σε ζούγκλα χωρίς νόμους και συνειδήσεις αλλά άγρια ένστικτα και σιδερένια πυγμή. Καμμία κοινωνία δεν ευημερεί όταν το συμφέρον – έστω και δίκαιο –  μιας κοινωνικής ομάδας προτάσσεται έναντι του κοινού καλού, όταν η αλληλεγγύη υποχωρεί και απεμπολείται η ευθύνη έναντι του συνανθρώπου, η οποία δεν ενεργοποιείται στον άνθρωπο κατ’ αναλογία προς τα υλικά ανταλλάγματα αλλά αποτελεί ξεχείλισμα δοτικότητος από αίσθηση εσωτερικού χρέους.

Πριν ξανακλείσουν οι  καθ’ όλα συμπαθείς φαρμακοποιοί τα φαρμακεία τους,  ας θυμούνται απλώς ότι υπάρχει κάτι πιο εφιαλτικό γι’ αυτούς από την καθυστέρηση του κράτους να καταβάλει τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του. Το τραγικό γι’ αυτούς θα είναι να ξεπέσουν στις συνειδήσεις των συμπολιτών τους, να περιέλθουν δηλαδή σε πλήρη κοινωνική ανυποληψία  εισπράττοντας για το ιδιώνυμό τους άγος την καθολική κοινωνική κατακραυγή και απαξίωση και να γίνουν οι σύγχρονοι φαρμακοί,  όχι ασφαλώς εξοριζόμενοι από την πόλη και θυσιαζόμενοι προς εξιλασμόν, αλλά έκπτωτοι από την εκτίμηση των πολιτών, καθώς το επάγγελμά τους θα έχει διολισθήσει για μία ακόμη φορά από ιερό  λειτούργημα σε ευτελή  συνδικαλιστική  πρακτική.

 

Ο Σταμάτης Κωνσταντινίδης είναι φιλόλογος εκπαιδευτικός των Εκπαιδευτηρίων  Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ και Διευθυντής του Γενικού Λυκείου.

Advertisements

Tagged as: , , , , , ,

6 Σχόλια »

  1. «Η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.Χ.»
    Η τραγικά αληθινή διαπίστωση ανήκει στον κορυφαίο διανοητή Κορνήλιο Καστοριάδη. Ποτέ δεν χάιδεψε αυτιά, ποτέ δεν κολάκευσε.
    Το… προνόμιο αυτό το άφησε για το «πολιτικό προσωπικό» της χώρας. Η δική του «δουλειά» έγκειτο στο να αφυπνίζει συνειδήσεις. Ο φίλαυτος νεοέλληνας, που κορδακίζεται και περιαυτολογεί, επικαλούμενος κατορθώματα προγόνων 2.500 χρόνια πριν, δεν έχει αντιληφθεί ότι ο ίδιος έχει την τύχη στα χέρια του. Αλλά δεν την πήρε ποτέ.
    Από την πτώση της αθηναϊκής δημοκρατίας και εντεύθεν στοιχίζονταν πίσω από κάθε λογής προστάτες. Άλλοτε παρά τη θέληση του, άλλοτε εθελοντικά. Γύρευε πάντα τον «μεγάλο πατερούλη», είτε στο πρόσωπο ενός κατακτητή, είτε ενός «χαρισματικού ηγέτη», είτε μιας ξένης δύναμης. Μια ψύχραιμη ιστορική αναδρομή, το αποδεικνύει. Υπήρξαν εξαιρέσεις; Ασφαλώς. Αλλά επιβεβαίωναν τον κανόνα. Και κυρίως, εξουδετερώθηκαν από νέες περιπέτειες και νταβατζιλίκια.
    Ο λαός, αυτός ο μόνος υπεύθυνος για τη μοίρα του, παρέμεινε φοβισμένος, δουλικός, ευάλωτος σε κολακείες, έμεινε υποχείριο, εύκολος στο μανιπουλάρισμα και στην όποιας μορφής «δωροδοκία» – είτε…
    υπόσχεσης διορισμού, είτε αρπαχτής, είτε λαοπλάνων υποσχέσεων.
    Δυστυχώς η οδυνηρή πραγματικότητα είναι – όπως λέει ο Καστοριάδης – ότι «ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσπισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων».
    Δεν έκανε την δική του Επανάσταση. Γιατί ακόμη και την 3η Σεπτέμβρη ζητούσε Σύνταγμα, αλλά από έναν Βασιλιά. Διερωτάται ο Καστοριάδης: «Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν;».
    Και συμπεραίνει αβίαστα: «Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα».
    Και παραμένει – δυστυχώς – σύγχρονο – το ερώτημα: Μπορεί ο ελληνικός λαός να πάρει την τύχη του στα χέρια του; Αν όχι, η Ιστορία θα πάρει (και πάλι) την εκδίκηση της..

  2. Αγαπητέ δάσκαλε μου Σταμάτη, έτυχε να επιλέξω να σπουδάσω φαρμακευτική και τους τελευταίους μήνες να εξασκώ το επάγγελμα. Με απογοήτευσε αρκετά ο τρόπος που προσεγγίζετε το θέμα. Σχετικά με την απεργία και τον τρόπο είχα τις αμφιβολίες μου για το μέτρο αλλά σύντομα πείστηκα ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Αλλά με την ίδια λογική και οι λιμενεργάτες όταν θα ναι απλήρωτοι δεν θα πρέπει να κλείνουν τα λιμάνια,τα μέσα μεταφοράς θα πρέπει ανεξαρτήτως αν πληρώνονται ή όχι οι υπάλληλοι να λειτουργούν κανονικά,οι καθηγητές θα πρέπει να συνεχίσουν να εργάζονται (μάλλον να απασχολούνται) ακόμα και αν τους κόβουν μισθούς και απολύουν συναδέλφους τους (και σύντομα δηλαδή αυτούς) και πολλά άλλα παραδείγματα κινητοποιήσεων δεν θα πρέπει να γίνονται γιατί κάτι εμποδίζουν. Και αν δεν εμποδίσουν πώς θα πιέσουν την εκάστοτε κυβέρνηση για το δίκιο τους;
    Την απόφαση για την συγκεκριμένη κινητοποίηση την αποφάσισε η γενική συνέλευση των φαρμακοποιών όπου είχαν παραβρεθεί και εκπρόσωποι συνταξιούχων που στήριζαν τον αγώνα στα πλαίσια της ενότητας των αγώνων των εργαζομένων,των μικρών μαγαζιών και των μικρών φαρμακείων. Καθ’όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων στο δικό μας φαρμακείο δεν μπήκε κανείς που να μας βρίσει ή να πει ότι δεν έχει δίκιο. Και εξάλλου είναι κοινό μυστικό ότι αν πήγαινε τη συνταγή ο ασφαλισμένος στο ταμείο του με την απόδειξη του έδινε το ταμείο τα λεφτά του. Δεν έμεινε κανέις χωρίς φάρμακα οπότε αυτά περί βαλκανικών χωρών είναι υπερβολές.
    Το συγκεκριμένο μέτρο απεργίας ήταν αναγκαίο γιατί είχες να διαλέξεις ανάμεσα στην επιβίωση και τον σίγουρο δρόμο προς την ανεργία.Ζούμε σε έναν τύπο κοινωνίας που είναι τόσο ανήθικη που κοινωνικά αγαθά και πρώτες ανάγκες όπως η παιδεία ,η υγεία,η κατοικεία και άλλα είναι όλα εμπορεύματα και μετριούνται σε κέρδη σε μια εποχή που οι ας τους πούμε προς χάριν της κουβέντας ισχυροί τα θέλουν όλα και τώρα: πλήρης ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων, διάλυση όλων των εργατικών δικαιωμάτων, απογείωση της εκμετάλλευσης. Μπορούμε να πούμε ότι ζούμε στην εποχή ενός άγριου, ολοκληρωτικού καπιταλισμού oπού το μόνο σίγουρο είναι ότι κανείς μας δεν θα γλιτώσει όσο δεν αντιστεκόμαστε οι εργαζόμενοι και άνεργοι αλληλέγγυα απέναντι σε όλο αυτό.
    Αναγκάζομαι να τα γράψω όλα αυτά δημόσια γιατί δεν έβρισκα κάποιον άλλον τρόπο ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Το mail μου είναι makisdav@gmail.com όποτε θέλετε είμαι στη διάθεση σας για συζήτηση.

    Μάκης Δαβιλάς
    εργαζόμενος φαρμακοποιός

  3. Καλέ μου φίλε Μάκη,
    διάβασα το σχόλιό σου και εκ των προτέρων σε ευχαριστώ για την συνεισφορά σου στον διάλογο.Αυτό που εγώ θέλησα να επισημάνω στο άρθρο μου είναι η διαφωνία μου με την πρακτική των διεκδικήσεων – ακόμη και των πιο δίκαιων – μέσω της ομηρείας. Πιστεύω – ασφαλώς η ιδέα δεν είναι δική μου, δες αν σε ενδιαφέρουν σχετικά Πλάτωνος Πολιτεία 519d-520a καθώς και Θουκυδίδου Ιστορίαι ΙΙ 60 – , ότι το γενικό συμφέρον πάντοτε προηγείται του μερικού. Δεν είναι δουλειά μου να προτείνω τρόπους διά των οποίων ο καθ’ όλα αξιοσέβαστος κλάδος σας θα αντιμετωπίσει την κρατική αθλιότητα και υποκρισία. Εγώ συζητώ σε μια καθαρά πνευματική τοποθέτηση ένα πνευματικό πρόβλημα και θέλω μια κοινωνία όπου ο καθένας «μέσα στο δίκιο του θα βλέπει και το δίκιο του άλλου» και κυρίως του ανυπεράσπιστου άλλου, για να θυμηθώ τα λόγια του Άμλετ. Αν για την κατάσταση στην Ελλάδα φταίει ο βάρβαρος καπιταλισμός της εποχής, όπως λες, δεν ξέρω. Ξέρω όμως σίγουρα ότι η Ελλάδα κυβερνήθηκε με οικονομικό σύστημα του πιο νοσηρού κομμουνιστικού κρατισμού και με νοοτροπία φεουδαρχίας των συνδικάτων.Δεν με πείθουν οι διεδικήσεις των αγανακτισμένων, θέλω προσωπικές επαναστάσεις που πρωτίστως, αντί να απαιτούν την αλλαγή των άλλων, θα σκάπτουν ένδον για την εσωτερική αλλαγή του καθενός. Το ξέρω ότι διαφωνείς μαζί μου,σέβομαι την αγωνία σου, επίτρεψέ μου όμως να σου πω ,ότι πάντα η μεγαλύτερη επανάσταση θα είναι κατά του εαυτού μας.

  4. Διαφωνείτε ως προς τη φιλοσοφική προσέγγιση του θέματος.Συνήθως η απάντηση βρίσκεται καπου στη μέση.Στο παρελθόν όλοι ήξεραν για τα «συγκοινωνούντα δοχεία» ιατρών-φαρμακοποιών αλλά τα στόματα έμεναν ερμητικά κλειστά, γιατί όλοι ήταν καλοί «πελάτες» και πλήρωναν αδρά!! Σήμερα που οι κερδοσκοπικές μασκες έπεσαν ένεκα ελλείψεως ρευστού άρχισαν οι συναισθηματικοί εκβιασμοί.Από την άλλη όμως υπάρχουν πανάκριβα φάρμακα για χρόνιες-ανίατες ασθένειες τα έξοδα των οποίων δεν μπορούν να καλύψουν οι νεοι φαρμακοποιοί.Ίσως η απεργία να είναι ο μόνος δρόμος.Είναι ομως ο ηθικός δρόμος;Θα προτιμούσα το συνδικαλιστικό όργανο των φαρμακοποιών να κινήσει ελεγκτικες-νομικές διαδικασίες για την αποκάλυψη-σύλληψη όλων εκείνων των συναδέλφων τους που κερδοσκόπησαν σε βάρος του έλληνα πολίτη.Θα κλείσω παραφράζοντας μια γνωστή ρήση: «τα κάστρα χτίζονται από μεσα».

  5. Δεν καταλαβαίνω γιατί το να υπάρχει δημόσια παιδεία ,υγεία και γενικότερα δημόσιος τομέας είναι κομμουνισμός και κακό μαζί,ενώ αν ήταν όλα ιδιωτικά δηλαδή ήμασταν πελάτες και έπρεπε να πληρώνουμε όσοι έχουμε ακόμα για λίγο καιρό,θα ήταν καλό. Όσον αφορά τους συνδικαλιστές το ότι οι εργατοπατέρες ήταν διορισμένοι και καθοδηγούμενοι για συγκεκριμένο σκοπό που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε από το Πασοκ και τη ΝΔ, δεν σημαίνει πάλι ότι πρέπει να καταργηθεί ο συνδικαλισμός και ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να γίνουν έρμαια των ορέξεων των εργοδοτών ό,τι και να τους ζητούν αυτοί.
    Το πρόβλημα έγκειται αλλού.Και είναι η απάντηση σε αυτό που λέει σαν πρόταση ο κύριος Κατριβέσης. Να βγάλουμε αυτούς που πλούτιζαν από τις εταιρίες στις πλάτες των ασφαλισμένων και να τους βάλουμε και φυλακή.Όπως και τους πολιτικούς και όλους γενικώς που έκλεψαν. Ωραία.Μόνο που σιγά σιγά θα ξαναβγούν κάποιοι που θα ξανακλέψουν και θα κάνουν τα ίδια σε κάθε τομέα. Και όλα αυτά γιατί;Γιατί αυτός ο τύπος κοινωνίας που ζούμε έτσι λειτουργεί και θα λειτουργεί και όσα κεφάλια και να κόψεις σαν λερναία ύδρα θα βγάζει τα διπλάσια.
    όσον αφορά τις προσωπικές επαναστάσεις και το να αλλάξουμε πρώτα εμείς είναι σωστό, αλλά μια πλάτη δεν θα αντέξει ποτέ το βάρος που θα αντέξουν χίλιες και μια γροθιά δεν θα έχει την δύναμη που θα έχουν χίλιες προς το ίδιο σημείο. Δεν θα χει νόημα η προσωπική μου αλλαγή- επανάσταση αν δεν έρθει σαν ντόμινο και του διπλανού μου.

    Και τις μέρες που έρχονται με την 28η Οκτωβρίου και την εθνική επέτειο θα πρότεινα όσο μπορεί να ακουστεί εδώ που το προτείνω,καθώς άλλη επαφή με σχολεία και μαθητές δεν έχω, να γίνει μια σύνδεση του ναζισμού της εποχής με την άνοδο της χρυσής αυγής τον τελευταίο καιρό μέσα στην κοινωνία,καθώς μαθαίνω ότι ανάμεσα στους μαθητές οι θαυμαστές της μεγαλώνουν επικίνδυνα.

  6. Τώρα που μας τελειώνουν οι «πατερούληδες» χρειάζεται να ενηλικιωθούμε. Λιγότερο κράτος και προσωπική ευθύνη, αυτό πρέπει να είναι το αίτημα των προοδευτικών κοινωνιών. Ελεύθερη πρωτοβουλία ασφαλώς με κοινωνική δικαιοσύνη. Όσοι κατέστρεψαν την Ελλάδα είναι αυτοί που εξαργύρωσαν τα επαναστατικά τους χρόνια με τις καλύτερες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και έγιναν οι πιο αδίστακτοι τύραννοι.Και επιτέλους! ας παραδεχτούμε κάποτε ότι ευθύνη έχουν και όσοι δεν κυβέρνησαν, αλλά όλα τα χρόνια επιδόθηκαν στον συνδικαλισμό και δεν άφησαν τίποτε όρθιο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: