Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Το Χυτήριο, ο Χίτλερ κι ο Χριστός

του  Σταμάτη Κωνσταντινίδη

 

Αγάπα τον άνθρωπο, γιατί είσαι εσύ

Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

Μπορεί τελικά η παράσταση του CorpusChristi να μην ανέβηκε ποτέ στο Χυτήριο, όσα όμως έλαβαν χώρα έξω από το θέατρο, αποτελούν από μόνα τους μια ολοκληρωμένη αντι – παράσταση, την οποία και θα επιχειρήσω να ανατάμω φωτίζοντας αθέατες όψεις της, αφού για την ίδια την παράσταση δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, καθώς ματαιώθηκε.

Όσοι συγκεντρώθηκαν έξω από το θέατρο ήταν ένα τύποις χριστεπώνυμον  πλήθος ετερόκλητων διαμαρτυρομένων με διαβαθμισμένη αγανάκτηση,  που κυμαινόταν από λεκτικές κατάρες, απρεπείς χειρονομίες έως απειλητικούς προπηλακισμούς και ανεξέλεγκτους τραμπουκισμούς,  που στην ουσία ακύρωναν τις εν Χριστώ επικλήσεις. Από την μία οι γνωστοί ζηλωτές Χριστιανοί, παλαιοημερολογίτες επί το πλείστον, άνθρωποι μειωμένης πνευματικής εγρήγορσης που πάσχουν από μανία καταδίωξης και αναγορεύονται σε αυτόκλητους σωτήρες, όταν η πίστη τους   κινδυνεύει από ορατούς και αόρατους εχθρούς. Τους θυμόμαστε να σκίζουν τα πανιά των κινηματογράφων εμποδίζοντας να προβληθεί ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ του Καζαντζάκη, να ωρύονται  κατά του Αγγελόπουλου παρακωλύοντάς τον να γυρίσει το ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ στην Φλώρινα και να στέλνουν στο πυρ το εξώτερον το βιβλίο του Ανδρουλάκη πριν από λίγα χρόνια. Χωρίς να χρησιμοποιούν βία επιβάλλουν έναν  μεσαιωνικού τύπου σκοταδισμό,  ακίνδυνο ως προς την σωματική ακεραιότητα,  άκρως επιβλαβή ως προς τον εγκλωβισμό του πνεύματος. Φαντάζουν σαν λείψανα άλλων εποχών, ενός πετρωμένου χρόνου που στοίχειωσε αποπνέοντας πέρα από την φαιδρή  τους γραφικότητα την δυσωδία της φορμόλης.

Δίπλα σε αυτούς όμως ολοένα και προστίθενται οπαδοί ακραίων εθνικιστικών τάσεων,  που το πρόβλημά τους δεν είναι η προσβολή της πίστεως όσο του έθνους, αφού γι’ αυτούς το εθνικό ταυτίζεται με το αληθινό και αναγορεύεται σε μονολιθικό δόγμα. Το πρόβλημα και στις δύο περιπτώσεις – πολλαπλάσιο στην δεύτερη – είναι ότι ο Χριστός δεν αντιμετωπίζεται ως αληθινή εμπειρία ζωής μεταμορφωτική για τον άνθρωπο, αλλά ως ένα οποιοδήποτε ιδεολόγημα που προϋποθέτει φανατικό στρατό για την περιφρούρησή του.

Έτσι λοιπόν στο όνομα του έθνους που κινδυνεύει να αφελληνισθεί πρέπει να εφευρεθεί ο εχθρός, να του αποδοθεί κατηγορία και με συνοπτικές διαδικασίες να του απαγορευθεί και ο λόγος και η ύπαρξη! Η μισαλλοδοξία από τέτοιου τύπου διαχωριστικές γραμμές έχει δώσει στην ιστορία άπειρα δίπολα ισχυρών και αδυνάτων και έχει αποκτηνώσει τον άνθρωπο μετατρέποντάς τον σε δήμιο και τύραννο. Το να εξοντώνεις κάποιον μόνον και μόνον  επειδή είναι εβραίος, το να φτιάχνεις Απαρτχάιντ επειδή είναι μαύρος, το να τον στέλνεις στα Γκούλαγκ επειδή είναι αντικαθεστωτικός και να τον απελαύνεις επειδή είναι αλλοεθνής ή αλλόθρησκος, σημαίνει ότι δεν του αναγνωρίζεις το δικαίωμα να ζει στην ετερότητά του, γίνεται λοιπόν αποσυνάγωγος και πρέπει να απομονωθεί, να εκπατρισθεί και να θανατωθεί ως επικίνδυνος.

«Λοιπόν, αυτό είναι η κόλαση. Δεν θα το πίστευα ποτέ. Θυμάστε; Το θειάφι, η φωτιά, οι σούβλες… Α, τι αστείο… Δεν υπάρχει ανάγκη σούβλας. Η κόλαση είναι οι άλλοι.» αναφωνούσε μεγαλοφυώς ο Γκαρσέν στο θεατρικό έργο του Σαρτρ Κεκλεισμένων των θυρών. Εδώ ακριβώς ευρίσκεται η ρίζα του προβλήματος, καθώς όλη η συμπεριφορά αυτών των ακραίων εθνικιστών είναι βαθύτατα αντιχριστιανική και αντιφατική προς το κήρυγμα Αυτού που επικαλούνται. Η μεγάλη επαναστατική αλλαγή που εισέφερε στην ιστορία της ανθρωπότητος ο Χριστός είναι ότι η αγάπη παύει να είναι ανταποδοτικό γεγονός και γίνεται προ – λογικό. Αγαπώ πριν το σκεφτώ και πριν το αποφασίσω. Αγαπώ όχι μόνον τους φίλους αλλά και τους εχθρούς μου (κατά Ματθαίον 5,44 , κατά Λουκά 6, 27-28, 32-36) , ακριβώς διότι η αγάπη δεν είναι ανάλογη προς ό,τι λαμβάνω από τον άλλον, δεν αποτελεί μαθηματική εξίσωση αλλά εμβαπτισμό της συνειδήσεως σε λάλον ύδωρ και ανάδυση του ανακαινισμένου ανθρώπου που δεν δίνει αγάπη αλλά είναι αγάπη. Με αυτόν τον τρόπο η αγάπη από θεωρία μετατρέπεται σε πράξη, μεταμορφωτικό γεγονός της συνειδήσεως,  όπου ο άλλος δεν είναι άλλος αλλά προέκταση του εαυτού μας (αγαπήσεις τον πλησίον ως σεαυτόν,   κατά Μάρκον 12, 31).

Τα περί βλασφημίας αποτελούν ένα τέλειο άλλοθι που ενεργοποιείται για να δικαιολογήσει το πνευματικό  έλλειμμα και να απενοχοποιήσει τα πιο πολεμοχαρή ένστικτα. Όσοι επί τέλους προσβάλλονται από οποιοδήποτε θέαμα, ακρόαμα ή ανάγνωσμα μπορούν πολύ εύκολα να απέχουν από την «μολυσμένη» πηγή μένοντας απρόσβλητοι από το «μίασμα». Η αιτίαση για διασυρμό του ίδιου του Θεανθρώπου είναι επίσης αβάσιμη,  καθώς και πρόθεση εμπαιγμού να υπήρχε,  Αυτός, στον οποίον «περιέθηκαν χλαμύδα κοκκίνην και πλέξαντες στέφανον εξ ακανθών επέθηκαν επί την κεφαλήν αυτού… και ενέπαιζον αυτώ λέγοντες χαίρε ο βασιλεύς των Ιουδαίων… και εμπτύσαντες εις αυτόν…και έδωκαν αυτώ  πιείν όξος μετά χολής μεμιγμένον»  (κατά Ματθαίον 26, 28-34), συγχώρησε τους λοιδορούντες (άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι,  κατά Λουκά 23, 34) μετατρέποντας την διαπόμπευση σε συγχωρητική πράξη περιχώρησης.

Αλίμονο εάν η καλλιτεχνική δημιουργία δεν αφεθεί ελεύθερη να εκφραστεί αλλά λογοκρίνεται κάθε φορά με την πρόφαση της βλασφημίας θυσιαζόμενη στον βωμό του κάθε εξουσιαστικού λόγου. Μεταξύ ενός φιμωμένου καλλιτέχνη κι ενός «βλάσφημου» σίγουρα προτιμώ τον δεύτερο, διότι από τον ευνουχισμό του πρώτου σίγουρα θα επέλθει στραγγαλισμός της σκέψης και πνευματικός θάνατος, ενώ από την «βλασφημία» του δευτέρου μπορεί να υπάρξει καθαρτήριος λυτρωμός, καθώς το ξέσπασμα της ασθενείας θα οδηγεί διά του πυρετού σε πνευματική υγεία. Ο καλλιτέχνης είναι ένα αλλόκοτο πλάσμα γι’ αυτό και η προσέγγισή  του με κριτήρια των κοινών ανθρώπων είναι επισφαλής ως προς τα συμπεράσματά της. Αυτός λοιπόν ο «καταραμένος» δημιουργός παλεύει αδιάκοπα με λογής θηρία και δαίμονες εντός και εκτός του, ενίοτε διχάζεται και κόβεται στα δύο, αμφισβητεί διαρκώς τα πάντα  κάνοντας τον συνήγορο του διαβόλου και προβοκάροντας ακόμη και τον εαυτό του, παλεύει να εξερευνήσει το απροσπέλαστο, να ορίσει το ασχημάτιστο, να ημερώσει τον φόβο, να σπείρει την αμφιβολία, να ανάψει φωτιές στις συνειδήσεις, να θηρεύσει την ομορφιά και να διεκδικήσει εν ζωή την αιωνιότητα μέσα από τον Λόγο για να την μετουσιώσει σε λέξεις, εικόνες, ήχους ή ζωγραφιές και να την χαρίσει απλόχερα στην ανθρωπότητα ως πολύφερνη δωρεά. Ένα τέτοιο θησαυροφυλάκιο ενός άπεφθου πνευματικού χρυσού είναι η Τέχνη, ένα μνημείο της πιο άδολης υπαρξιακής αγωνίας και πνευματικής ορθοστασίας για να κομίζει στο ταμείο της κοινής μοίρας των ανθρώπων τον οβολό μιας απορηματικής ματιάς, μιας αγωνιώσας κραυγής κι ενός σιωπηλού λυγμού,  που απέναντι στην σκληρή ανάγκη του δοσμένου, του τυχαίου, του μοιραίου ανταπαντά με ασκήσεις συνειδησιακής ελευθερίας. Μια  ανάγνωση του κόσμου κατ’ ευφημισμόν.

Με τέτοιες πνευματικές αγκυλώσεις περί βλασφημίας η ανθρωπότης θα είχε στερηθεί το φιλοσοφικό έργο ενός Νίτσε, τα ποιήματα ενός Ρεμπώ κι ενός Βερλαίν, τα μυθιστορήματα ενός Καμύ ή των ημετέρων Καζαντζάκη και Ροΐδη, τις ηθογραφίες ενός Λασκαράτου, τις ταινίες ενός Παζολίνι, την ροκ μουσική και άλλα καλλιτεχνικά δημιουργήματα ων ουκ έστιν αριθμός. Ο αληθινός δημιουργός ούτως ή  άλλως δεν αντιμάχεται τα φοβικά σύνδρομα της κοινωνίας αλλά τον χρόνο, που είναι αμείλικτος και στέλνει όχι στην πυρά,  αλλά στην αιώνια λησμονιά κάθε τι μέτριο, χλιαρό και κίβδηλο.

 

Πριν από αρκετά χρόνια ένας αιρετικός, νέος τότε, τραγουδοποιός βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου με την κατηγορία της βλασφημίας. Μάρτυρες υπερασπίσεως στο δικαστήριο, μεταξύ των άλλων, προσήλθαν ως ομότεχνοί του ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Διονύσης Σαββόπουλος διαισθανόμενοι τον κίνδυνο μιας φίμωσης της Τέχνης κάθε φορά που κάποιος θα ενοχλείται από κάτι,  αλλά και αντιλαμβανόμενοι ότι οι πάσης φύσεως μανιχαϊσμοί δεν έχουν θέση στην καλλιτεχνική δημιουργία. Αυτό  δεν τραγουδούσε άλλωστε και ο Σαββόπουλος σε εκείνο το αριστουργηματικό Ολαρία Ολαρά,  όπου φανταζόταν – ο βλάσφημος!- καθώς από ψηλά έπεφτε το χιόνι, τον Μαρκήσιο ντε Σαντ μ’ έναν χίπη, τον Χίτλερ να χαϊδεύει τα μαλλιά του Όλιβερ Τουίστ, τον γραμματέα μαζί με τον αλήτη και την Παρθένο με τον Σατανά, σ’ έναν  πάλλευκο εξαγνισμό των ψυχών,  όπου το καλό συντρίβει το κακό και  κατισχύει; Σε ένα τέτοιο χιόνι δεν άφησε την τελευταία του πνοή κι εκείνος ο μπαρμπα-Γιαννιός ο έρωντας,  για να θυμηθώ τον Παπαδιαμάντη,  που,  «άσπρισεν όλος κι εκοιμήθη υπό την χιόνα, διά να μη παρασταθεί γυμνός και τετραχηλισμένος, αυτός και η ζωή του και αι πράξεις του, ενώπιον του Κριτού, του Παλαιού Ημερών, του Τρισαγίου»;

Γεμάτη από πόρνες και τελώνες, κακούργους που μετανόησαν την δωδεκάτην ώρα, τυραννισμένους, κατατρεγμένους και βλάσφημους κάθε λογής δεν είναι η βασιλεία του Κυρίου, που μόνο της προαπαιτούμενο είναι η αγνότητα της καρδιάς, η συντριβή και η ταπείνωση; Στο δευτερόλεπτο κερδίζεται και τούτη η ζωή κι η άλλη,  και τα κριτήρια Αυτού που την χαρίζει είναι – ευτυχώς! –  πολύ πιο αγαπητικά από το μίσος των αυτόκλητων μισθοφόρων του. Μέσα σε αυτό το χυτήριο του συντόμου επί της γης βίου μας τήκονται τα κράματα της εσωτερικής περιπετείας ενός εκάστου σε καλούπια που οι μορφές τους εναλλάσσονται σταθερά, όπως οι ρόλοι των ηθοποιών, και συναντώνται και υποδύονται και ζουν άλλοτε πίσω από την κουΐντα κι άλλοτε μπροστά στους προβολείς ως άγιοι κι  αμαρτωλοί μαζί,  θύματα και  φονιάδες, έσχατοι και πρώτοι. Κι όλα συμφύρονται γλυκά, γιατί το θέατρο κι η Τέχνη δεν είναι παρά αναδημιουργία του κόσμου που ο Πλαστουργός  εν σοφία  εποίησεν και με το δώρο της εμπνεύσεως – εν πνεύματι και αδεία –  ο «βλάσφημος» κι ανυπάκοος καρπός του τολμά να αποθεώνει αλλά και να  διορθώνει τίκτοντας (τίκτω < τέχνη = γεννώ) με σπαρακτικές  ωδίνες.

Το ζήτημα δεν είναι να επικαλείται κανείς την αυγή ως αυτόφωτος τιμητής των πάντων και με την βία των όπλων να ανασύρει από τα σπηλαιώδη του έγκατα τον τρόμο και το σκότος. Το ζήτημα είναι να δεξιώνεται ειρηνικό καταυγασμό από το ανέσπερον φως του αληθινού φωτοδότη (κατά Ιωάννη 8,12),  που τον κάνει να πραΰνει διαρκώς εντός του και να απαστράπτει μέσα από τα πρόσωπα των συνανθρώπων του. Σε αυτήν την εκτυφλωτική αποδέσμευση  φωτός, όταν ανοίξει η αυλαία, η αγάπη ολόφωτη νικά και το μίσος σαν σκιά όλο και ξεμακραίνει.

 

Ο Σταμάτης Κωνσταντινίδης είναι φιλόλογος εκπαιδευτικός των Εκπαιδευτηρίων  Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ και Διευθυντής του Γενικού Λυκείου.

Advertisements

Tagged as: , , , , , , ,

14 Σχόλια »

  1. Πρώτον, αξίζουν στον συντάκτη συγχαρητήρια, αφού έδειξε μέσα από το Άγιον Ευαγγέλιον το νόημα της αγάπης όπως αυτή πραγματοποιείται μέσα στην Αγία του Χριστού Εκκλησία. Όμως, είναι γεγονός ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός δεν δίδαξε μόνο την αγάπη αλλά και εκείνα τα τρομερά ΟΥΑΙ. Έχω όμως τις διαφωνίες μου για το θέμα του » τύποις» χριστεπώνυμου πλήθους που διαμαρτυρήθηκε έξω από το θέατρο Χυτήριο. Το αληθινό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα της Αγίας μας Εκκλησίας είναι αυτό που δεν ανέχτηκε τη βλασφημία του Παναγίου Θεού, αλλά άφησε την άνεση του σπιτιού και βγήκε στο δρόμο για να σταματήσει την προσβολή κατά του Ιησού και των Αγίων Αποστόλων. Οι ζηλωτές Χριστιανοί «παλαιοημερολογίτες επί το πλείστον και άνθρωποι μειωμένης πνευματικής εγρήγορσης» κατά τα λεγόμενα του συντάκτη δεν μισούν τους αμαρτωλούς αλλά την αμαρτία. Για τον λόγο αυτόν δεν απείλησαν ούτε χρησιμοποίησαν βία κατά των βλάσφημων, αντιθέτως προσευχήθηκαν για τους πλανεμένους αδελφούς μας που παίζουν στην χυδαία παράσταση. Δεν είναι δυνατόν άνθρωποι που κρατούν στα χέρια κομποσχοίνια προσευχής να χειροδικούν. Βεβαίως υπήρξαν κάποιοι κυρίως χρυσαυγίτες οι οποίοι χρησιμοποίησαν ανάρμοστες λέξεις. Τα Μέσα Μαζικής Τύφλωσης δεν έδειξαν σκηνές όπου οι Χριστιανοί και μάλιστα ιερείς ξυλοκοπήθηκαν από αστυνομικούς γιατί η εικόνα των κακών σκοταδιστών και φανατικών Χριστιανών βολεύει αφάνταστα τις δυνάμεις του σιωνισμού και της μασονίας που υπηρετουνται από τα ΜΜΕ (ΜΜΤύφλωσης).Όμως ας προχωρήσω στο ζήτημα της Ομολογίας Πίστεως. Όποιος δεν ξεσηκώνεται όταν υβρίζεται η πίστη κρύβει Χριστό αναστάντα κατά τον Άγιο Μελέτιο τον Ομολογητή. Όταν λοιπόν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας δίνουν το ύψιστο νόημα της ομολογίας πίστεως δεν μπορούν κάποιοι Χριστιανοί να κάνουν ανυπακοή στην Ορθόδοξη Ιερά Παράδοση και να μιλούν για ταπεινοσύνη στους καιρούς ομολογίας. Δεν θα επιτραπεί λοιπόν από τον αληθινό Χριστιανό να βλασφημείται το Ευαγγέλιο στο όνομα της δημοκρατίας και της τέχνης, διότι <> (Πραξ. Ε 29). Επιπλέον η κατάχρηση της ελευθερίας από τη μία πλευρά οδηγεί στην κατάργηση της ελευθερίας της άλλης, η οποία πρέπει να επαναστατήσει. Και στην τελική, η Απόλυτη Αλήθεια δεν πρέπει να περιφρονείται από κανέναν «καλλιτέχνη» ή «φιλελεύθερο» και για αυτό θα φροντίσει και ο τελευταιος αληθινός Ορθόδοξος που απομείνει. Η ψευτοχριστιανική αγαπολογία ότι «ο Χριστός δεν χρειάζεται προστάτες» χρησιμοποιείται από κάποιους που έχουν σκοπό την πνευματική μας παράλυση και την ανικανότητά μας για οποιαδήποτε αντίδραση, καταργώντας την ίδια τη λογική μας. Η βλασφημία λοιπόν γίνεται νόμιμη και φυσιολογική στους ψευτοχριστιανούς που αγνοούν τα σημεία των καιρών. Άρα σε αυτούς ταιριάζει ο χαρακτηρισμός «άνθρωποι με μειωμένη πνευματική εγρήγορση» αφού παρακούν την προτροπή του Χριστού για εγρήγορση ώστε να αντιληφθούμε τα σημεία των καιρών. Όσο για την ανελευθερία της έκφρασης, έιναι καλύτερο να αποδοκιμάζεται με διάφορους τρόπους από το να παίρνει διαστάσεις η βλασφημία της Αλήθειας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να παίζει με τον Τριαδικό Θεό και να τον κάνει αντικείμενο περιφρόνησης, γιατί θα υποστεί τις συνέπειες.Συνοψίζοντας, η ομολογία της πίστεως ήταν απαραίτητη στην περίπτωση αυτή όπου ο Κύριος εμπαίζεται πάλι από τους άθεους στο χυτήριο και προδίδεται από τους φαρισαίους κληρικούς και λαΐκούς που κάθονται άπραγοι στους έσχατους καιρούς. ΖΗΤΩ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ!!!

  2. Γράφω: Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις (Πραξ. Ε 29)

  3. Καλημέρα κύριε Σταμάτη,

    Σου στέλνω μερικούς προβληματισμούς μου.

    Άκουγα όλον αυτόν τον καιρό ότι στο θέατρο Χυτήριο παίζεται μία παράσταση η οποία προσβάλλει την Ορθοδοξία και τα πιστεύω των Χριστιανών και ότι πλήθη «πιστών» διαμαρτύρονται. Δεν είχα δει όμως σκηνές ή συνεντεύξεις ώστε να αποκτήσω μία προσωπική γνώμη για τα γεγονότα.

    Με αφορμή το άρθρο σου στην ΤΗΛΕΠΝύΚΑ: «το Χυτήριο, ο Χίτλερ και ο Χριστός, έψαξα λίγο στο διαδίκτυο για να δω και να ακούσω.

    Τι αποκόμισα από αυτή την αναζήτηση; Εγώ προσωπικά δεν θα πήγαινα να δω αυτή την παράσταση όχι γιατί προσβάλλονται αξίες και θεσμοί αλλά γιατί δεν με εκφράζει αυτό το είδος της Τέχνης. Οι συνεντεύξεις της κυρίας Παναγοπούλου δίνουν το στίγμα της παράστασης και θεωρώ ότι με τον τρόπο με τον οποίο περιγράφει το έργο δεν υπάρχουν εικόνες ή αναφορές στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

    Εκείνο όμως που σ’ εμένα προκάλεσε οργή και θλίψη ταυτόχρονα ήταν οι εικόνες με όλους αυτούς τους «πιστούς Χριστιανούς» να διαμαρτύρονται με τη χρήση βίας δείχνοντας ότι δεν διαφέρουν από τους φανατικούς Μουσουλμάνους που στο όνομα μιας άλλης πίστης καταστρέφουν και σκοτώνουν.

    Τελικά δεν διαφέρουμε. Είμαστε ίδιοι. Μπράβο μας τα καταφέραμε…

    Στο σχολείο έμαθα ότι ο Χριστιανισμός υπερέχει ως θρησκεία γιατί δίνει αξία στον άνθρωπο ως ον. Δεν ισχύει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού». Ο Χριστός πρόσφερε την αγάπη Του ακόμα και σ’ αυτούς που τον κατηγόρησαν και τον βασάνισαν. Τους συγχώρησε και καθημερινά μας συγχωρεί όλους.

    Τι γίνεται; Υποστηρίζουμε τα πιστεύω μας, αντιγράφοντας τις πράξεις αλλοθρήσκων; Για να δείξουμε τι;
    Έχουν καταλάβει όλοι αυτοί που συμμετείχαν στα γεγονότα έξω από το Χυτήριο ότι «χρησιμοποιήθηκαν» γα να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς τρίτων; Η παράσταση παίζεται από το καλοκαίρι. Τώρα θυμήθηκαν ότι προσβάλλει τον Χριστό;

    Η Τέχνη εκφράζεται με ιδιαίτερο τρόπο. Αυτός δεν είναι πάντα αρεστός από όλους. Οι Pussy Riot έκανα συναυλιακή σκηνή την Ωραία Πύλη σε μία εκκλησία στη Ρωσία για να διαμαρτυρηθούν, όπως αυτές δήλωσαν, για την πολιτική του Πούτιν. Κατά τη γνώμη μου ατυχής τρόπος. Έτσι όμως θέλησαν να εκφραστούν. Συνελήφθησαν, δικάστηκαν, καταδικάστηκαν κι έγιναν διάσημες.

    Όσο για τη διαμαρτυρία για τον Πούτιν, ποιος νοιάζεται;

    Τελικά, τι προκαλεί μεγαλύτερη προσβολή; Ο ιερέας που βιαιοπραγεί δημόσια όπως τον κατέγραψαν οι κάμερες και μετά διδάσκει το «αγαπάτε αλλήλους» ή μία θεατρική ή μουσική ομάδα που εκφράζεται και προβληματίζει;

    Αγχώνομαι και φοβάμαι γι αυτά που ζούμε σήμερα. Βία, τρομοκρατία, υποκρισία, καχυποψία… Υπάρχουν όμως και ακτίνες φωτός. Είναι τα παιδιά, η διδασκαλία, η πολιτιστική κληρονομιά που γονιδιακά μεταφέρεται, το φιλότιμο, το πάθος για ποιοτική ζωή, η αγάπη…

    Δώρα…

  4. Ο ίδιος ο Πανάγαθος Κύριος Ιησούς Χριστός πήρε το μαστίγιο όταν είδε τα αίσχη με τους εμπόρους στο ναό και εμείς θα μείνουμε αδρανείς όταν βλασφημούνται τα όσια και τα ιερά;;;

    • Δεν είδα όμως να μην μένετε αδρανείς απέναντι στο εμπόριο που γίνεται σήμερα σε κάποιους ναούς.Εκτός κι αν δεν έχετε δει ποτέ να πουλάνε εικόνες μέσα στην Εκκλησία ,ή να πουλάνε μπουκαλάκια με αγίασμα ,ή όλο αυτό το απαράδεκτο με τα κεριά που τα σβήνουν πριν προλάβεις να τα ανάψεις για να επιστραφούν.Και μην βγάλετε συμπεράσματα.Πιστεύω στο Θεό και είμαι Ορθόδοξος.Αλλά ο φανατισμός δεν μπορεί να είναι σύμβουλος κανενός νομίζω.

  5. Ελλήνων ελευθεροστομία

    Ήτοι λόγος περί σάτιρας και ελευθερίας

    Αθήνα, 5ος πΧ αιώνας, ο Αριστοφάνης διδάσκει την κωμωδία του «Όρνιθες». Ο ήρωας του έργου συμβουλεύει τα πουλιά να κάνουν την πολιτεία τους ανάμεσα ουρανού και γης. Έτσι δεν θα άφηναν την κνίσα να ανεβαίνει στον Όλυμπο και οι θεοί θα πέθαιναν από πείνα. Έξι αιώνες αργότερα ο ελληνόφωνος και ελληνοσπουδαγμένος Σύριος από τα Σαμοσάτα Λουκιανός γράφει μια πραγματεία με τίτλο «Ζεύς ελεγχόμενος». Κανείς από τους συγκαιρινούς τους δεν διανοήθηκε να τους οδηγήσει σε δίκη, πολύ περισσότερο δεν καταδικάστηκαν ποτέ για τα έργα τους. Ούτε κατάλογος απαγορευμένων έργων υπήρχε ούτε κανείς δεν χάριζε την παρρησία του να εκφέρει άφοβα και ελεύθερα την γνώμη του.
    Κανείς δεν ήταν αγκιστρωμένος σε ένα δόγμα και δεν οδηγούσε στην πυρά όποιον δεν πίστευε σε αυτό ή αμφισβητούσε μέρος του. Στην «Αλεξιάδα» η Άννα η Κομνηνή (11ος μΧ αιώνας), θαυμάζει και απορεί για την αταραξία του Βασιλείου, αρχηγού των αιρετικών βογομήλων, καθώς προχωρούσε προς την πυρά στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Αλλά περίπου ένα αιώνα πιο πριν, από ό,τι γνωρίζουμε από τις ιστορικές πηγές, κανείς δεν οδήγησε στην πυρά ή τιμώρησε με κάποιον άλλον τρόπον σε κάποια από τις βάρβαρες βυζαντινές ποινές τον ποιητή Χριστόφορο Μυτιληναίο, ο οποίος σε ποίημά του γράφει ότι οι καλόγεροι θεράπευαν τις αρρώστιες επιθέτοντας επί της κεφαλής του ασθενούς ένα από τα δέκα χέρια του Αγίου Προκοπίου ή ένα από το οκτώ πόδια του Αγίου Νέστορος.
    Χτίζοντας την παράδοση
    Είμαστε η μόνη χώρα που είχε καρναβάλι, είχε την γιορτή της χαράς. Αισχρολογίες, παιχνίδια, τελετές με αυστηρή παράδοση, τραγούδια, όλα ανακατεμένα με συνδετικό κρίκο το άφθονο κρασί. Σάτιρα χωρίς έλεος. Γέννημα θρέμμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, βαθιά ριζωμένο στην ψυχή και στο μυαλό. Δεν πάνε να τα αφορίζουν οι ιεράρχες, το ουσιώδες είναι ότι ακόμα τελούνται. Γέννημα θρέμμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας η τραγωδία αλλά και η κωμωδία. Σάτιρα που τσάκιζε κόκκαλα. Την ξαναβρίσκουμε στα σατιρικά δημοτικά τραγούδια, στον Καραγκιόζη, αλλά και στο μοναδικό θεατρικό είδος στον κόσμο, την επιθεώρηση. Όλα γέννημα της ψυχής του Έλληνα. Αυτό μας έχει σώσει στο πέρασμα των αιώνων.
    Η χαρά της ζωής, το γέλιο, η σάτιρα ο έρωτας μα και ο ηρωισμός τα θέματα του Δημοτικού Τραγουδιού.
    Δώστε του χορού να πάει
    Τούτη η γη θα μας εφάει
    Τούτη γη που την πατούμε
    Όλοι μέσα θε να μπούμε.
    Ελευθερία γλώσσας, ελευθερία έκφρασης, χωρίς τον λογαριασμό των συνεπειών. Κοροϊδεύουμε τα θεία και τους επί της γης εκπροσώπους τους. Άμα θελήσουμε να κάνουμε συλλογή ανεκδότων, δεν μας φθάνουν οι τόμοι μιας εγκυκλοπαίδειας. Έλληνας με λυμένη την γλώσσα και λυμένο το ζωνάρι, αυτοί είμαστε. Στυλώνουμε τα πόδια και, παραφράζοντας τους στίχους του Ρίτσου, τούτη η «μούρλια» είναι δική μας, δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει.
    Σιγά τα αυγά
    Ο Γιώργος Μπαμπινιώτης θέλει να γράφουμε «αβγό». Εμείς προσηλωμένοι στην παράδοση, που θέλει από το αυγό να ξεπετάγεται ο Φάνης, το φως, η ζωή, θα συνεχίσουμε να το γράφουμε «αυγό», από την Αυγή, αυτή που φέρνει το φως του Ήλιου, την ζωή. Από το αυγό το φως και από τα Ανθεστήρια του Διονύσου τα υπέροχα αποκριάτικα και άκρως ελευθερόστομα δημοτικά τραγούδια. Αυτά που μαθαίνουν στον κόσμο:
    «πως το τρίβουν το πιπέρι
    του Διαβόλου οι καλογέροι». Ή
    «τι της κάνεις, βρε, της θεια σου
    κι είν’ τα πόδια της στ’ αφτιά σου».
    Δεν πάνε να μήνυσαν την αξέχαστη Δόμνα Σαμίου, γιατί τόλμησε να τα εκδώσει σε δίσκο… Ας πάνε μια βόλτα μέχρι το «Μπουρανί» του Τυρνάβου ή το καρναβάλι της Νέδουσας.
    Επειδή κάποιοι κατέστρεψαν τους κινηματογράφους, γιατί έπαιζαν τον «τελευταίο πειρασμό», του Καζαντζάκη, ή καίγανε τα βιβλία του Μίμη Ανδρουλάκη, δεν σημαίνει ότι θα πάψουμε να γράφουμε αυτό που θέλουμε, δεν θα πάψουμε να τραγουδάμε αυτό που θέλουμε, δεν θα πάψουμε να βλέπουμε τις ταινίες που θέλουμε. Μονοτονικό ή πολυτονικό, τα ίδια θα γράφουμε και θα απαγγέλουμε, ώστε ανελλήνιστοι δεν είμαστε θαρρώ, που θα έλεγε και ο Καβάφης.
    Επιμύθιον
    Είμαστε ανέκαθεν Έλληνες όχι μόνον όπως η γλώσσα δείχνει, αλλά και οι πρόσφατες μετρήσεις του DNA. Φέρνουμε μέσα μας τον Διόνυσο, κληρονομιά μας. Δεν λύγισαν τους ελληνίζοντες ούτε οι βυζαντινοί διωγμοί, αλλά όπως είπε ο αείμνηστος Στίλπων Κυριακίδης στον πρυτανικό λόγο του, 21 Ιανουαρίου 1934,: «Εις άλλοτε ευαγή μοναστήρια, τα οποία βεβήλωσεν η εικονομαχία, εξηκολούθουν να ακούγωνται αντί ύμνων ιερών πορνικά τραγούδια και σατανικά μελωδήματα και αντί αλλεπαλλήλων γονυκλισιών ορχηστρικά λυγίσματα (από Ζ΄οικουμενική σύνοδο). Αλλά και στην ΣΤ΄ οικουμενική σύνοδο ο ΞΒ΄ κανών προτρέπει «Αλλά μήτε προσωπεία κωμικά, ή σατυρικά ή τραγικά υποδύεσθαι∙ μήτε του βδελυκτού Διονύσου όνομα, την σταφυλήν εκθλίβοντος εν ταις ληνοίς, επιβοάν∙». Εμ, έλα που εμείς σέρνουμε μέσα μας τον Διόνυσο και μάσκες φοράμε και σατυρικά υποδυόμεθα. Δεν αναγνωρίζουμε κανέναν προπάτορα Αβραάμ ή Ιακώβ, παρά μόνον Ηράκλειτο, Πλάτωνα, Αριστοτέλη και τα άλλα της σοφίας παιδιά.
    Και για να τελειώνουμε με όσους ονειρεύονται να γεμίσουν τις φυλακές από θρησκευτική μανία, τους αφιερώνουμε τούτους τους στίχους από το ποίημα «Ιωνικό» του Κωνσταντίνου Καβάφη:
    «Γιατί σπάσαμε τ’ αγάλματά των,
    γιατί τους διώξαμεν από τους ναούς των,
    διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί».

    • Πλήρης αχαριστία απέναντι στον Πανάγαθο Παντοδύναμο Τριαδικό Θεό μας. Να δοξολογείτε το Θεό που σας επιτρέπει να βλασφημείτε λέγοντας πως εμείς οι Ορθόδοξοι Ρωμηοί έχουμε στο αίμα μας τον ψευτοθεό Διόνυσο και πως δεν ξέρουμε κανέναν προπάτορα Αβραάμ ή Ιακώβ παρά μόνον Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Ρατσισμός και μίσος απέναντι στους Χριστιανούς. Κατακρίσεις από τους υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου. Εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες και βεβαίως Βυζαντινοί ποτέ δεν αρνηθήκαμε Πλάτωνα και Αριστοτέλη αλλά εσείς οι «φιλελεύθεροι» αρνείστε την αγιοσύνη των Προπατόρων μας. Σε λίγο θα πείτε τον Χριστό ανύπαρκτο και τους Αγίους Αποστόλους ρατσιστές και βάρβαρους.Υπερασπίζεστε την βαρβαρότητα της χυδαίας γιοτής του Διονύσου.Αν θέλετε να ξέρετε οι Χριστιανοί έσπαγαν τα είδωλα με μοναδικά όπλα το σημείο του Σταυρού και την προσευχή. Σταύρωναν δηλαδή τα είδωλα κι αυτά γκρεμίζονταν.Όταν όμως οι ελληνίζοντες έκαιγαν τους Χριστιανούς στην πυρά ήταν καλά.Έτσι;;;
      Το ξέρετε ότι ο αντίχριστος θα είναι αρεστός τοις ελληνίζουσι;;; Να το μάθετε.
      ΖΕΙ ΚΥΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ
      ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΘ ΗΜΩΝ ΟΥΔΕΙΣ ΚΑΘ ΗΜΩΝ.
      Συγχωρέστε με για την κριτική αλλά » πας όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν τοις ουρανοίς» (Ματθ. Ι 32).

  6. Ειρήνη υμίν,εγώ έχω την ευθύνη των δικών μου γραφομένων και τα υπόλοιπα να τα συζητήσεις με τον κύριο Κατριβέση που έκανε το σχόλιο. Ο ελληνικός πολιτισμός άρδευσε από δύο μεγάλες πηγές: την κλασική αρχαιότητα και τον χριστιανισμό. Από την πρώτη κληρονόμησε την στοχαστική διάθεση, την έρευνα, την ομορφιά. Από τον δεύτερο την αγάπη, την καταλλαγή και τον σεβασμό για τον συνάνθρωπο. Όποιος λοιπόν δεν ερευνά, φανατίζεται και απειλεί, όπως οι ταλιμπάν, απλώς είναι τραγικά ανελλήνιστος. Για μένα το ζητούμενο είναι πώς θα ευρύνεται η σκέψη όχι πώς θα κλείνεται.Τέλος – και δεν θα επανέλθω – ως δάσκαλός σου και όχι ως απρόσωπα συντάκτης του κειμένου όπως με αναφέρεις, να ξέρεις ότι χρειάζεται ασφαλώς και να έχεις την άποψή σου αλλά και σεβασμός στο πώς την διατυπώνεις γιατί l’ homme c’ est le style που θα πει Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΟΥ.

  7. Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες. (Βολταίρος), απλή υπενθύμιση. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ορθοδοξία προσβάλλεται, κλυδωνίζεται και απειλείται πολύ περισσότερο από πολλούς «δήθεν» εκπροσώπους-ρασοφόρους της, που έχουν κάνει εγκλήματα στο όνομά της ή κρύβουν τα σκάνδαλά τους κάτω από τα ράσα τους, παρά από θεατρικές παραστάσεις. Ο καθαρός χριστιανικός λόγος είναι τόσο δυνατός, που μιλάει από μόνος του στις καρδιές των ανθρώπων και δε χρήζει υπεράσπισης.

  8. Καραχρήστου Παναγιώτα

    Διαβάζοντας τις σκέψεις και τις κριτικές σας για τη φερόμενη «θεατρική παράσταση» αλλά και για τη στάση αυτών που αντέδρασαν, ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ τις δικές μου.
    Ο λόγος μου λιτός, απλός, αλλά που σίγουρα βγαίνει απ’ την καρδιά μου, όπως αντιλήφθηκα εγώ την Αγάπη που δίδαξε Εκείνος.
    Μιας αγάπης που ελυθερώνει, που απολυτρώνει από εμπάθειες κι υπερβολές.
    Υπερβολές απ’οπου κι αν προέρχονται………
    Θεωρώ λοιπόν υπερβολή της τέχνης, να αγγίζει με τρόπο προκλητικό ή να παραποιεί και να προσβάλλει το θρησκευτικό συναίσθημα. Δεν είναι ελευθερία να παρουσιάζεις ό,τι θέλεις……Δε νοείται πραγματική ελευθερία χωρίς σεβασμό σε αξίες και ιδανικά…….
    Γιατί θα πρέπει το ανεπίτρεπτο να το δω ως διαφορετικό;
    Μήπως σκέφτηκε κανείς, ότι διαφημίστηκε με τον καλύτερο κι ανέξοδο τρόπο ο «καλλιτέχνης»;
    Κι όσο για τις αντιδράσεις, δεν έχω ενημερωθεί όσο θα έπρεπε για να εκφέρω γνώμη.
    Αλλά δικαίως υπήρξαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι επικροτώ τη φανατισμένη αντίδραση…….
    Ως πότε πια θα χρησιμοποιούν το Όνομά Του για να πουλήσουν; να προβληθούν; να κερδίσουν;
    Μόνο η «παράσταση» αυτή το επιχείρησε;
    Πόσα εγκλήματα της λεγόμενης «Χριστιανικής Δύσης», παραποίησαν, αμαύρωσαν τη διδασκαλία Του;
    Δε θα επιχειρήσω να σας κουράσω άλλο……
    Θα κλείσω όμως με την ευχή να φωτιστεί ο καθένας μας ξεχωριστά, προς τη σωστή κατεύθυνση στις προσωπικές επιλογές του.
    Να έχουμε πάντα κατά νου, ότι η ελευθερία μας πρέπει να έχει βάσεις…..ηθικές….ανθρωπιστικές.
    Να έχουμε διάκριση και ταπείνωση αλλά όποτε χρειαστεί δυναμισμό κι αγωνιστικότητα…….

  9. Μία διόρθωση: τα «εγκλήματα» και τα «σκάνδαλα» δεν αφορούν τόσο στην ορθοδοξία, αλλά στο πώς εκμεταλλεύονται κάποιοι τη θρησκεία γενικότερα, όποιο όνομα κι αν αυτή ενδύεται.

  10. Ο φανατισμός και ο φασισμός
    Του Παντελη Μπουκαλα

    Το ερώτημα «μα αφού δεν είδαν τη θεατρική παράσταση, πώς την αναθεματίζουν;» δεν έχει απάντηση. Γιατί δεν έχει υπόσταση ως ερώτημα, δεν είναι πνευματικά δυνατό να τεθεί. Ούτε οι μουσουλμάνοι είδαν το φιλμάκι για τον Μωάμεθ, κι όμως εξανέστησαν. Οι θρησκείες αλληλοπολεμιούνται για μύρια όσα, οι φονταμενταλιστές τους όμως είναι απολύτως ίδιοι, είτε σταυροφορίες κηρύσσουν είτε τζιχάντ.

    Η πίστη είναι φαινόμενο εξωλογικό (ή και αντιλογικό). Η σκέψη την καταστρέφει, γιατί ο δρόμος από την αμφιβολία στην αμφισβήτηση δεν είναι μακρύς. Ετσι δικαιολογείται και το «πίστευε και μη ερεύνα», που αποτελεί θεμέλιο λίθο όλων των θρησκειών, ακόμα και όσων καυχώνται ότι η πνευματικότητά τους τις διαχωρίζει από τις «πρωτόγονες».

    Επίσης μικρός είναι ο δρόμος από τον άνευ κρίσεως και ελέγχου ενστερνισμό έως τον φανατισμό. Και κατηφορικός. Η ίδια η λέξη άλλωστε, «φανατισμός», λατινικής καταγωγής (ώσπου κάποιος να «αποδείξει» ότι και αυτή είναι ελληνική, αντιδάνειο), έχει θρησκευτική ρίζα. Fanum, λένε τα λεξικά, είναι το ιερό, fanatici οι ιερείς της Κυβέλης και της Ισιδας που στο παραλήρημά τους αυτοτραυματίζονταν (όπως αργότερα οι αυτομαστιγούμενοι χριστιανοί) και fanaticus ο θεόληπτος, ο εξ ιεράς μανίας κυριευθείς. Ιερά μανία ο κ. Παναγιώταρος, που μάλλον δεν έχει ξεπεράσει το στάδιο του καθρέφτη, πάνω στον οποίο αναγράφονται βρισιές που πρέπει να τις φωνάξουμε για να νιώσουμε μεγάλοι και δυνατοί; Και ο κ. Παπάς, που ξεπέφτει στη Βουλή από το ένα παιδαριωδώς σεξιστικό υπονοούμενο στο επόμενο, ακόμα χυδαιότερο;

    Οσοι απέκλεισαν το «Χυτήριο» πάντως για να «κάψουν» τους «υπηρέτες του σατανά», δεν ήταν ακριβώς εκστασιασμένοι. Και δεν μιλάω για τους λίγους ρασοφόρους και τους επίσης ολιγάριθμους «μαθητές» τους, που, σαν εκτός χρόνου σταυροφόροι, συνηθίζουν να πολιορκούν «βλάσφημα» θέατρα και κινηματογράφους, με σημαία το ευαγγελικό «ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην αλλά μάχαιραν». Αυτοί καίγονται από την ίδια τους την περιθωριακή γραφικότητα.

    Τα δύσκολα και τα επικίνδυνα -για τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, την αλφαβήτα του πολιτισμού- αρχίζουν με όσους εννοούν και ζουν τον φανατισμό τους ως φασισμό και φασιστικά θέλουν να επιβληθούν: απειλώντας, μαχαιρώνοντας, σκοτώνοντας. Οσοι κήρυσσαν ότι τα γονίδιά μας εκτός από αντιρατσιστικά είναι και αντιφασιστικά, πρέπει να ξαναδούν τις εξετάσεις των ιστοριογενετιστών.

  11. ΕΙΡΗΝΗ ΠΑΣΙ !!! Χριστός συγχωρήση υμίν και ημίν. Εγώ βλέπω ότι μέσα από όλο αυτό περιφρονείται η απόλυτη Αλήθεια . Οπότε σταματώ. Συγχώρεση ζητώ από όποιον προσέβαλα με τα λεγόμενά μου.
    Αν είναι να χαλάσουμε τις καρδιές μας αγαπημένοι μου καθηγητές ας σταματήσουμε καλύτερα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα δω κανένα 5 στο τετράμηνο και θα τραβάω τα μαλλιά μου.

    • Διάβασα κι εγώ το άρθρο και συνεπώς διάβασα και τα σχόλια… Καταρχήν με τον αγαπητό Μάριο έχουμε συζητήσει και στο παρελθόν και είμαι βέβαιος πως ο Μάριος δεν εκφράζεται μέσα από τον φανατισμό ούτε από »μίσος». Έψαξα κι εγώ το περιεχόμενο της ταινίας και δεν αναφέρεται άμεσα στον Ιησού . Υπήρξαν όμως και κάποιοι άνθρωποι που δικαίως θίχτηκαν από την έμμεση αναφορά στο όνομα του προσώπου του Ιησού .Ως εδώ τα πράγματα είναι φυσιολογικά , έτσι κι αλλιώς ήταν αναμενόμενος αυτός ο »όχλος» επί του θέματος της παράστασης αυτής. Για εμένα υπάρχουν κάποια προβλήματα σε όλο αυτό το γεγονός , αρχίζοντας με τον εξής προβληματισμό : Έστω ότι οι οι διαμαρτυρόμενοι κατά του Corpus Christi είχαν δίκιο στις απόψεις τους και τις διαμαρτυρίες τους ,γιατί να γίνει έτσι αυτή η διαμαρτυρία ; Ο Ιησούς βεβαία όπως γράφει και ο Μάριος έπιασε το μαστίγιο όταν είδε τα αίσχη των εμπόρων εντός του Ναού , δηλαδή όταν βρίσκονταν μέσα στον »οίκο» Του , που για εμένα σημαίνει πως ο Ιησούς δεν διδάσκει μία ιδεολογία κατά την οποία ο καθένας μπορεί να πιάνει ένα »μαστίγιο» παρασυρόμενος από το πάθος , αλλά ούτε και μία ιδεολογία κατά την οποία ο άνθρωπος δεν έχει καθόλου δύναμη να υπερασπιστεί τον εαυτό του ή τις απόψεις του . Που πρακτικά για εμένα σημαίνει : Όταν διαφωνώ με κάποιον σε μία άποψη ( ή ακόμα όταν ο άλλος νιώθω πως προσβάλλει τις αρχές μου) απλά θα συζητούσα μαζί του αλλά ποτέ δεν θα έπιανα κανένα »μαστίγιο» , αυτό ως το σημείο όμως που αυτός θα καταπατούσε κατά πολύ την ελευθερία μου ( και θα ήμουν ο μόνος εκτός του νόμου που θα μπορούσε να τον σταματήσει ). Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο χαμός; Σε τι θα βοηθούσε μία τέτοια διαμαρτυρία παρά στο να σπείρει την διχόνοια ( σε ένα ακόμα θέμα); Κατά την άποψή μου εσείς οι διαμαρτυρόμενοι ως χριστιανοί θα έπρεπε να είστε οι πρώτοι που όχι θα εμπόδιζαν την παράσταση αλλά θα παρακολουθούσατε την παράσταση! Όσο περίεργο κι αν ακούγεται αυτό κατά την άποψη μου θα έπρεπε να γίνει , και μετά σε ένα ειρηνικό πλαίσιο να θέσετε τις διαφωνίες σας και να γίνει μία συζήτηση . Μέσα απο αυτήν την συζήτηση θα φαινόταν λοιπόν ποιος και κατα πόσο έχει δίκιο ..Γενικώς έτσι έπρεπε να λύνονταν όλα τα προβλήματα στην σημερινή εποχή ….αλλά εφόσον οι πιστοί της χώρας δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένοι να δώσουν το παράδειγμα , πως μπορώ να ελπίζω να το κάνουν οι υπόλοιποι;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: