Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Με πιάνει κρίση…

της Αναστασίας Στραβαρίδου

 

Εδώ και τρία χρόνια η λέξη κρίση έχει κατακλύσει το καθημερινό μας λεξιλόγιο. Την ακούμε παντού, τη λέμε παντού και τη «γευόμαστε» ανελλιπώς σαν το ψωμί στο καθημερινό μας τραπέζι… Και με πιάνει κρίση… γιατί, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω καθόλου τις πραγματικά ολέθριες συνέπειές της – ανεργία, φτώχεια, έξαρση εθνικιστικών κινημάτων, αδυναμία των νέων να κάνουν όνειρα – δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι και το καθεστώς της «α- κρισίας» που βασίλευε πριν την κρίση δεν ήταν ο κήπος της Εδέμ.

Θα προτιμούσα, λοιπόν, να θυμηθώ την πρώτη σημασία της λέξης «κρίση» και να την αποδώσω ως διανοητική διαύγεια, ορθροφροσύνη, αξιολόγηση και διατύπωση άποψης σχετικά με τα σημαντικά και τα ασήμαντα, τα ωφέλιμα και τα περιττά, τα ουσιώδη και τα επιφανειακά. Το καθεστώς της α-κρισίας – ως έλλειψη ορθής σκέψης και εκτίμησης των πραγμάτων – δεν είναι αυτό που τελικά μας οδήγησε στην κρίση;

Τόσα χρόνια έχουμε γεμίσει τα ντουλάπια μας μόνο με απαραίτητα αντικείμενα: σερβιέτες για μικρή ροή, για κανονική ροή, για μεγάλη ροή, σερβιέτες νυκτός, σερβιέτες με φτερά, χωρίς φτερά, λεπτές σερβιέτες για εσώρουχα στρινγκ, σερβιετάκια, μαύρα σερβιετάκια για μαύρα εσώρουχα και ταμπόν μήπως δεν θέλουμε να φαίνεται η σερβιέτα!! Και τόσες σερβιέτες για λανθασμένο σημείο του σώματός μας, γιατί στην πραγματικότητα η «αιμορραγία» είναι πρωτίστως νοητική, ενίοτε και ψυχική. Και όλα αυτά μάς ήταν απολύτως απαραίτητα και ξοδεύαμε ουκ ολίγα γιατί ήταν είδη «πρώτης ανάγκης». Έχουμε εφεύρει πλυντήρια πιάτων, πλυντήρια ρούχων, στεγνωτήρια, πρέσες, φούρνους μικροκυμάτων, όλα για να εξοικονομήσουμε χρόνο, τον οποίο χάνουμε αυτομάτως επειδή δουλεύουμε όλη μέρα για να ξοφλήσουμε τις μηνιαίες δόσεις! Έχουμε εφεύρει κάθε είδους κινητό τηλέφωνο για να επικοινωνούμε πιο εύκολα – στα διαλείμματα των τούρκικων σήριαλ – μα ποτέ άλλοτε η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων δεν είχε χαθεί τόσο πολύ. Στην προσπάθειά μας να ανεβάσουμε το βιοτικό μας επίπεδο κάναμε τη ζωή μας τόσο περίπλοκα σύνθετη που τελικά χάσαμε την ίδια τη ζωή και την ουσία της. Αποδειχτήκαμε ανίκανοι να αξιολογήσουμε και να διαχειριστούμε την αφθονία των υλικών αγαθών και αντί να χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα, μας χρησιμοποίησαν αυτά… Μαγευτήκαμε και κάναμε το χρήμα θεό μας. Το αγαπήσαμε, το υπηρετήσαμε και του δώσαμε όλες μας τις δυνάμεις και όλες μας τις χαρές σ’ αυτή τη ζωή.

Τόσα χρόνια, που, αναμφίβολα είχαμε περισσότερα χρήματα, τι καταφέραμε; Η φαινομενική ευημερία, μας έκανε καλύτερους ανθρώπους ή τουλάχιστον πιο ευτυχισμένους ανθρώπους; Ή απλά μας θάμπωσε, μας αποπροσανατόλισε και μας στέρησε πιο σημαντικά πράγματα; Όσο μπορώ να εξαργυρώνω τις τύψεις μου ως γονέας παρέχοντας ελεύθερα και επικίνδυνα, τις περισσότερες φορές, στα παιδιά μου ό, τι τραβάει η όρεξή τους δεν καταλαβαίνω ότι μεγαλώνουν με το πορτοφόλι μου, αλλά χωρίς εμένα.  Όσο μπορώ να κάνω επίδειξη στις εκάστοτε ελαφρόμυαλες με το ακριβό μου αυτοκίνητο δε με πειράζει που η αγάπη και η συντροφικότητα γίνονται ολοένα και πιο δυσεύρετα συναισθήματα. Αφού, λοιπόν, δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε και να αξιοποιήσουμε τόσα χρόνια άνευ κρίσης, με το να κρατήσουμε το μέτρο, το επίπεδό μας και πολλές φορές ακόμα και την αξιοπρέπειά μας, αλλά αντικαταστήσαμε τις αξίες με το χρήμα, την αγάπη με τα φουσκωμένα πορτοφόλια, την προσωπικότητα με το κάμπριο αυτοκίνητο, μήπως τελικά να προσπαθήσουμε τώρα, εν μέσω κρίσης, να αναθεωρήσουμε;

Αντί να μεμψιμοιρούμε, να γκρινιάζουμε απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ για το κακό που μας βρήκε, αντί να πέφτουμε σε ομαδική κατάθλιψη, μήπως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να αντισταθούμε; Να ανάψουμε ένα φως στο σκοτάδι, όπως πολύ εύστοχα θυμήθηκε ο φίλος και συνάδελφος Σταμάτης Κωνσταντινίδης από τους στίχους του Σαίξπηρ. Να μεταφράσουμε την κρίση σε διαυγή σκέψη και να κρίνουμε καλύτερα τα πράγματα. Να θωρακίσουμε τους εαυτούς μας απέναντι σε τόσα χρόνια «μη- κρίσης» που τελικά κατέληξαν σε «μη- πολιτισμό», «μη- αξίες», «μη- συναισθήματα», «μη- χρόνο», «μη μου μιλάς γιατί έχω πολλή δουλειά και πολύ πονοκέφαλο για να ασχοληθώ μαζί σου…».  Γιατί να μη δούμε την κρίση σαν μια ευκαιρία να βρούμε χρόνο για πολλά ασήμαντα, καθημερινά πράγματα που, τόσα χρόνια τα έχουμε ξεχάσει, αλλά όμως κρύβουν μέσα τους όλη την ομορφιά της ζωής;  Λίγες σελίδες από ένα καλό βιβλίο, μια γλυκιά κουβέντα στο σύντροφό μας, ένα παραμύθι στο παιδί μας, μια καλημέρα στο γείτονά μας, μια βόλτα με τα πόδια…

Δεν μπορώ να μη θυμηθώ ένα απόσπασμα από τον πάντα επίκαιρο και πολύ αληθινό μικρό πρίγκιπα.

Συνάντησε ο έμπορος το μικρό πρίγκιπα:

Πουλούσε τελειοποιημένα χάπια που καταλαγιάζουν τη δίψα. Παίρνεις ένα τη βδομάδα και δεν αισθάνεσαι πια την ανάγκη να πιεις νερό.

-Γιατί τα πουλάς αυτά; Είπε ο μικρός πρίγκιπας.

-Κάνουν μεγάλη οικονομία στο χρόνο, είπε ο έμπορος. Οι ειδικοί τα υπολόγισαν. Γλιτώνουμε πενήντα τρία λεπτά τη βδομάδα.

-Και τι τα κάνουμε αυτά τα πενήντα τρία λεπτά;

-Τα κάνουμε ό, τι θέλουμε…

«Εγώ, σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας, αν είχα πενήντα τρία λεπτά για ξόδεμα, θα πήγαινα ήσυχα ήσυχα σε μια πηγή…»

Ας ξαναβρούμε, λοιπόν, κι εμείς την πηγή μας, την πηγή της δημιουργικότητας, της φαντασίας, της ανθρωπιάς, της κουλτούρας, της αισιοδοξίας∙ την πηγή που θα μας ξεδιψάσει από κάθε αλαζονεία, ματαιοδοξία, κενοδοξία και τελικά δυστυχία. Ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε πιο απλά, πιο ουσιαστικά, πιο ανθρώπινα, πιο κοντά με τους άλλους κι ας μάθουμε να αντιστεκόμαστε στην κρίση με τα μόνα όπλα που μπορούν να την νικήσουν: την παιδεία, τον πολιτισμό, την αγάπη, τις ανθρώπινες σχέσεις, την επικοινωνία. Κι αν κάποιοι μας έχουν καταδικάσει σε ελλιπή και ασθενική παιδεία ας μην κρυφτούμε πίσω από την δικαιολογία, γιατί την παιδεία μπορούμε να την αναζητήσουμε και μόνοι μας, όπως αναζητούμε σύντροφο στη ζωή μας και δεν περιμένουμε από κανέναν να μας τον φέρει έτοιμο.

Κι ας μη μας πιάνει κρίση με την κρίση γιατί, τελικά, με κρίση-κριτική οι επιλογές στη ζωή μας μπορούν και πρέπει να είναι δικές μας…

 

Η Αναστασία Στραβαρίδου είναι φιλόλογος εκπαιδευτικός των Εκπαιδευτηρίων  Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

Advertisements

Tagged as: , , , , , , , ,

2 Σχόλια »

  1. Πολύ σωστά όλα και συμφωνώ. Τελικά ο μικρός πρίγκιπας δεν είναι παραμύθι μόνο για μικρούς αλλά ( κυρίως ) για μεγάλους .

  2. Πολύ ωραίο το άρθρο σας και με μια πολύ καλή προοπτική.Αναρωτιέμαι όμως κατά πόσο μπορούν να γίνουν πράξη όλα αυτά με τόσα πραγματικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τόσο πολύ όλο τον κόσμο και δυστυχώς κρύβουν τα χαμόγελα και την αισιοδοξία πίσω από την ανησυχία για όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνει η χώρα μας, Εγώ βέβαια χαίρομαι πού είμαι ακόμα παιδί και απολαμβάνω την φροντίδα των γονέων μου, όμως μπορώ να μπω στην θέση όλων αυτών που τρέχουν να τα προλάβουν όλα μέσα στην ημέρα,την δουλειά τους, τα παιδιά τους, τα έξοδα που τρέχουν και τόσα άλλα..και μέσα σε όλα αυτά να σκέφτονται και την απεργία των τελευταίων ημερών η οποία εγκλωβίζει τόσους ανθρώπους… απαράδεκτο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: