Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

28 Οκτωβρίου 2012… Μια μελαγχολική ημέρα

της Πηνελόπης Λεοντίου

Ήταν μια μελαγχολική ημέρα… Ωστόσο, οι διοργανωτές τόνισαν, πως  όλα ήταν άψογα οργανωμένα σε ετούτη την εθνική μας επέτειο: Ο χώρος αυστηρά περιφρουρημένος, οι πιθανότητες διασάλευσης της τάξεως ελαχιστοποιημένες, οι πάσης φύσεως εκδηλώσεις  αγανάκτησης απομακρυσμένες…  Όλα ήταν υπό έλεγχο!

Κανένα θερμό επεισόδιο, για να τρέξουν οι αρμόδιοι δημοσιογράφοι, να καλύψουν λεπτό προς λεπτό τις συγκλονιστικές εξελίξεις. Όλα κύλησαν ομαλά. Οι ομιλίες άκρως συγκινητικές, επίκαιρες ως προς την αναγκαιότητα του αγωνιστικού πνεύματος… Και οι αναφορές σαφείς:  Ο ελληνικός λαός θα τα καταφέρει, γιατί έτσι έχει δείξει η ιστορία…  Όλα ήταν άψογα… Έτσι μας είπαν…

Μα το ψεγάδι, όσο κι αν θες να το κρύψεις, όσο κι αν το καλύπτεις με φτιασίδια και βαρύγδουπες δηλώσεις, δήθεν αισιόδοξα μηνύματα, μένει εκεί … αποτυπωμένο στις ανθρώπινες ψυχές, που δεν ξεγελιούνται… πλέον.

Ναι λοιπόν κύριοι… ήταν μια μελαγχολική επέτειος αυτή… γιατί ακούσαμε… Ναι ακούσαμε… Πως αποκλείσατε στον πατέρα και τη μητέρα τούτου του τόπου  να καμαρώσει τα παιδιά του. Να λάβει ελπίδα από αυτά, που μέσα στο διεφθαρμένο σύστημά σας βρήκαν λόγο να παρελάσουν…  Για την πατρίδα… που δεν τους φρόντισε. Που δεν μερίμνησε για το μέλλον τους…  Που τους καταδίκασε στη φτώχεια και την ανεργία. Που καθόρισε με μνημόνια και πολιτικές το μέλλον τους, στερώντας το δικαίωμα να αγωνίζονται και να απολαμβάνουν αντάξια τους καρπούς των κόπων τους. Για την πατρίδα που φυλακίζει την ελεύθερη σκέψη, συλλαμβάνει δημοσιογράφους, (τι ευτράπελη σύλληψη αλήθεια, αυτή του κυρίου Βαξεβάνη!), γιατί τόλμησαν να ξεσκεπάσουν το ντύμα της ενοχής τους. Για την πατρίδα, που εξαγόρασε την ελπίδα στα στενά σοκάκια της συμφεροντολογικής νοοτροπίας και του μικροκομματισμού… Πόσα ακόμη μπορεί να θυμηθεί κανείς… Η Ελλάδα – που συνεχίζει – να πληγώνει…

Όμως, Κύριοι , αυτά τα παιδιά, αυτοί οι γονείς δεν αρνήθηκαν. Σηκώνοντας το βάρος της ιστορικής  μνήμης, θυμήθηκαν και παρευρέθησαν… Όχι όμως  μόνο για εσάς, όπως επιλέξατε και επιβάλατε με «απόλυτη επιτυχία». Αυτά τα νιάτα παρήλασαν για την άλλη πατρίδα. Αυτή που πλέον μοιάζει παραμύθι. Αυτή που γέννησε έννοιες και αξίες στην ανθρωπότητα. Παρήλασαν για εκείνους που τους θύμισαν το χρέος, για κείνους που αγάπησαν αυτόν τον τόπο και δεν δίστασαν να θυσιάσουν τη νιότη τους. Για εκείνους που στο σκοτάδι της κατοχής, τόλμησαν και αναζήτησαν φως και ελπίδα στο όνειρο της λευτεριάς, της ανεξάρτητης σκέψης…

Για αυτούς παρήλασαν οι νέοι. Εσείς ωστόσο, μείνετε ήσυχοι… Μικροεπεισόδια, όπως χαρακτηριστικά  δήλωσαν  τα  καλοπληρωμένα κανάλια σας, δεν στάθηκαν ικανά να αμαυρώσουν την εθνική σας επέτειο!  Γιατί εφέτος την εκάματε δική σας!

Μείνετε ήσυχοι …  Όλοι κατάλαβαν!!! Σιωπηλά ή μέσω της διαμαρτυρίας τους…  Όλοι κατάλαβαν!

Τι μελαγχολική επέτειος στα αλήθεια… Κι οι στίχοι του ποιητή, που ανταμώνουν μέσα  τους το χτες με το σήμερα, έρχονται να τιμήσουν αλλά και να αποδοκιμάσουν, να ξεχωρίσουν, να υπενθυμίσουν:

Θερμοπύλες , Κ. Καβάφη

«Τιμή σε εκείνους όπου την ζωήν των

ώρισαν  να φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες.

Δίκαιοι και ίσοι σε όλες των τες πράξεις,

Γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν

είναι πτωχοί, πάλ’  εις μικρόν γενναίοι,

πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε.

Πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,

Πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει

όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κι οι Μήδοι επιτέλους  θα διαβούνε».

Ναι, λοιπόν, κύριοι, τούτη τη μελαγχολική επέτειο, Ήρωες και Εφιάλτες είναι –πλέον – φανεροί…

Τι αρετή στα αλήθεια η διάκριση!

 

Η Πηνελόπη Λεοντίου είναι φιλόλογος εκπαιδευτικός των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

Advertisements

Tagged as: , , , , , , , ,

8 Σχόλια »

  1. ΕΝΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΕΚΛΕΚΤΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ

    Πηνελόπη μου, διάβασα το άρθρο σου και θα ήθελα δημοσίως να διατυπώσω τις ενστάσεις μου στα εξής. Νομίζω ότι αν θέλουμε να αλλάξει κάτι ως κοινωνία θα πρέπει να αρχίσουμε να κοταζόμαστε έσωθεν και όχι να μεταθέτουμε μονίμως τις ευθύνες.Λέω δηλαδή ότι όσο απλώς θα καταγγέλλουμε το «διεφθαρμένο σύστημα» γενικώς, χωρίς προσωπική αλλαγή, η στασιμότης θα εξακολουθεί, ακριβώς διότι είναι πολύ εύκολη και ανώδυνη η επίρριψη της ευθύνης σε τρίτους που εφησυχάζει όλους εμάς τους υπολοίπους. Ποιοι είναι οι «Κύριοι» που εγκαλείς; οι «Εφιάλτες»; (πολύ βαρύς ο χαρακτηρισμός και έχουμε πληρώσει ως κοινωνία ακριβά τους διχασμούς σε προδότες και πατριώτες ), τα «καλοπληρωμένα τους κανάλια» ; Μήπως το τέλειο άλλοθι είναι ότι πάντοτε φταίνε οι άλλοι; Σε κανέναν δεν αρέσουν τα αστυνομικά μέτρα και τα κάγκελα, απάδουν από ελεύθερες κοινωνίες. Μήπως όμως είναι το μη χείρον; Άραγε πέρυσι οι γονείς καμάρωσαν τα παιδιά τους, όταν ο εθνικιστικός φανατισμός από κοινού με την αριστερίστικη «αγανάκτηση» ματαίωσαν την παρέλαση στην Θεσσαλονίκη και έβαλαν όχι κατά προσώπων αλλά θεσμών; Είναι άλλο ο επιμερισμός ευθυνών σε πολιτικές και πρόσωπα – όπου και εδώ βέβαια είμαστε συνυπεύθυνοι, γιατί μέρος του συστήματος ήμαστε όλοι τα τελευταία σαράντα χρόνια – και άλλο η πάση θυσία διαφύλαξη του θεσμικού πλαισίου της κοινωνίας. Εξίσου διαφωνώ με το σχόλιο για την σύλληψη του Μπαξεβάνη που έγινε με εισαγγελικό ένταλμα, δηλαδή λειτουργού της δικαιοσύνης. Ας μη σπεύδουμε να προκαταλαμβάνουμε τις αποφάσεις, ας αφεθεί επί τέλους η Δικαιοσύνη να κάνει την δουλειά της ως ανεξάρτητη εξουσία. Άλλο οι πολιτικές αποφάσεις και άλλο οι δικαστικές. Ας πούμε, η λογοκρισία της εκπομπής της ΝΕΤ αποτελεί φασιστική πολιτική πρακτική και πρέπει απερίφραστα να καταδικασθεί, η σύλληψη όμως του οιουδήποτε αφορά μόνον την δικαιοσύνη που οφείλουμε να εμπιστευόμαστε, γιατί αλλιώς άθελά μας υπονομεύουμε τους θεσμούς.Είμαστε λαός θυμικός και ανυπόμονος, σπεύδουμε σε εύκολες κρίσεις και γενικεύσεις,υιοθετούμε χωρίς να ερευνούμε.Την Κυριακή όλη μέρα τα ΜΜΕ μας πρόβαλλαν την ξυπόλυτη σημαιοφόρο που δήθεν έβγαλε τα παπούτσια της για να διαμαρτυρηθεί στους επισήμους, μέχρι που τελικώς μάθαμε ότι της έσπασε το τακούνι της γόβας και ευφυώς έβγαλε και το άλλο παπούτσι για να μην προχωρά σαν την Μαίρη Αρώνη στην ελληνική ταινία – θυμάσαι; – ( μήπως είμαι κουτσή, καλέ μήπως είμαι κουτσή; ). Αυτό που έχει ωριμάσει πλέον ως κοινωνία να συζητήσουμε είναι αν από μόνες τους οι παρελάσεις επαρκούν για την διάσωση της ιστορικής μνήμης. Μήπως χρειαζόμαστε και έρευνα στα σχολεία, ώστε εκτός από την τιμή στους προγόνους δυο φορές τον χρόνο, να διαμορφώσουμε και ιστορική συνείδηση; Είναι δυνατόν τα παιδιά να αποστηθίζουν την ιστορία και στο τέλος να την μισούν; Είσαι πολύ πιο ειδική για όλα αυτά και είμαι βέβαιος ότι θα σε απασχολήσουν μέσα από τις στήλες του εξαιρετικού περιοδικού μας. Σε ευχαριστώ για την φιλοξενία. Σταμάτης.
    Υ.Γ. Αγαπώ και εγώ την ποίηση και μου έρχεται στον νου ο στίχος του Σαίξπηρ: Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι άναψε ένα φως.

  2. Ζητώ συγγνώμη και επανορθώνω το όνομα του δημοσιογράφου σε Βαξεβάνη αντί του εσφαλμένου Μπαξεβάνη που έγραψα.Ως κοιλιόδουλος τον συνέδεσα εκ παραδρομής με το γνωστό εστιατόριο…

  3. Φίλε Σταμάτη,
    Η σκέψη δίδει «φως στο σκοτάδι», άρα συμπορεύομαι στην τοποθέτησή σου. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να διευκρινίσω…
    Σαφώς ως άτομα χρειάζεται να «κοιταζόμαστε έσωθεν». Η ατομική ευθύνη είναι βίωμα, είναι καθημερινότητα, είναι τρόπος ζωής ( που καλλιεργείται ωστόσο. Από την οικογένεια, από το σχολείο, από τους κοινωνικούς θεσμούς.) Είναι λοιπόν μια πραγματικότητα (επιθυμητή ) η ατομική ευθύνη, αλλά- πιστεύω- δεν αναιρεί την αντίστοιχη πολιτική. Επ’ ουδενί δεν εννοώ το λαό ως θύμα, που τον συνθλίβει το κατεστημένο. Θα τον υποτιμούσα… και δεν είναι στις προθέσεις μου. Είμαστε άτομα με ξεχωριστές πεποιθήσεις και επιλογές. Αρκετά «βολικές» για πολλούς. Η ασθένεια του εύκολου και του εύπεπτου μόλυνε ουκ ολίγες νεοελληνικές συνειδήσεις. Όμως, καλέ μου Σταμάτη, υπήρξαν και υπάρχουν πολλοί που παρέμειναν ευσυνείδητοι κι αρνήθηκαν να μπουν σε αυτό σύστημα…
    Η δική μου ένσταση λοιπόν αφορά σε εκείνους… που σε τούτη τη δύσκολη εποχή της κρίσης, της φτώχειας, της αμφισβήτησης, της ανεργίας έχουν το θάρρος να θυμούνται και είναι παρόντες και σε τέτοιες εκδηλώσεις. Όχι με διάθεση εθνικιστική βέβαια, αλλά εξαιτίας της αίσθησης της υποχρέωσης τους να αποδώσουν φόρο τιμής σε έννοιες ,όπως στην περίπτωσή μας η εθνική ανεξαρτησία. Η ιστορική συνείδηση- όπως εύστοχα επεσήμανες- δεν διαμορφώνεται δυο φορές το χρόνο, αλλά καλλιεργείται καθημερινά και ποικιλότροπα μέσα στα σχολειά.( Ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να γίνεται. Αλλά τι γίνεται; )
    Εξάλλου δε σου κρύβω, αφορμή των σκέψεων μου υπήρξε η δήλωση ενός εμποδιζόμενου από την αστυνομία πατέρα: « Ήρθαμε να δούμε τα παιδιά μας και δεν μας αφήνετε. Αν του χρόνου δεν υπάρχουν μαθητές στις παρελάσεις, μην αναρωτηθείτε γιατί». Τι μπορείς να απαντήσεις σε αυτά τα παιδιά; Πώς θα τα πείσεις; Η τάξη προστατεύεται με κάγκελα; Ποιο όραμα θα τους δώσεις; Ή μήπως θα φοβηθούν κι αυτά- την αποβολή , την ποινή κτλ -και θα συμμετέχουν, γιατί θα τους το επιβάλουμε; Σε ποιο πλαίσιο θα ενταχθούν τα όνειρα αυτών των παιδιών; Και ποιοι είναι οι αρμόδιοι να διαμορφώσουν το πλαίσιο;
    Είναι -πιστεύω- αυτοί οι κύριοι. Που σαφώς δεν είναι ανώνυμοι. Είναι αυτοί που μας διακυβέρνησαν και μας διακυβερνούν. Και θα πεις : Εμείς τους ψηφίσαμε. Συμφωνώ. Όμως , όπως εμείς έχουμε την ατομική μας ευθύνη, την ίδια ατομική και πολιτική ευθύνη έχουν και εκείνοι, γιατί διαμορφώνουν ή προσαρμόζουν θεσμούς στα μέτρα που τους συμφέρει και τους εξυπηρετεί. Όποιος λοιπόν καταπατά συνειδήσεις, εκμεταλλεύεται αξιώματα ανάγκες ή αδυναμίες, χρησιμοποιεί τη δύναμη της εξουσίας του προς ίδιον όφελος και όχι προς αυτό για το οποίο ετάχθη, είναι – στα δικά μου μάτια- Εφιάλτης. Πρωταρχικά της δικής του συνείδησης και έπειτα του λαού που τον κρίνει. Γιατί αυτό που προδόθηκε τελικά από κυβερνώντες και κυβερνώμενους είναι η έννοια άνθρωπος ως αξία, που έχει δικαιώματα και υποχρεώσεις, νου, συναισθήματα και ψυχή.
    Μην ξεχνάς, φίλε Σταμάτη, ως δάσκαλοι αγωνιζόμαστε καθημερινά μέσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα με πολλαπλά προβλήματα, αναζητάμε τρόπους να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας… Και ξέρουμε ότι αυτό είναι το χρέος μας. Όμως η εισαγωγή των παιδιών μας στο πανεπιστήμιο δεν κρίνεται από τη δημιουργική σκέψη, τη φαντασία και την κριτική τους ικανότητα, αλλά από το ‘’ταλέντο’’ τους να αποστηθίζουν σελίδες, ωσάν παπαγαλάκια. Οξύμωρο; Θέμα θεσμών! Και η παιδεία! Όπως και η δικαιοσύνη που έθιξες. Ανυπέρβλητος θεσμός η δικαιοσύνη και στα δικά μου μάτια !Γιατί όμως λειτουργεί επιλεκτικά; Πόσα απίστευτα συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα και ‘’ παγώνουν’’, κουκουλώνονται, περνούν στα ψιλά γράμματα. Ποιος τελικά βολεύεται και ‘’κερδίζει’’ από όλο αυτό;
    Για αυτά και για πολλά ακόμη ένιωσα την ανάγκη να απευθυνθώ στους κυρίους αυτούς, αλλά και σε όποιον από εμάς στηρίζει με τις επιλογές του ένα σύστημα δυσλειτουργικό, άδικο και ναι- θα το ξαναπώ- διεφθαρμένο.
    Δεν είμαι απαισιόδοξη. Κάθε άλλο. Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια εξάλλου και έχουμε την τύχη να βρισκόμαστε σε ένα χώρο, στον οποίο η ελπίδα γεννιέται καθημερινά, γιατί μεγαλώνουμε παιδιά. Αν δεν ελπίζαμε, δεν θα διδάσκαμε. Απλώς αισθάνθηκα την ανάγκη να καταγγείλω εικόνες οι οποίες με παρέπεμψαν σε άλλες εποχές και θίγουν τη δημοκρατική μου συνείδηση. Για να προλάβεις το κακό της βίας, του εξευτελισμού των θεσμών, δεν χρησιμοποιείς βία και αστυνομοκρατία. Το κακό αντιμετωπίζεται στη ρίζα του, όταν πλάθεις γενιές υπεύθυνων ανθρώπων, δίδοντας το προσωπικό σου παράδειγμα, κάνοντας πράξη την υπευθυνότητα στο δικό σου μικρόκοσμο… Αυτό ζήτησα από όλους μας . Και πρώτα από τους ιθύνοντες.
    Αν υπάρχει η άποψη « το μη χείρον βέλτιστον» και είναι ρεαλιστική και σεβαστή, υπάρχει κι η ανατροπή. Αυτή που γεννιέται από το όνειρο, το αδιαπραγμάτευτο, χωρίς ημίμετρα και συμβιβασμούς.
    Είναι ένα όραμα, που δικαιούμαστε να έχουμε. Και στα οράματα η ευθύνη είναι ατομική αλλά και – αναμφίβολα -πολιτική.
    Σε ευχαριστώ φίλε…

  4. Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας Πηνελόπη μου δεν είναι ότι έχει Εφιάλτες, είναι ότι είναι εφιαλτική ολόκληρη και σε αυτό ευθυνόμαστε όλοι μηδενός εξαιρουμένου,γιατί ο ανώνυμος πατέρας που οι προδότες και επίορκοι πολιτικοί δεν τον άφησαν να δει το παιδί του στην παρέλαση, πίσω από την βολετή ανωνυμία του κρύβει το δικό του βόλεμα. Στην δική μου συνείδηση – και ξέρω ότι δεν γίνομαι ευχάριστος στους πολλούς με αυτά – κάθε αγανακτισμένος είναι ένας τέως βολεμένος συνδικαλιστής που αναγόρευσε τον παχυλό μισθό του σε δικαίωμα, ένας αργόσχολος δημόσιος υπάλληλος που δούλευε χωρίς να ελέγχεται όποτε ήθελε και ταλαιπωρούσε τον κόσμο, ένας πολεοδόμος και ένας εφοριακός που δωροδοκούνταν για να νομιμοποιούν κάθε αυθαιρεσία,ένας ελεύθερος επαγγελματίας που δήλωνε τόσα χρόνια περίπου άνεργος και έχει καταθέσεις στο εξωτερικό και και και … θα μπορούσα να γράφω πολλήν ώρα.Εγώ σε όλα αυτά σκύβω μελαγχολικά το κεφάλι και προσπαθώ να αναζητήσω την επώδυνη αλήθεια για να μπορέσω να κάνω διάγνωση και να φτάσω στην ίαση.Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο Πηνελόπη μου. Σε αφήνω με την φωνή του Ελύτη:( ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ)
    ‘Αντε να χαθούμε παλιοτόμαρα μιας ευτυχίας πέμπτου ή έκτου ορόφου.
    Καλημέρα!

    • Κύριε Σταμάτη σεβαστά όλα αυτά που λέτε και συμφωνώ σε μερικά από αυτά. Θα ήθελα όμως να κάνω μία ερώτηση; Εαν το παιδί σας ήταν στην παρέλαση και σας έλεγαν οτι δεν μπορείτε να το δείτε εσείς πώς θα αντιδρούσατε ως άνθρωπος ο οποίος προφανώς δεν έχει σχέση με βόλεμα κτλ κτλ ; Μέσα στους γονείς αυτούς βεβαίως υπάρχουν ένοχοι για την κατάντια του συστήματος , αλλά λογικά θα υπήρξαν και κάποιοι οι οποίοι δεν είχαν σχέση καμία με όλα αυτά τα ρουσφέτια ( δεν είναι δυνατόν να μην υπήρξαν. ) Βέβαια θα μπορούσαμε να πούμε πως και η απραγία τόσα χρόνια αυτών που παρακολουθούσαν αυτά που διαδραματίζονταν εντός Ελλάδος είναι καταδικαστέα , όμως όπως λέτε κι εσείς αυτοί οι άνθρωποι ήταν ήδη εσωτερικά διαφορετικοί από όλη τη μάζα . Πιστεύω πως όντως υπήρχαν άνθρωποι που είναι συνειδητοποιημένοι στην παρέλαση , κι αυτοί εμποδίστηκαν , γιατί λοιπόν αυτοί να μπαίνουν συνεχώς στο ίδιο καζάνι με τους υπόλοιπους;

  5. Το ζήτημα δεν είναι πώς θα αισθανόμουν, μπορεί να αισθανόμουν οργή, αυτό όμως δεν έχει σημασία. Η κοινωνία η ελληνική είναι συναισθηματική και αυτό είναι ένα της πρόβλημα. Εγώ υποστηρίζω ότι πρέπει οπωσδήποτε να διαφυλαχθούν οι θεσμοί γιατί τα περυσινά έκτροπα ήταν επικίνδυνα. Ανάμεσα λοιπόν σε μία πικρία του γονιού και μια κοινωνία που ανέχεται τον εξευτελισμό των θεσμών, ε, ναι προτιμώ την διαφύλαξη κι ας μην είναι αυτό η ουσία. Η βαθύτερη ουσία είναι ως κοινωνία να κάνουμε διάγνωση για το τι έφταιξε και φτάσαμε ως εδώ, ώστε στην συνέχεια να υπάρξει θεραπεία. Η διάγνωση όμως απαιτεί νηφαλιότητα,αυτοκριτική, μελέτη, ορθολογισμό και όχι εύκολους αφορισμούς, ανέξοδη » αγανάκτηση » και απλουστευτικούς διαχωρισμούς σε άσπιλους και αμόλυντους πατριώτες από την μια και από την άλλη μιάσματα και προδότες. Γενικά προτείνω ανάληψη της ευθύνης έτσι όπως την εννοεί ο Καζαντζάκης ακόμα δηλαδή και για αυτά που κάποιος δεν έφταιξε, προτείνω όμως και πολλή ενδοσκόπηση και σιωπή και να δεχθούμε όλοι την ντροπή που αναλογεί στον καθένα μας. Καλημέρα και ΔΙΑΒΑΣΜΑ!!!

    • Ναι κι εγώ υπέρ αυτής της λογικής είμαι , αλλά δεν μπορώ να ζητώ από τους ανθρώπους που τόσα χρόνια ζουν μέσα σε αυτό το σύστημα ξαφνικά να αλλάξουν ως δια μαγείας την λογική που τόσα χρόνια ακολουθούσαν , στο σύστημα αυτό που ποτέ δεν προέβαλε αξίες σημαντικές για τον άνθρωπο και σε αυτό το σύστημα που όλα λειτουργούν μηχανικά , ειδικότερα από την μικρή ηλικία. Βεβαίως αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για να μην έχουμε , κάποιοι τουλάχιστον , στην συνείδησή μας τι θα έπρεπε να γινόταν. Αυτό που συζητάμε τώρα μπορεί να το υλοποιήσει μόνο η νέα γενιά , για την οποία έχω αμφιβολίες οτι θα το καταφέρει . Κι ακόμη κι αν το καταφέρει θα οδηγηθούμε σε ακόμη μία » φαύλη πολιτεία» κατά τη γνώμη μου. Ως άνθρωποι όλοι θα νιώθαμε οργή την συγκεκριμένη στιγμή κι όντως θα έπρεπε (θα έπρεπε!) , να συγκρατηθούμε , είναι όμως αυτό ρεαλιστικό; θα μπορούσε μία ολόκληρη κοινωνία να είναι έτσι; Εγώ πιστεύω πάντως πως και σε άλλες χώρες που είναι οικονομικά κυρίαρχες , οι πολίτες δεν είναι καθόλου ορθολογιστές και καθόλου δεν διαθέτουν αυτοκριτική ,, οπότε δεν είναι ακριβώς αυτά κατά τη γνώμη μου η ρίζα του προβλήματος.

  6. Η επιλογή της ορθολογιστικής θεώρησης των πραγμάτων θα σημάνει την αποβολή ηθικών,κοινωνικών και πολιτικών στερεοτύπων που «υψώνουν τείχη» στις ζωές μας.Θα προτιμήσω ως δάσκαλος να βλέπω μαθητές που διαθέτουν ήθος,αξιοπρέπεια και υγιή πολιτική σκέψη παρά μαθητές που υποχρώνονται να παρελάσουν γιατί το επιβάλλει η παράδοση.Σίγουρα, όπως έγραψε ο κ.Σταμάτης, είμαστε συναισθηματικός λαός και οδηγούμαστε σε ακραίες συμπεριφορές και αψυχολόγητες ενέργειες.Νομίζω ότι είναι πλέον καιρός να υιοθετήσουμε τη Λογική της Δύσεως στην οποία ανήκουμε(;) και να αρχίσουμε να φιλοσοφούμε αποβάλλοντας την «Ανατολίτικη» νοοτροπία μας.Ίσως φανω αιρετικός αλλά θα παραθέσω και μια διαφορετική γνώμη για τις μαθητικές παρελάσεις, γιατί μου αρέσει να εξετάζω όλες τις απόψεις και να μελετώ και μια διαφορετική κοσμοθεωρία.

    Οι μαθητικές παρελάσεις είναι αντιπαιδαγωγικές!

    Τι λένε δάσκαλοι Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων

    Δάσκαλοι Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων ισχυρίζονται ότι οι μαθητικές παρελάσεις όχι μόνο δεν προσφέρουν τίποτε, αλλά έχουν και αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα. Για παράδειγμα παλαιότερα ο σύλλογος διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης είχε πάρει ξεκάθαρη θέση εναντίον των….
    μαθητικών παρελάσεων. Πρόκειται για ακραίες θέσεις, υποστηρίζουν άλλοι, που θεωρούν τις παρελάσεις απαραίτητες για την εθνική και ιστορική μνήμη.
    Οι εκπαιδευτικοί, που βρίσκουν άχρηστες τις μαθητικές παρελάσεις (δεν συμφωνούμε κατ’ ανάγκη μαζί τους), τις χαρακτηρίζουν «ως συντηρητικά ιδεολογικά σύμβολα και αναχρονιστικές πρακτικές, που αντιτίθενται στην υπόσχεση της παιδαγωγικής ως επιστήμης της εκπαίδευσης για ένα ανθρώπινο και δημοκρατικό σχολείο για όλα τα παιδιά, που προετοιμάζει το δημιουργικό, κοινωνικό, ικανό για συνεργασία και ολόπλευρα ολοκληρωμένο άνθρωπο».
    Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ
    Εξηγούν ότι «το μαθητικό συμπλήρωμα στις στρατιωτικές παρελάσεις ξεκίνησε στα χρόνια του Μεταξά, όταν η ομοιομορφία της εμφάνισης μαθητών και μαθητριών ήταν δεδομένη, ενώ η στρατιωτικοποίηση της νεολαίας ( Ε.Ο.Ν.) ήταν βασικός στόχος του καθεστώτος. Από τότε οι μαθητικές παρελάσεις συνεχίζονται αδιάλειπτα καθοριζόμενες από ένα θολό νομοθετικό πλαίσιο -«προαιρετικά και με το ζόρι», παρά την καταδίκη της χώρας μας από το ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το θέμα της υποχρεωτικότητας της συμμετοχής μαθητών και εκπαιδευτικών σ΄ αυτές. Η μόνη περίοδος που τέθηκε ουσιαστικά ζήτημα κατάργησής τους ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Όμως οι παρελάσεις έμειναν ανέγγιχτες από οποιαδήποτε απόπειρα «εκσυγχρονισμού» ακολούθησε και έτσι μέχρι σήμερα μαθητές και μαθήτριες συνεχίζουν να παίζουν τα στρατιωτάκια με τους εκπαιδευτικούς (και ιδίως τους/τις γυμναστές/τριες) σε ρόλο «επιλοχία».
    ΑΝΤΙΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΕΣ
    Επισημαίνουν ακόμη ότι από τη σκοπιά της παιδαγωγικής «η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση, αφού όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Γι’ αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στο χώρο του σχολείου. Συναντά τη χαρούμενη αποδοχή των μαθητών/τριών, μόνο γιατί γίνεται «έξω» και αντιμετωπίζεται με την ιλαρότητα ενός παιχνιδιού ρόλων. Έτσι όμως η «εγχάραξη» επιτυγχάνεται πολύ ευκολότερα, αφού οι «συνθήκες πρόσληψης» είναι σχεδόν ιδανικές (πολύ θα θέλαμε ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής εκπαιδευτικής διαδικασίας να γίνεται «έξω» και με «παιχνιώδη» διδακτική προσέγγιση)».
    ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ
    Σύμφωνα με αυτούς οι μαθητικές παρελάσεις έχουν πολλές αρνητικές συνέπειες: α) Διαχωρισμός-διακρίσεις: αγόρια μπροστά, κορίτσια πίσω (ολοφάνερα σεξιστικό), αλλά και ψηλοί/ές μπροστά, κοντοί/ές πίσω (ολοφάνερα ακατανόητο). Και κυρίως άξιοι/ες ξεχωριστά -η Ελλάδα της σημαίας-πληβείοι πίσω. Μάλιστα η εξάδα μόνο πηγαίνει συνήθως στη Δοξολογία και πάντα μπροστά- ξεκομμένη από τον υπόλοιπο μαθητικό όχλο. Εδώ, συναντάμε και το μεγάλο θέμα της απόρριψης των παιδιών με αναπηρίες. Η εγκύκλιος που επιτρέπει και τη συμμετοχή ανάπηρων στην πράξη περιορίζεται στους/ις σημαιοφόρους και αποτελεί καταφανώς επικοινωνιακό τρικ, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γενικευτεί, αφού οι απαιτήσεις για τη συμμετοχή στα «παρελαύνοντα τμήματα» δεν σέβονται διόλου τις ιδιαίτερες δυσκολίες και ανάγκες αυτών των παιδιών.
    β) Θηριοδαμαστικός παβλοφισμός: Όλοι/όλες περπατάμε με το ίδιο αφύσικο βήμα, μετά από πολύωρη, μάλιστα, εκγύμναση, που μετατρέπει το σχολείο σε τσίρκο. Για να μπορούμε να «στοιχιζόμαστε» βλέποντας μόνο το κεφάλι του μπροστινού μας και να «ζυγιζόμαστε» ρίχνοντας ματιές στο πλάι στο/στη διπλανό/ή μας και εντέλει να κινούμαστε σαν ρομποτάκια με το ρυθμό που επιβάλλει -παβλοφικά-η σφυρίχτρα ή το «ένα στο αριστερό».
    γ) Αγελισμός – ομοιομορφία: συνδέεται με το προηγούμενο όσον αφορά στην κίνηση στο χώρο, αλλά επεκτείνεται και στην ενδυμασία. Την πιο ορατή προσπάθεια υποταγής του ατόμου στη μαζική ομοιομορφία του συνόλου. Τώρα τελευταία, μάλιστα, έχουμε σύνδεση του εθνικοσοσιαλιστικού αυτού κατάλοιπου με το θεσμό της χορηγίας. Συνήθως φροντιστήρια «χορηγούν» μέρος (φουλάρια, γιλέκα, μπερέδες κ.λ.π.) της ενδυμασίας.
    δ) Υποβιβασμός του ελεύθερου πολίτη σε υποταγμένο «υπήκοο»: Από ποιο φεουδαρχικό χρονοντούλαπο άραγε βγαίνουν αυτοί οι «επίσημοι» που στέκονται κάθε φορά στην εξέδρα (δεσπότης, στρατηγός, νομάρχης -οι αρχές και εξουσίες του τόπου) επιθεωρώντας με βλοσυρό βλέμμα τους υπηκόους τους, καθώς αυτοί τους «αποδίδουν τιμές» (γιατί άραγε;) στρέφοντας την κεφαλή δεξιά (ενώ ταυτόχρονα κοιτάνε λοξά τη «στοίχισή» τους και ακόμα πιο λοξά τη «ζύγισή» τους);
    ε) Κιτς και αισθητική κακογουστιά: Εκτός από τον τρόπο που κινούμαστε και τα ρούχα που φοράμε στην παρέλαση ακούμε και μουσική (δεν υπάρχει τελετουργία χωρίς μουσική υπόκρουση άλλωστε, εκτός από αυτές που απαιτούν πλήρη σιωπή). Και τι μουσική! Στρατιωτικά εμβατήρια (την κακοποίηση, δηλαδή, της όποιας συμφωνικής παράδοσης της Δύσης) που επενδύουν μουσικά κάποια άτεχνα στιχάκια εθνικιστικού κρεσέντου.
    στ) Eθνικιστική μονοπολιτισμικότητα: Παρά τα ρητορικά φληναφήματα περί «σεβασμού των πολιτισμικών διαφορών» οι παρελάσεις αποτελούν έναν ακόμη μηχανισμό (τον πιο χοντροκομμένο, ίσως) για την επιβολή είτε της αφομοίωσης είτε της ρατσιστικής απόρριψης και του αποκλεισμού του «διαφορετικού» από την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι «καθιερωμένες» πλέον αντιπαραθέσεις γύρω από το ζήτημα των αλλοδαπών σημαιοφόρων το αποδεικνύουν περίτρανα».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: