Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Τα μπάνια του Οκτωβρίου

του Σταμάτη Κωνσταντινίδη

 Μια μέρα οι θάλασσες αυτές θα εκδικηθούνε

Οδυσσέας Ελύτης ΤΟ ΦΩΤΟΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ Η ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

 Τυχεροί όσοι έχουν την δυνατότητα ν’ αποδρούν αυτές τις ηλιόλουστες ημέρες του Οκτωβρίου,  όπου η καλοκαιρία καλά κρατεί,  προς κάποια παραλία εντός ή εκτός άστεως. Τυχεροί, καθώς πέρα από την ευχαρίστηση της βουτιάς, μπορούν  να απολαύσουν παρά θιν’ αλός την μαγεία του τοπίου, την γαλήνη της φύσης και την ομορφιά της θάλασσας χωρίς την πολυκοσμία των λουομένων του θέρους και την εκκωφαντική βοή τους.

Βρίσκεται κανείς πράγματι ενώπιος σε μία τελείως διαφορετική εικόνα. Η παραλία έρημη ή με ελαχίστους συλλουομένους σε μεγάλην απόσταση. Η ακτογραμμή – όσο φτάνει το μάτι σου – πεντακάθαρη, χωρίς κουτάκια αναψυκτικών, χωρίς πλαστικά μπουκάλια νερού, χωρίς μπίρες, χωρίς αποτσίγαρα, χωρίς τάπερ και κυρίως! χωρίς τις φωνές ενός πλήθους ετερόκλητων παραθεριστών ή εκδρομέων  ευαρεστούμενων  στην ζυθοποσία επιβάλλοντας στους υπολοίπους την αισθητική των κυνοασμάτων που στην διαπασών ακούγονται πανταχόθεν,  από φορητά δισκόφωνα έως δισκόφωνα αυτοκινήτων με ανοιχτές τις πόρτες. Κανείς να μην ταράξει  «τα μπάνια του λαού», όπως συνεβούλευε κάποτε ο πατριάρχης του μεταπολιτευτικού  λαϊκισμού που, τα καμώματά του με τις  άπειρες παροχές και κυρίως το θέσφατο ότι  «ο λαός έχει πάντοτε δίκιο» πληρώνουμε εν πολλοίς σήμερα.

Κι εσύ,  ο ολίγον έως πολύ «παράξενος» κατά τον χαρακτηρισμό ακόμη και των οικείων σου, ο «απ’ αλλού φερμένος» ,  σηκώνεσαι,  γιατί όντως νιώθεις ξένος στο παρά φύσιν και άξενο αυτό περιβάλλον, καθώς διεκδικείς ακόμη το δικαίωμα η επίσκεψη στην παραλία να μην  ταυτίζεται με μια κραυγαλέα εκτόνωση εν είδει ενάλιας ευωχίας και κατάκλισης σε οργανωμένες ξαπλώστρες, αλλά πρωτίστως να αποτελεί άσκηση σωματική, περισυλλογή, φιλοσοφική περιδιάβαση, διαλεκτική με την φύση, δημιουργική  αθλοπαιδιά και κυρίως  κατάδυση στα έγκατα του εαυτού σου σε  μακροβούτι αυτογνωσίας σε άπατα νερά. Σηκώνεσαι λοιπόν διακριτικά και προχωράς χαμογελώντας αμήχανα στο συνωστισμένο παράκτιο πλήθος –  αν και ήδη σου έχουν ξυπνήσει ωμοφαγικά αισθήματα –, προχωράς και ελπίζεις  στα επόμενα μέτρα να συναντήσεις πιο πολιτισμένη εικόνα. Επί ματαίω όμως! Κατά μήκος της παραλίας ατελείωτες ομπρέλες και ξαπλώστρες επί των οποίων οριζοντιούται ο ταλαιπωρημένος νεοέλλην απαστράπτων από τα αιθέρια έλαια, με τσιγάρο στο ένα χέρι, φραπέ ή μπίρα στο άλλο,  βυθισμένος σε αυτάρεσκη ηδονιστική ραστώνη,  καθώς απολαμβάνει τους νωχελικούς ρυθμούς των διακοπών του, που αυτοδικαίως τον αναγορεύουν σε απόλυτο εξουσιαστή των πάντων, ηγεμόνα και κυρίαρχο, δυνάστη και αλαζόνα χωρίς να αντιλαμβάνεται ο μωρός ότι απλώς περαστικός είναι σε αυτόν τον μάταιο κόσμο…

Η βουτιά ωστόσο στην θάλασσα δεν είναι ο λυτρωμός σου,  καθώς ήλπιζες,  αφού, ήδη ξεβράζει τα σκουπίδια αυτού του συρφετού, που μετέτρεψε το κάλλος της φύσης σε «ανθρωπομάρκετ των τρελλών»,  όπως προφητικά τραγουδούσε ο Λοΐζος.

Το βάζεις όμως πείσμα, θα πας μακριά,  πολύ μακριά, εσύ κι ο ουρανός. Και κολυμπάς, κολυμπάς  και απομακρύνεσαι και λες αποκλείεται στην παραλία εκείνη που μόλις αχνοφαίνεται, την τόσο δύσβατη να πατήσει ψυχή! Και φτάνεις κατάκοπος αλλά χαρούμενος  που επιτέλους θα μείνεις για λίγο μόνος  με τις σκέψεις σου, να καθαρίσει το μυαλό, να αποτοξινωθεί, να νιώσει δέος ο νους για το μεγαλείο της δημιουργίας, να κατανυγεί η ψυχή  και να θαυμάσει την τόση ομορφιά, αυτήν που « θα σώσει τον κόσμο» – αν λίγο πιστεύαμε τις αληθινές φωνές σαν αυτήν του Ντοστογιέφσκυ.

Αμ δε! Κάποιος έχει συνωμοτήσει να μη χαρείς. Ηττήθηκες κατά κράτος, οι φασαριόζοι σε εντόπισαν και σε εκδικούνται. Ποιος είσαι εσύ που θα διεκδικήσεις χώρο στην διαφορετικότητα και θα θελήσεις να ξεφύγεις από τις συνήθειες των πολλών; Από το πουθενά ξεπροβάλλουν μέσα στο αλαζονικό τους σκάφος με την αγέρωχη αυτοπεποίθηση της υλικής παντοδυναμίας. Και προσορμίζονται σχεδόν δίπλα σου. Μετά το πρώτο σοκ της αναθυμίασης του πετρελαίου ακολουθεί δεύτερο ισχυρότερο. Η απόβαση! Άπασα η σύγχρονη ελληνική οικογένεια τέλεια οργανωμένη μετακομίζει από το σκάφος στην μικρή παραλία με όλη την οικοσκευή: αυθωρεί και παραχρήμα  ανοίγονται διάπλατα ομπρέλες,  στήνονται  πλαστικές καρέκλες και τραπέζια,  στρώνονται πετσέτες και ψάθες – απαξιώνεται ασφαλώς ο ήσκιος του πεύκου –, ξεφορτώνονται αμέτρητα κουτάκια μπίρες και παντού αντηχούν φωνές  φάλτσες και κακόηχες κραυγές. Το κραυγαλέον νεοελληνικόν ήθος. Φωνές και κυνοάσματα  μετατρέπουν την παραλία από μυστηριακό χώρο  τελετουργίας και  παραδείσιας σιωπής σε ημερήσιο υπαίθριο  σκυλάδικο  των πιο ιερόσυλων θαμώνων ,  σωστή κόλαση!  Μελαμψοί τριχωτοί κύριοι με χρυσή καδένα στο στέρνο και ενίοτε βαμμένη καράφλα, κυρίες με άποψη και  λέγειν,   με σολάριουμ κέντρου αισθητικής αλλά και κάμποση κυτταρίτιδα, δείγματα νεωτεριστικής φεμινιστικής χειραφέτησης,  γιαγιάδες που καμαρώνουν για την ευζωία των παιδιών τους, αφού πριν αποδημήσουν εις Κύριον τους αξίωσε η χάρις Του να γίνουν και σκαφάτες  και παχύσαρκα παιδιά  μπουκωμένα ,  με τις μούρες χωμένες στα ταπεράκια σαν να πάσχουν από κατοχικό σύνδρομο,  συναποτελούν τον πιο σουρεαλιστικό παραλιακό  θίασο!

Στις θερινές αυτές παραλίες σμιλεύεται το σύγχρονο νεοελληνικόν  ήθος. Πίσω από τις αθώες και ανέμελες ώρες ξεγνοιασιάς διαμορφώνεται η συνείδηση του νεοέλληνα,   χωρίς αγάπη για τον πολιτισμό, σεβασμό στον συνάνθρωπο και ευγνωμοσύνη για το περιβάλλον. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε κουτάκι μπίρας στην ακτή είναι και ένας πολίτης που θα πετά σκουπίδια στον δρόμο, κάθε γόπα χωμένη στην άμμο και μια γκρίζα αντιαισθητική πόλη, κάθε αραχτός στην ξαπλώστρα Έλλην κι ένας αργόμισθος δημόσιος υπάλληλος, κάθε ηχορρυπαντικό δισκόφωνο στην παραλία κι ένα καινούργιο σκυλάδικο στην παραλιακή και κάθε μπουκωμένο με τα κεφτεδάκια της μαμάς μειράκιον ένας αυριανός μπούλης  έφηβος κι ένας ελληνάρας  προγάστωρ  ενήλικας, χωρίς αισθητική, χωρίς φυσιολατρία, χωρίς την αγωγή της εγκράτειας, που, αντί για θέατρο θα παρακολουθεί φτηνές επιθεωρήσεις, αντί να αθλείται θα καταναλώνει θέαμα ως οπαδός  στα γήπεδα, αντί να διαβάζει και να ερευνά θα έχει άποψη για τα πάντα,   αντί να είναι ενεργός και σκεπτόμενος πολίτης θα χειροκροτεί χωρίς να ελέγχει κομματικά ανδρείκελα  κι αντί να επισκέπτεται μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους θα επαίρεται απλώς για τους ένδοξους προγόνους του.

Μήπως ήρθε η ώρα ως εκπαιδευτικό σύστημα, ως οικογένειες, ως φορείς αγωγής να συνδέσουμε επιτέλους την παιδεία των νέων ανθρώπων με αξίες και οράματα όπως η αγάπη για το περιβάλλον, ο πολιτισμός, η ομορφιά και η αισθητική;

Διαφορετικά η μόνη μας παρηγοριά θα είναι τα μπάνια του Οκτωβρίου και η ιδιώτευσή μας στους … χειμερινούς κολυμβητές. Σε νερά παγωμένα αλλά τουλάχιστον καθαρά.

 

Ο Σταμάτης Κωνσταντινίδης είναι φιλόλογος εκπαιδευτικός των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ και Διευθυντής του Γενικού Λυκείου.   

Advertisements

Tagged as: , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: