Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. Τσιαμούλη.

Χριστούγεννα

της Παναγιώτας Καραχρήστου

Το παιδί ως Θεός …… ο Θεός ως παιδί!

Οι λέξεις παιδί και Θεός είναι οι πλέον αποκαλυπτικές για το μυστήριο των Χριστουγέννων. Είναι ένα μυστήριο που απευθύνεται στο παιδί που συνεχίζει να ζει μυστικά μέσα σε κάθε ενήλικα, στο παιδί που συνεχίζει ν’ ακούει ό,τι ο ενήλικας έχει πάψει ν’ ακούει, και που ανταποκρίνεται με μια χαρά, που ο ενήλικας μέσα στον υπερώριμο, κουρασμένο και κυνικό κόσμο που ζει, αδυνατεί να νιώσει. Τα Χριστούγεννα είναι άλλωστε μια γιορτή για τα παιδιά, όχι μόνο εξαιτίας του Χριστουγεννιάτικου δέντρου που διακοσμούμε αλλά μ’ έναν πολύ βαθύτερο τρόπο, που μόνο τα παιδιά έχουν και μπορούν να μην ξαφνιάζονται όταν βλέπουν τον Θεό ως βρέφος στη φάτνη.

xrist1

Τι είναι όμως αλήθεια για εμάς τα Χριστούγεννα;

Στις συνειδήσεις των περισσοτέρων είναι μια περίοδος διακοπών κι ανταλλαγής δώρων, αποδεκτό ως ένα βαθμό. Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω περιγραφή του Παπαδιαμάντη:

«Του Δημήτρη του Μπέρδε το μαγαζί ωμοίαζε, την εσπέραν εκείνην, με βάρκαν… φουρτουνιασμένην… που ο κυβερνήτης και ο ναύτης του φαίνονται περιφρόντιδες… Εξημέρωναν Χριστούγεννα κι έκαστος των πελατών επεθύμει να κάμει τα οψώνιά του…»

Μα σήμερα έχουμε φτάσει μάλλον στην υπερβολή, όπως και σε τόσα άλλα. Η μεγαλύτερη αγωνία μας είναι ο εντυπωσιακός και πλούσιος στολισμός των σπιτιών μας, η αγορά δώρων και το άφθονο σε εδέσματα χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

«Ο νεογέννητος όμως Χριστός είναι ένα παιδί άστεγο σ’ έναν αφιλόξενο τόπο παγερής αδιαφορίας, με μοναδική ανθρώπινη θαλπωρή την τρυφερότητα της Αγίας Μητέρας Του και το στοργικό ενδιαφέρον του Ιωσήφ», αναφέρει ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιος.

Για τους Χριστιανούς όχι της ταυτότητας αλλά της συνείδησης, τα Χριστούγεννα είναι μυστήριο απρόσιτο χωρίς το θείο φωτισμό.

xrist2

Πώς ένα σπήλαιο, φτωχικό, έγινε η πρώτη κατοικία του Δημιουργού ουρανού και γης;

Πώς ο πλούσιος Θεός έγινε φτωχός, παιδί μικρό μέσα σε μία κρύα φάτνη;

Πώς ο πανίσχυρος Κύριος έγινε τόσο αδύναμος;

Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Δεν είναι εκπληκτικό ότι ο Θεός είναι Μέγας. Είναι Μέγας διότι είναι Μέγας. Αυτό που εξέπληξε ακόμα και τους αγγέλους, είναι ότι έγινε τόσο μικρός, εκκένωσε εαυτόν κι έγινε άνθρωπος. Έγινε ένα ψίχουλο για να δοθεί στον άνθρωπο και να τον κάμει κι αυτόν Θεόν».

Ο Χριστιανισμός είναι πράγμα ταπεινό, αφανές, ήρεμο και πρέπει να ψάξεις να το βρεις. Μοιάζει με το σπήλαιο της Βηθλεέμ και την απλότητα των ποιμένων. Είναι η φτώχεια του στάβλου και η «σιωπηλή» γέννηση του Ιησού, η οποία λες κι είναι επίτηδες για να μην ελκύει, να μην εντυπωσιάζει.

Δεν σου επιβάλλεται με θριαμβολογίες αλλά μόνο σαν φτάσεις κοντά και το θελήσεις, είσαι ελεύθερος να μπεις.

Τότε μόνο φανερώνεται το μυστήριο της ενανθρώπισης του Κυρίου, το μυστήριο του σπηλαίου.

Απαιτείται γνησιότητα, απλότητα, ειλικρίνεια, αποκόλληση απ’ τον ορθολογικό τρόπο σκέψης, άρνηση του εγωισμού, κι εγκάρδια αποδοχή του Σπηλαίου.

Η Παναγιώτα Καραχρήστου είναι Θεολόγος εκπαιδευτικός των Εκπαιδευτηρίων  Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

Πως και Γιατί καθιερώθηκε η γιορτή των Χριστουγέννων.

επιμέλεια Ειρήνη Στασινοπούλου

Προκαταρκτικά, θα πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι η Εκκλησία, κατά τους τρεις πρώτους αιώνες, γενικότερα δεν συνήθιζε να εορτάζει τη γέννηση, αλλά μόνον τον θάνατο των ιερών προσωπικοτήτων της. Θεωρούσε μάλιστα τον θάνατον αυτών των προσώπων ως την αληθινή γενέθλιον ημέρα, διότι  οι πιστοί πίστευαν ότι ξέφευγαν από τις αμαρτίες τους  κι έρχονταν πιο κοντά με το Θεό.

Αυτός πρέπει να ήταν και ο κυριότερος λόγος, για τον οποίο οι πρώτοι χριστιανοί δεν έδιναν, γενικότερα, σημασία στην ημερομηνία της γέννησης, ούτε προκειμένου και γι’ αυτή την ημερομηνία Γέννησης του ίδιου του Ιησού Χριστού και, πολύ περισσότερο, φυσικά, ούτε, την εόρταζαν. Την αγνοούσαν, μάλιστα, και χρειάστηκε να περάσουν τρεις ολόκληροι αιώνες, για να αρχίσουν οι χριστιανοί να ενδιαφέρονται γι’ αυτή την ημερομηνία.

xrist3

Μετά από τρεις αιώνες ξύπνησε το ενδιαφέρον των Χριστιανών για την ημερομηνία «της Γεννήσεως του Ιησού», δημιουργήθηκε, στην αρχή, ανεξάρτητα από κάθε σκέψη για τυχόν εισαγωγή στην Εκκλησία αναλόγου εορτής, δη­λαδή μιας εορτής Χριστουγέννων. Στα παλιότερα χρόνια οι ειδωλολάτρες όταν βαπτίστηκαν χριστιανοί αντικατέστησαν την γιορτή του θεού Ήλιου με τον καινούργιο τους Θεό τον Χριστό. Έτσι τα Χριστούγεννα πλέον γιορτάζονται στις 25 Δεκέμβρη!!!!!

Η Ειρήνη Στασινοπούλου είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ. ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ : www.egolpion.net

 

Η ιστορία του χριστουγεννιάτικου δέντρου

Επιμέλεια Ανδρέας Μονιός

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι το πιο διαδεδομένο έθιμο σε όλο τον κόσμο και ο στολισμός του ταυτίζεται με το πνεύμα των ημερών. Από την αρχαιότητα υπήρχε σε όλες τις θρησκείες η παράδοση να στολίζονται δέντρα ή κομμάτια δέντρων.

xrist4

Οι πρόγονοι του χριστουγεννιάτικου δέντρου μπορούν να αναζητηθούν στα ειδωλολατρικά έθιμα της λατρείας των δέντρων. Οι Βίκινγκς χρησιμοποιούσαν το δέντρο στις τελετές τους ως σύμβολο αναγέννησης που σηματοδοτούσε το τέλος του χειμώνα και τον ερχομό της άνοιξης και της αναγέννησης της Μητέρας Φύσης. Στην Αγγλία, όπως και στην Γαλλία, οι Δρυίδες στόλιζαν βελανιδιές με φρούτα και κεριά προς τιμή των Θεών τους. Οι Αιγύπτιοι, οι Κινέζοι και οι Εβραίοι έφτιαχναν γιρλάντες από αειθαλή δέντρα ως σύμβολα της αιώνιας ζωής.

Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, οι χριστουγεννιάτικες παραδόσεις είναι ένα μίγμα της λατρείας του Σατούρνο και άλλων δοξασιών που αναμείχθηκαν με τις χριστιανικές. Υπάρχουν μαρτυρίες από το 336 μ. Χ ότι στις 25 Δεκεμβρίου στη Ρώμη γιορτάζονταν τα Σατουρνάλια προς τιμή του Θεού Σατούρνο και οι Ρωμαίοι στόλιζαν διάφορα δέντρα με στολίδια όπως καρύδια ή άλλα φαγώσιμα. Οι ερευνητές πιστεύουν πως τα Σατουρνάλια είναι ο πρόδρομος των Χριστουγέννων. Τον 4ο αι. μ.Χ. καθιερώθηκε η 25η Δεκεμβρίου ως η ημέρα γέννησης του Χριστού.

xrist5

Στη χώρα μας το έθιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου το έφεραν οι Βαυαροί και στην Ελλάδα για πρώτη φορά στολίστηκε δέντρο στα Ανάκτορα του Όθωνα το 1833. Πρόδρομος του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην Ελλάδα ήταν το παραδοσιακό Χριστόξυλο ή Δωδεκαμερίτης ή Σκαρκάνζαλος κυρίως στα χωριά της Βορείου Ελλάδος.

xrist6

Κάθε Χριστούγεννα έβαζαν ένα μεγάλο κούτσουρο από άγρια κερασιά, πεύκο ή ελιά στο τζάκι όπου θα έκαιγε για όλο το 12ήμερο των γιορτών από τα Χριστούγεννα ως τα Φώτα. Σύμφωνα με την παράδοση φέρνει καλοτυχία και κυρίως προστατεύει το σπίτι από τους καλικάντζαρους που μπαίνουν από τις καμινάδες και κλέβουν ή κάνουν ζημιές στο νοικοκυριό.

Αναμφίβολα το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι από τα πιο όμορφα έθιμα και κάθε χρόνο μικρά ή μεγάλα, φυσικά ή τεχνητά στολίζουν μια γωνιά του σπιτιού μας και δίνουν χαρά σε μικρούς αλλά και σε μεγάλους.

Ο Ανδρέας Μονιός είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Η χριστουγεννιάτικη νηστεία

Επιμέλεια Βασίλης Περπινιάδης

Δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας μετά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή είναι  η νηστεία των Χριστουγέννων, γνωστή στη γλώσσα του ορθόδοξου λαού και ως σαρανταήμερο. Περιλαμβάνει κι αυτή σαράντα ημέρες, όμως δεν έχει την αυστηρότητα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, π.χ. επιτρέπεται το ψάρι. Αρχίζει την 15η Νοεμβρίου και λήγει την 24η Δεκεμβρίου.

xrist7

Η εορτή της κατά σάρκα γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί τη δεύτερη μεγάλη Δεσποτική εορτή του χριστιανικού εορτολογίου. Δεσποτικές εορτές θεωρούνται οι εορτές του Χριστού. Η νηστεία γίνεται για να τρώμε μια μικρή ποσότητα από τα επιτρεπόμενα φαγητά και να προσπαθούμε να απέχουμε από κάποια αμαρτία, αφιερώνοντας  λίγο απ’ το χρόνο μας της ημέρας στην προσευχή.

Να λοιπόν μια γλυκιά νηστίσιμη συνταγή:

ΜΗΛΟΠΙΤΑ ΝΗΣΤΙΣΙΜΗ

Υλικά

1 κούπα φυτική μαργαρίνη ή σπορέλαιο

2 κούπες ζάχαρη

3 ½ κούπες αλεύρι που φουσκώνει

2 κ.γλ. κανέλα

½ κ.γλ. αλάτι

1/8 κ.γλ. μοσχοκάρυδο

2 κ.γλ. σόδα

4 κούπες μήλο τριμμένο

¼ κούπα χυμό πορτοκάλι

1 κ.γλ. ξύσμα πορτοκαλιού

2 κ.σ. κονιάκ

1 κούπα καρύδι αλεσμένο ( προαιρετικά)

Εκτέλεση

Χτυπάμε  τη φυτική μαργαρίνη ή το σπορέλαιο με τη ζάχαρη.

Σε μία λεκάνη βάζουμε το αλεύρι, το αλάτι, την κανέλα, το μοσχοκάρυδο και τη σόδα.

Σε μία άλλη λεκάνη ανακατεύουμε το τριμμένο μήλο, το χυμό, το ξύσμα πορτοκαλιού και το κονιάκ.

Μέσα στο  μίγμα με τη ζάχαρη και τη μαργαρίνη ρίχνουμε εναλλάξ το μίγμα με το αλεύρι και το μίγμα  με τα μήλα. Στο τέλος αν θέλουμε προσθέτουμε και το καρύδι. Απλώνουμε σε βουτυρωμένο ταψί 30×25 και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 1 ώρα περίπου.

Ο Βασίλης Περπινιάδης είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Πελοποννήσου & Στερεάς Ελλάδος

Επιμέλεια Ιωάννα Γεωργακοπούλου

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΨΩΜΟ

Το ζύμωμα του Χριστόψωμου απαιτεί υλικά, όπως ψιλοκοσκινισμένο αλεύρι, ροδόνερο, μέλι, σουσάμι, κανέλα και γαρίφαλα. Κατά τη διάρκεια του ζυμώματος λένε την ευχή «Ο  Χριστός γεννιέται, το φως ανεβαίνει, το προζύμι για να γένει». Πλάθουν το ζυμάρι και παίρνουν τη  μισή ζύμη και φτιάχνουν μια κουλούρα. Με την υπόλοιπη φτιάχνουν σταυρό με λουρίδες απ’ τη ζύμη. Στο κέντρο βάζουν ένα άσπαστο καρύδι ή ένα αυγό, συμβολίζοντας τη γονιμότητα.

xrist8

Για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, το Χριστόψωμο είναι ευλογημένο ψωμί, αφού αυτό θα στηρίξει τη ζωή του νοικοκύρη και της οικογένειάς του. Το κόβουν ανήμερα τα Χριστούγεννα, δίνοντας πολλές ευχές.

 ΤΟ ΑΡΡΑΒΩΝΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Ένα από τα έθιμα της Στερεάς Ελλάδας, είναι το αρραβώνιασμα της φωτιάς.

Το αρραβώνιασμα της φωτιάς γίνεται ξημερώματα των Χριστουγέννων. Η νοικοκυρά βάζει ένα μεγάλο ξύλο στο τζάκι και σύμφωνα με την παράδοση εκείνη την ώρα ό,τι ζητήσεις (θα πρέπει να αφορά τα παιδιά και όχι τους παντρεμένους) μπορεί να γίνει.

xrist9

Τα συγκεκριμένα έθιμα τα συναντάμε σε πάρα πολλά σημεία της Ρούμελης ιδιαίτερα όμως στη δυτική Φθιώτιδα και στην ορεινή Δωρίδα.

Η Ιωάννα Γεωργακοπούλου είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  

 

 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Κρήτης

Επιμέλεια Κυριακή Δάβου

Ο ΧΟΙΡΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

Στην Κρήτη παλιότερα ήταν έθιμο να μεγαλώνει κάθε οικογένεια στο χωριό ένα γουρούνι, το «χοίρο», όπως το έλεγαν. Ο χοίρος σφάζονταν την παραμονή των Χριστουγέννων κι ήταν το κύριο Χριστουγεννιάτικο έδεσμα.

xrist10

Την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, οι χωρικοί έκοβαν το κρέας του χοίρου και έφτιαχναν:

Λουκάνικα

Απάκια: καπνιστό κρέας

Πηχτή (τσιλαδιά): αφαιρείται κάθε ίχνος κρέατος από το κεφάλι του γουρουνιού και όλα μαζί βράζονται. Ο ζωμός με ειδική προετοιμασία μετατρέπεται σε πηχτό ζελέ που μέσα του βρίσκονται τα κομμάτια του κρέατος.

Σύγλινα: δηλαδή το κρέας του γουρουνιού κομμένο σε μικρά κομμάτια, που το έψηναν και το έβαζαν σε μεγάλα δοχεία και το κάλυπταν με το λιωμένο λίπος του ζώου. Το λίπος έπηζε μόλις έχανε τη θερμότητα του και το κρέας μπορούσε να διατηρηθεί έτσι για αρκετούς μήνες.

Ομαθιές: τα έντερα του χοίρου γεμισμένα με ρύζι, σταφίδες και κομματάκια συκώτι.

Τσιγαρίδες: κομμάτια μαγειρεμένου λίπους με μπαχαρικά που το έτρωγαν με ζυμωτό ψωμί για κολατσιό στην εξοχή, όταν μάζευαν τις ελιές.

Η Κυριακή Δάβου είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  

 

 

Νησιώτικα χριστουγεννιάτικα έθιμα

Επιμέλεια Μαρία Λουκίσσα

Στην Ανάφη τα Χριστούγεννα οι νοικοκυρές παρασκευάζουν και προσφέρουν το «κουφέτο» γλυκό του κουταλιού από αμύγδαλα και κομμάτια κοκκινωπής κολοκύθας τα οποία τα σιγοβράζουν μέσα σε μέλι.

xrist11

Την Πρωτοχρονιά ψήνουν στον ξυλόφουρνο το αναφιώτικο «ζαφοριστό» ψωμί από κρόκο με ιδιαίτερη γεύση ζαφοράς και με έντονο κίτρινο χρώμα.

Στην Αμοργό ανήμερα την Πρωτοχρονιά, σερβίρουν τον «κοφτό», ένα έδεσμα από σιτάρι, κρεμμύδι, τυρί τριμμένο, λάδι και νερό για να πάει καλά η σοδειά.

Η Μαρία Λουκίσσα είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  

 

 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Ηπείρου

Επιμέλεια Φίλιππος Σεραφόπουλος

Στην Ήπειρο έχουν μια πολύ ωραία συνήθεια που βασίζεται σε μια παλιά παράδοση. Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν οι βοσκοί να προσκυνήσουν ήτανε νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξερό κλωνάρι από πουρνάρι και έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό φωτιές, τριξίματα και κρότους. Από τότε στα χωριά της Άρτας όποιος πάει στο γείτονα για Χρόνια Πολλά αλλά και τα παιδιά τα παντρεμένα που επιστρέφουν στο πατρικό τους κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι που καίει τρίζοντας. Στο δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν στο σπιτικό και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.

xrist12

Στα Γιάννενα κρατούν στα χέρια τους δαφνόφυλλα και πουρναρόφυλλα που τα πετούν στο τζάκι μόλις μπουν και καλημερίζουν και εύχονται «Αρνιά, κατσίκια, νύφες και γαμπρούς». Αυτή είναι η καλύτερη ευχή για κάθε νοικοκύρη. Να προκόβουν τα κοπάδια του, να πληθαίνει η φαμελιά του, να μεγαλώνουν τα παιδιά του και να του φέρουν νύφες και γαμπρούς, να του δώσουν εγγόνια που δεν θα αφήσουν το όνομα το πατρικό να σβήσει.

Ο Φίλιππος Σεραφόπουλος είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Χριστουγεννιάτικα έθιμα Μακεδονίας & Θράκης

Επιμέλεια Νίκος Καδάς

Τα ήθη και τα έθιμα ενός τόπου μαρτυρούν τις βαθύτερες ανησυχίες των ανθρώπων όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο πέρασμα των αιώνων.

Έθιμα και παραδόσεις της πατρίδας μας, που δίνουν ξεχωριστό χρώμα στις περιοχές που τα τηρούν ακόμα.

ΚΟΛΙΝΤΑ ΜΠΑΜΠΩ

Κυρίως στην Πέλλα αναβιώνει το έθιμο της «κόλιντα Μπάμπω» που έχει σχέση με τη σφαγή του Ηρώδη. Οι κάτοικοι της περιοχής ανάβουν το βράδυ φωτιές φωνάζοντας «κόλιντα μπάμπω», δηλαδή «σφάζουν γιαγιά». Σύμφωνα με το έθιμο οι φωτιές ανάβουν για να μάθουν οι άνθρωποι για τη σφαγή και να προφυλαχθούν.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Το «κόλιντα μπάμπω» φυσικά δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα κάλαντα στη γιαγιά, μια φράση που είναι γνωστή όχι μόνο στη Μακεδονία αλλά και στην Θράκη.

 ΡΟΥΓΚΑΤΣΙΑ

Στο Πύθιο του Έβρου, τα μικρά παιδιά έβγαιναν στους δρόμους του χωριού για να πουν τα «κόλιντα» μια μέρα νωρίτερα από την παραμονή των Χριστουγέννων, δηλαδή στις 23 Δεκεμβρίου. Τα αγοράκια, από νωρίς το πρωί, ξεχύνονταν στα σοκάκια του χωριού και φώναζαν: «Κόλιντα, μπάμπου, τσικ, τσικ, τσικ…..» Ανήμερα τα Χριστούγεννα τα παλικάρια του χωριού χωρίζονταν σε μικρές ομάδες και γύριζαν όλα τα σπίτια. Την κάθε ομάδα την αποτελούσαν τέσσερα άτομα. Στο δρόμο λέγανε τραγούδια του δρόμου και μέσα στο σπίτι το : «Σαράντα μέρες έχουμι Χριστό που καρτερούμε….»

xrist13

Τα Ρουγκάτσια, δηλαδή οι παρέες των παλικαριών, όταν έμπαιναν στο σπίτι κάθονταν, όπου τους έβαζαν οι νοικοκυραίοι, και τραγουδούσαν εναλλάξ δυο-δυο το παραπάνω τραγούδι. Κι αυτό για να ξεκουράζουν τη φωνή τους. Γιατί το τραγούδι ήταν πολύ μεγάλο, χωρίς ενδιάμεσα «ξεκουράσματα», και θα δυσκολεύονταν να τα βγάλουν πέρα. Εξάλλου έπρεπε να τραγουδήσουν σε πολλά σπίτια και μέχρι αργά το βράδυ της ημέρας των Χριστουγέννων.

Όταν θα έρχονταν τα ρουγκάτσια στο σπίτι έπρεπε όλα τα μέλη της οικογένειας να βρίσκονται εκεί. Σπίτι κλειστό τα ρουγκάτσια δεν έπρεπε να βρουν. Το’ χανε σε κακό. Κάθονταν, τραγουδούσαν, έπαιρναν το κέρασμά τους, το φιλοδώρημά τους    (χρήματα) και φεύγανε γι ‘άλλο σπίτι.

Ο Νίκος Καδάς είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Καλικάντζαροι

Επιμέλεια Γιάννης Παρασκευόπουλος

Ελληνική δοξασία (αρχαίας καταγωγής) «δαιμονίων» που σύμφωνα με σύγχρονη δοξασία εμφανίζονται κατά το Δωδεκαήμερο (από 25/12 έως 6/1). Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους και να τους ανακατέψουν τα σπίτια, διότι είναι άτακτοι και τους αρέσουν τα παιχνίδια. Αυτοί ζουν στον κάτω κόσμο και τρέφονται με φίδια, σκουλήκια, κτλ.

Ονομασίες:

«Καλικάντζαροι» (Πανελλαδική κοινή ονομασία), και κατά τόπους: «Καρκάτζια», «Καλκατζόνια» ή «Καλκατζάνια», «Καλκάνια», «Καλιτσάντεροι», «Καρκάντζαροι», «Σκαλικαντζέρια», «Σκαντζάρια», «Σκαλαπούνταροι», «Τζόγιες», «Λυκοκάντζαροι» και «Κωλοβελόνηδες», καθώς και τα θηλυκού γένους: «Καλικαντζαρού», «Καλικαντζαρίνες», «Καλοκυράδες», «Βερβελούδες» κ.ά.

xrist14

Όλοι οι παραπάνω δεν θα πρέπει να συγχέονται με άλλα «δαιμόνια» της Ελληνικής υπαίθρου, που έχουν μεν τα ίδια χαρακτηριστικά αλλά που εμφανίζονται μέσα σ΄ όλο το χρόνο όπως οι «Βουρκόλακες» (=Βρυκόλακες), «Βουρβούλακες», «Παγανοί», «Αερικά», «Ξωτικά», «Παρωρίτες» σε αντίθεση με τους «Τσιλικρωτά» (Καρδαμύλη Μάνης), «Καλιοντζήδες» (Ήπειρος), «Πλανήταροι» και «Πλανηταρούδια» (Κύπρος), «Κατσι-άδες» (Χίος), «Κάηδες» και «Καλισπούδηδες» (Σάμος), «Κάηδες» αλλά και «Καημπίλιδες» (Κάρπαθος), «Σιβότες» και «Σιφώτες» (Καππαδοκία), και ακόμη «Χρυσαφεντάδες» (Οινόη – Πόντος) που γενικά αυτοί εμφανίζονται και συμπεριφέρονται και ως καλικάντζαροι.

Πληροφορίες:

Ο λαός τους φαντάζεται με διάφορες μορφές κατά περιοχή με κοινό γνώρισμα την ασχήμια τους. Κατά Αραχωβίτικη περιγραφή αυτοί είναι: «κακομούτσουνοι» και «σιχαμένοι», «καθένας τους έχει κι απόνα κουσούρι, άλλοι στραβοί, άλλοι κουτσοί, άλλοι μονόματοι, μονοπόδαροι, στραβοπόδαροι, στραβόστομοι, στραβοπρόσωποι, στραβομούρηδες, στραβοχέρηδες, ξεπλατισμένοι, ξετσακισμένοι και κοντολογής όλα τα κουσούρια και τα σακατιλίκια του κόσμου τα βρίσκεις όλα πάνω τους».

Συνήθως φαντάζονται νάνοι, αλλά και ψηλοί, σκουρόχρωμοι, με μαλλιά μικρά και ατημέλητα, μάτια κόκκινα, δόντια πιθήκου, δασύτριχοι, χέρια και νύχια πιθήκου, πόδια γαϊδάρου ή το ένα γαϊδάρου και το άλλο ανθρώπινο, αλλά και σαν «μικροί σατανάδες», άλλοτε γυμνοί και άλλοτε ρακένδυτοι με σκούφο (οξυκόρυμβο) από γουρουνότριχες και με παπούτσια άλλοτε σιδερένια και άλλοτε με τσαρούχια ή τσαγγία.

Η τροφή τους κυρίως ακάθαρτη: σκουλήκια, βαθράκοι (=βάτραχοι), φίδια, ποντίκια κ.ά. χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρέφονται τα εδέσματα του Δωδεκαήμερου.
Είναι πολύ ευκίνητοι ανεβαίνουν στα δένδρα πηδούν από στέγη σε στέγη σπάζοντας κεραμίδια κάνοντας μεγάλη φασαρία. Και ότι βρουν απλωμένα τα ποδοπατούν. Άμα βρουν ευκαιρία κατεβαίνουν από τις καμινάδες στα σπίτια και μαγαρίζουν τα πάντα.

Σε μερικά μέρη τους καλικάντζαρους τους συνοδεύει η μάνα τους η «Καλικατζαρού» που τους «ορμηνεύει» τι να πειράξουν. Σε κάποια νησιά οι καλικάντζαροι έρχονται με τις γυναίκες τους ή μόνο οι γυναίκες τους οι «καλικαντζαρίνες»! Και προκειμένου οι νοικοκυραίοι να αποφύγουν ένα τέτοιο συρφετό ρίχνουν στα κεραμίδια κομμάτια από χοιρινό ή λουκάνικα ή ξηροτήγανα! Στη Νάξο τις γυναίκες των καλικάντζαρων τις αποκαλούν «Καλοκυράδες» για να τις καλοπιάσουν (εξευμενίσουν), ενώ στην Κωνσταντινούπολη «Βερβελούδες». Ο αρχηγός των καλικάντζαρων στην παλιά Αθήνα λεγόταν «κωλοβελόνης» ενώ στη Θεσσαλία «αρχι-τζόγιας» (και «τζόγιες» οι καλικάντζαροι) στη δε Κωνσταντινούπολη «Μαντρακούκος». Στη δε Νάξο οι καλικάντζαροι φαντάζουν και χορευταράδες, αρπάζουν όποιον βρουν τη νύκτα και τον στροβιλίζουν στο χορό μέχρι να πέσει λιπόθυμος, ο γνωστός χορός των καλικαντζάρων.

Προέλευση 

Κατά διάφορες ελληνικές δοξασίες οι καλικάντζαροι ήταν άνθρωποι με κακιά μοίρα μεταβαλλόμενοι σε δαιμόνια, γίνονται δε καλικάντζαροι αυτοί που έχουν γεννηθεί μέσα στο Δωδεκαήμερο εκτός και αν βαπτιστούν αμέσως, ή εκείνοι στους οποίους ο ιερέας δεν ανέγνωσε σωστά τις ευχές του βαπτίσματος, τα τερατώδη βρέφη, ή κατά τους Σιφναίους όσοι πέθαναν στο Δωδεκαήμερο ή αυτοκτόνησαν, στη Μακεδονία: όσοι δεν έχουν ισχυρό Άγγελο για να τους προστατεύει από τον Σατανά.

xrist15

Διαμονή 

Οι καλικάντζαροι έρχονται (βγαίνουν) την παραμονή των Χριστουγέννων, (στη Σκιάθο: με πλοιάριο, στην Οινόη: με χρυσή βάρκα, στην Ικαρία: επί των φλοιών των καρυδιών) από «το κάτω κόσμο» τον Άδη. Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού. Εκτός του Δωδεκαήμερου τον υπόλοιπο χρόνο μένουν στα έγκατα της γης και πριονίζουν το δένδρο που κρατά τη γη (παραλλαγή του μυθικού Άτλαντα). Βγαίνουν δε στην επιφάνεια κοντά στο τέλος της εργασίας τους, από το φόβο μήπως τελικά η ετοιμόρροπη γη τους πλακώσει (στη Μακεδονία: για να γιορτάσουν πρόσκαιρα τη νίκη τους), όταν δε κατεβαίνουν βρίσκουν το δένδρο ακέραιο και ξαναρχίζουν το πριόνισμα. Το δέντρο των Χριστουγέννων συμβολίζει αυτή ακριβώς την ακεραιότητα και τη Θεϊκή δύναμη και προστασία με την παρουσία του Χριστού.

Βλάβες

xrist16

Γενικά πιστεύεται ότι οι καλικάντζαροι αδυνατούν να βλάψουν τους ανθρώπους αλλά μόνο να τους πειράξουν, ενοχλήσουν ή να τους φοβίσουν αφού θεωρούνται (στη Μακεδονία) μωροί και ευκολόπιστοι. Λέγεται ότι ανεβαίνουν στους ώμους των ανθρώπων που συναντούν τη νύκτα και προσπαθούν να τους πνίξουν αν δεν αποκριθούν σωστά σε ότι ερωτηθούν ή κατ΄ άλλους τους παρασύρουν σε χορό που όμως τους καλούς χορευτές τους ανταμείβουν ή κατ΄ άλλους παίρνουν τη μιλιά σε όποιον μιλήσει κατά τη συνάντηση μαζί τους. Επίσης μπαίνοντας στις οικίες απ΄ όπου μπορέσουν μαγαρίζουν την κουζίνα σε ότι δεν είναι νοικοκυρεμένο, αρπάζουν ενδύματα, «βασανίζουν τις ακαμάτρες… γι΄ αυτό τα κορίτσια το 40ήμερο προσπαθούν να φτιάξουν όσο γίνεται πιο πολύ γνέμα» (Σάμος) ή σκορπούν το αλεύρι, την τέφρα από το τζάκι τη «δωδεκαμερίτικη» ή «καλικαντζαρήσια» ή «τη στάχτη που δεν άκουσε το εν Ιορδάνη» και που θεωρείται ακατάλληλη για οποιαδήποτε χρήση.

Αποτρεπτικά μέσα 

Τα αποτρεπτικά μέσα που λαμβάνονται κατά των Καλικάντζαρων διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες:

Πράξεις χριστιανικής λατρείας: α) Το σημείο του Σταυρού στην πόρτα, στα παράθυρα, στις καμινάδες, τους στάβλους και στα αγγεία λαδιού και κρασιού. β) Ο Αγιασμός των σπιτιών και μάλιστα την παραμονή των Φώτων.

xrist17

Επωδές: όπως «ξύλα, κούτσουρα, δαυλιά καημένα» (Καλαμάτα) που όταν ακούσουν οι καλικάντζαροι φεύγουν ή η απαγγελία του «Πάτερ ημών….» (τρις).

Μαγικές πράξεις: Κάπνισμα με δυσώδεις ουσίες (παλιοτσάρουχου), εμφανή επίδειξη χοιρινού οστού, περίαπτα (χαϊμαλιά) πίσω από την πόρτα, το μαυρομάνικο μαχαίρι, το αναμμένο δαυλί («τρεχάτε γειτόνοι με τα δένδρινα δαυλιά» Τριφυλία).

Την παραμονή των Θεοφανίων τους «ζεματίζουν» από το λάδι που παρασκευάζουν οι νοικοκυρές τηγανίτες (λαλαγγίτες, λουκουμάδες). Όταν όμως συλλάβουν κανένα από τους καλικάντζαρους τον δένουν και τον υποχρεώνουν να μετρήσει τις τρύπες του κόσκινου, και μετά τους πνίγουν μέχρι θανάτου.

Ο Γιάννης Παρασκευόπουλος είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ. [ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ: WIKIPEDIA]

 

 

Τα Χριστούγεννα στην τέχνη

Επιμέλεια Επαμεινώνδας Μωρίκης

xrist18«Τα κάλαντα» ή «Ο τυμπανιστής» του Νικηφόρου Λύτρα

Τα Χριστούγεννα ήταν, είναι και θα είναι πηγή έμπνευσης για αμέτρητους καλλιτέχνες όπως τραγουδοποιούς, ποιητές και ζωγράφους. Επιλέξαμε να αναλύσουμε τον γνωστότερο Χριστουγεννιάτικο Ελληνικό ζωγραφικό πίνακα, ο οποίος δεν είναι άλλος από τα Κάλαντα του Νικηφόρου Λύτρα.

«Τα Κάλαντα» ή «ο Τυμπανιστής» (συλλογή Σερπιέρη), είναι το γνωστό έργο (1872) του Νικηφόρου Λύτρα, ενός από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της σχολής του  Μονάχου στη νεοελληνική ζωγραφική. Ιδιαίτερο έργο,  που ξεπερνάει την απλή απεικόνιση ενός εθίμου, έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις για τους συμβολισμούς του, (με την πρώτη ματιά π.χ., είναι εμφανής η διαφορετική προέλευση των παιδιών, λόγω της ενδυμασίας, αλλά και η διαφορετική φυλετική καταγωγή του τυμπανιστή. Υπάρχει επίσης στην άκρη, ένα αρχαίο γλυπτό, που ίσως παραπέμπει στη συνέχεια του Ελληνισμού….). Ενδιαφέρουσα η ανάλυση της επιμελήτριας της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαριλένας Κασιμάτη:

«Τα ποιητικότατα Κάλαντα διαφεύγουν με την εσωτερικότητα και την επινόηση του χρόνου στην ελληνικότατη ηθογραφική αυτή σκηνή , από κάθε κοινοτοπία. Τα σύμβολα που εισάγει, χωρίς τυμπανοκρουσίες- το μαρμάρινο θωράκιο της Νίκης, που δένει το σανδάλι της, αλλά ειρωνικά σχεδόν, βαλμένο δίπλα σε μια χορταρένια σκούπα, το γυάλινο ποτήρι με το νερό, που παραπέμπει στην κάθαρση που έρχεται από τα Ελληνόπουλα, που δεν εμφανίζονται ως γραφικά δείγματα μιας γνωστής τυπολογίας φορεσιών, το ξερό, άνυδρο δέντρο που δηλώνει την υφέρπουσα φτώχεια στο πρόσωπο της σκοτεινής μορφής, που μόλις φαίνεται πίσω από τον τοίχο».

Ο Επαμεινώνδας Μωρίκης είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Χριστούγεννα στην ποίηση

Επιμέλεια Γιώργος Γκιόκας

Ο ποιητικός λόγος είναι γεμάτος από αναφορές για τα Χριστούγεννα. Δεν είναι μόνο η παράδοση που ελκύει τους ποιητές αλλά και το δικό τους βίωμα, αναπολώντας τα όμορφα παιδικά τους χρόνια αλλά και μεταφέροντας με ενάργεια την πρόσληψη της γιορταστικής ατμόσφαιρας στην ποιητική έκφραση. Οι ποιητές μας διασώζουν την αλήθεια του προσώπου μας. Στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας μας καθαρίζουν την όραση από τις τρέχουσες επιχωματώσεις και μας κάνουν αισθητό το αίτημα για πραγματικότητα βίου εορταστική και πένθιμη συνάμα.

Να ’μουν του στάβλου έν’ άχυρο (Κωστής Παλαμάς)

Να ’μουν του στάβλου έν’ άχυρο, ένα φτωχό κομμάτι

Την ώρα π’ άνοιγε ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,

Το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

Να λάμψω από τη λάμψη του κι εγώ σαν διαμαντάκι

Κι απ’ τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

Να μοσχοβοληθώ κι εγώ από την ευωδία,

Που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

Να ’μουν του στάβλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι

Την ώρα π’ άνοιγε  ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

Ο Γιώργος Γκιόκας είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Χριστουγεννιάτικα τραγούδια

Επιμέλεια Αλεξάνδρα Παπαναστασίου

Άγια Νύχτα, σε προσμένουν
Με χαρά οι χριστιανοί
Και με πίστη ανυμνούμε
Το Θεό δοξολογούνε
Μ’ ένα στόμα, μια φωνή
Ναι με μια φωνή

Η ψυχή μας φτερουγίζει
Πέρα στ’ άγια τα βουνά
Όπου ψάλλουν οι αγγέλοι
Απ’ τα ουράνια θεία μέλη
Στον Σωτήρα «Ωσαννά»
Ψάλλουν «Ωσαννά»

Στης Βηθλεέμ ελάτε όλοι
Στα βουνά τα ιερά
Και μ’ ευλάβεια μεγάλη
‘Κει που τ’ άγιο φως προβάλλει
Προσκυνήστε με χαρά

Ναι με μια χαρά

Ιστορία  τραγουδιού  « Άγια  Νύχτα»

Η  «Άγια Νύχτα» τραγουδήθηκε πρώτη φορά τα Χριστούγεννα του 1818 στην εκκλησία του μικρού χωριού  Όμπερντοφ  (Oberndorf) στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας.

xrist19Οι στίχοι είχαν γραφεί δύο χρόνια νωρίτερα, το 1816, από τον νεαρό εφημέριο του χωριού Γιόζεφ Μορ, όπως έγινε γνωστό από ένα χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε το 1995 και φέρει την υπογραφή του εφημέριου. Το χειρόγραφο χρονολογείται από τους μελετητές το 1820.  Μετά την πρώτη εκτέλεση το τραγούδι ξεχάστηκε, καθώς μάλιστα οι δρόμοι των δύο συνθετών χώρισαν, αφού καθένας τους μετακινήθηκε σε διαφορετικό τόπο. Το 1825 ο τότε εφημέριος της εκκλησίας του Όμπερντορφ κάλεσε έναν τεχνίτη ονόματι Καρλ Μαουράχερ (Karl Mauracher) για να επισκευάσει το εκκλησιαστικό όργανο του ναού. Αυτός ανακάλυψε στο πίσω μέρος του οργάνου πεταμένο ένα αντίγραφο του τραγουδιού. Έδωσε το τραγούδι στην οικογένεια Στράσερ (Strasser) που ζούσε στο Τιρόλο και συνήθιζε να ταξιδεύει σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας και να τραγουδάει σε γιορτές. Έτσι η «Άγια Νύχτα» άρχισε να διαδίδεται στις γερμανικές χώρες και σύντομα έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής. Το 1839 μια άλλη οικογένεια τραγουδιστών από το Τιρόλο παρουσίασε το τραγούδι στην Νέα Υόρκη, ξεκινώντας τη διάδοση της «Άγιας Νύχτας» στον αγγλόφωνο κόσμο.

xrist20

Η «Άγια Νύχτα» έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 300 γλώσσες και διαλέκτους σε όλον τον κόσμο. Είναι εξαιρετικά δημοφιλής τόσο μεταξύ των Καθολικών, όσο και των Προτεσταντών. Μάλιστα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τραγουδήθηκε ταυτόχρονα στην αγγλική και γερμανική γλώσσα από τα αντιμαχόμενα στρατεύματα στο μέτωπο κατά τη χριστουγεννιάτικη ανακωχή του1914, καθώς ήταν από τα λίγα κοινώς γνωστά χριστουγεννιάτικα τραγούδια και των δύο πλευρών.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Η Αλεξάνδρα Παπαναστασίου είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  [ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ: WIKIPEDIA]

 

 

Χριστουγεννιάτικα λουλούδια

Επιμέλεια Γιώργος Μπαλτζόγλου

Αλεξανδρινό αστέρι της Βηθλεέμή Ποϊνσέτια, είναι φυτό, από το οποίο φτιάχνεται το στεφάνι με φύλλα κόκκινα και πράσινα και με λίγα κίτρινα ή άλλα και που αποτελεί βασικό μέρος του στολισμού  τα Χριστούγεννα, είτε να κρέμεται έξω από την εξώπορτα ή πάνω από το τζάκι, είτε να φέρεται οριζόντια με κεριά και να στολίζει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

xrist21

Σχεδόν σε όλη την Ευρώπη σήμερα η επίδειξή του θεωρείται ως έναρξη της περιόδου των Χριστουγέννων. Το έθιμο αυτό προέρχεται από τις Η.Π.Α όταν, πριν 200 περίπου χρόνια ο πρώτος πρέσβης της Αμερικής στο Μεξικό Joel Poinsett έφερε το φυτό αυτό μαζί του από τη νότια Αμερική κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Έτσι σιγά σιγά το Αλεξανδρινό θεωρήθηκε ως το κλασικό φυτό των Χριστουγέννων.

Ο Γιώργος Μπαλτζόγλου είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Χριστουγεννιάτικες γαστρονομικές συνήθειες

Επιμέλεια Δημήτρης Αγγελόπουλος

Για τους Έλληνες τα Χριστούγεννα πέρα από θρησκευτική σημασία, σχετίζονται με την οικογένεια, τα φαγητά και τα γλυκά. Την περίοδο των Χριστουγέννων πέρα από τα παραδοσιακά γλυκά και φαγητά όπως μελομακάρονα, δίπλες, κουραμπιέδες, χοιρινό και πίτες, υπάρχουν και τα ιδιαίτερα φαγητά διαφόρων περιοχών.

xrist22

Στον Έβρο, την παραμονή των Χριστουγέννων υπάρχουν στο τραπέζι εννέα διαφορετικά εδέσματα συμβολίζοντας την αφθονία σε όλο τον κόσμο.

Οι ποντιακοί λαχανοντολμάδες έχουν συμβολική σημασία καθώς το τύλιγμα των φύλλων του λάχανου συμβολίζουν τα σπάργανα του Χριστού.

Στα Γιάννενα το αγριογούρουνο και τα κλασικά μπακλαβαδάκια έχουν την τιμητική τους.

Στη Σπάρτη οι νοικοκυρές πλάθουν κουλούρες σε σχήμα Σταυρού.

Ο Δημήτρης Αγγελόπουλος είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Νίκου Δήμου

Επιμέλεια Κάλλια Σκαρβέλη

Υπάρχουν πολλών ειδών Χριστούγεννα. Των πιστών και των αγοραστών. Τα κοσμικά και τα οικογενειακά. Τα φωτεινά και τα μελαγχολικά. Υπάρχουν διάφορα τοπία για Χριστούγεννα. Τα βόρεια – με πάγο και χιόνι – και τα νότια – με φοινικιές και αστέρια. Υπάρχει ξεχωριστό ύφος Χριστουγέννων. Του Dickens ή του Παπαδιαμάντη. Των παραμυθιών ή των Ευαγγελιστών.

xrist23

Ο κάθε άνθρωπος, κάθε χρόνο, έχει τα δικά του Χριστούγεννα. Που, από πέρυσι σε φέτος, μπορεί να απέχουν αιώνες! Για μένα, πάντως, από τότε που έπαψα να είμαι παιδί, τα Χριστούγεννα είναι πάντα μνήμη. Μία γιορτή όπου επιστρέφω. Τα Χριστούγεννα, θυμάμαι – και την Πρωτοχρονιά, ελπίζω. Κι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο θυμάμαι – και τόσο λιγότερο ελπίζω.

Αυτή τη χρονιά θέλω να θυμηθώ μαζί σας. Όχι πως οι αναμνήσεις μου είναι ιδιαίτερα σημαντικές – όλοι έχουμε ανάλογες. Αλλά, στην αγορά της καρδιάς, τι άλλο έχει ένας άνθρωπος από τις εμπειρίες του. Τις χαρίζει, τις ανταλλάσσει – καμιά φορά τις εμπορεύεται. Ανοίγω λοιπόν το σεντούκι των Χριστουγέννων. Αρχίζοντας – πού αλλού; – από τα παιδικά μου χρόνια.

Αθήνα, Δεκέμβρης 1944. Τα Χριστουγεννιάτικα αυγά.

Είμαι εννέα χρόνων, δεν ξέρω τίποτα από Χριστούγεννα, δεν έχω δει ποτέ έλατο, μήτε στολίδια. Έχουμε πολύ πεινάσει στην Κατοχή, έχουμε πουλήσει παλιά προγονικά κειμήλια γενεών, έχουμε ανταλλάξει το πιάνο της μάνας μου με ένα τενεκέ λάδι. Μα αυτές εδώ οι γιορτές του ’44 είναι οι πιο παράξενες, συνοδευμένες από εκπυρσοκροτήσεις όπλων, εκρήξεις βομβών, κροτάλισμα μυδραλιοβόλων, το γλουγλούκισμα των όλμων που περνάνε πάνω από το σπίτι.

xrist24

Εμείς τα παιδιά έχουμε χάσει και την αλήτικη κατοχική ελευθερία μας. (Τι κάναμε! Παίζαμε με σφαίρες και καψούλια, με κάλυκες και μακαρόνια δυναμίτη! Πατούσαμε απότομα με τα πέταλα του τακουνιού μας την άκρη του μακαρονιού – κι έφευγε σφυρίζοντας σαν πυροτέχνημα. Ποια πέταλα; Μα όλοι φορούσαμε σιδερένια πέταλα στα χιλιομπαλωμένα παπούτσια μας για να μη λιώνουν. Και περπατώντας αντηχούσαμε σαν αυτούς που χορεύουν κλακέτες!)

Τώρα όμως μας έχουν μαντρώσει μέσα στο σπίτι «μη σας πάρει καμία αδέσποτη». Κι αυτό δεν ήταν άδεια κουβέντα. Λίγες ημέρες πριν, η ξαδελφούλα μου η Νίκη, με ξανθό ίσιο μαλλί ως τη μέση, δέχθηκε μία σφαίρα στον κατάλευκο κρόταφο.

Κλεισμένοι μέσα, χωρίς φως – είχαμε συνεχείς διακοπές ρεύματος – καίγαμε μαγκάλι για ζέστη. Ο πατέρας βρισκόταν στην Σκομπία – έτσι λέγαμε τότε το κέντρο της Αθήνας που ελεγχόταν από τους Εγγλέζους του Σκόμπυ. Εμείς, είχαμε δίπλα μας την πολιτοφυλακή του ΕΛΑΣ. Η μητέρα φοβόταν τους Ελασίτες αλλά μία φορά που ήρθαν στο σπίτι, με τις γενειάδες και τα φυσεκλίκια τους, μας φέρθηκαν πολύ ευγενικά.

xrist25

Ο πατέρας εργαζόταν στο υπουργείο Οικονομικών – και (έτσι θυμάμαι) τον είχε καλέσει ο υπουργός για μία έκτακτη δουλειά και δεν μπόρεσε να επιστρέψει. Γεγονός πάντως πως μας έλειπε – και πως, παραμονή Χριστουγέννων, δεν υπήρχε ούτε φως, ούτε ζέστη, ούτε πατέρας. Μόνον όλμοι και βόμβες.

Καθόμασταν λοιπόν γύρω από την λάμπα του πετρελαίου (ακόμα νιώθω την μυρωδιά της) όταν ξαφνικά ακούμε ένα κορνάρισμα έξω από το σπίτι. Παρά την απαγόρευση πετάγομαι στο μπαλκόνι – και τι να δω! Ένα νοσοκομειακό του Ερυθρού Σταυρού στην πόρτα μας – κι ένας εξάδελφος μου, μεγαλύτερος, που μου γνέφει να κατέβω.

Κατρακυλάω τα σκαλιά. Τα νοσοκομειακά ήταν τότε τα μόνα οχήματα που ελευθεροκοινωνούσαν ανάμεσα στις δύο ζώνες. Ο εξάδελφος έφερνε μήνυμα από τον πατέρα. Ήταν καλά και μας έστελνε για δώρο μία σοκολάτα και δύο αυγά.

Τώρα εσείς νομίζετε πως χάρηκα για τη σοκολάτα. Όχι πολύ – είχα ξαναφάει μία, Αγγλική, στην απελευθέρωση. Το θαύμα ήταν τα αυγά. Παιδί της κατοχικής πόλης, είχα σχεδόν ξεχάσει πως είναι ένα αυγό. Τα χάζευα, τα χάιδευα (τι τέλειο σχήμα που έχουν!) κι όταν τα βράσαμε και τα κόψαμε, έμεινα εκστατικός μπροστά στο χρώμα και τη γεωμετρική συμμετρία του κροκού μέσα στο ασπράδι.

xrist26

Έτσι λοιπόν έγινε που, αντί για πασχαλινό, εγώ χάρηκα τότε αυγό Χριστουγεννιάτικο.

Η Καλλίστη Σκαρβέλη είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  

 

 

Πρωτοχρονιά στον κόσμο

Επιμέλεια Ηλίας Μητσιγιώργης

Με τη λέξη Πρωτοχρονιά ή αρχιχρονιά, ή πρώτη του έτους, χαρακτηρίζεται η πρώτη ημέρα του οποιουδήποτε ακολουθούμενου ημερολογιακού έτους. Στις περισσότερες χώρες η ημέρα της Πρωτοχρονιάς έχει καθιερωθεί ως επίσημη αργία (εργασίας) και γιορτάζεται μαζικά.

Κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο που ακολουθεί ο Δυτικός κόσμος στη σύγχρονη εποχή, πρωτοχρονιά είναι η 1η Ιανουαρίου. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με όλες τις χώρες. Υπάρχουν διαφορετικά έθιμα σε όλο τον κόσμο.

Κινεζική Πρωτοχρονιά

xrist27

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας χρησιμοποιεί επίσημα το Γρηγοριανό ημερολόγιο, όπως και οι δυτικές χώρες. Παρ’ όλα αυτά η Κινέζικη Πρωτοχρονιά δεν συμπίπτει την 1η Ιανουαρίου αλλά γιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες κάθε χρόνο, αφού βασίζεται ακόμη και σήμερα στο αρχαίο κινεζικό ημερολόγιο που έχει τις ρίζες του βαθιά στο παρελθόν όταν, σύμφωνα με την παράδοση, το ημερολόγιο αυτό επινοήθηκε και εγκαθιδρύθηκε από τον Κινέζο αυτοκράτορα Χουανγκντί το 2637 π.Χ.. Όπως και πολλά άλλα ημερολόγια του κόσμου το Κινέζικο είναι κι αυτό ένας συνδυασμός ηλιακού και σεληνιακού ημερολογίου και βασίζεται μερικώς τουλάχιστον στις φάσεις της Σελήνης, ένα μηνιαίο φαινόμενο που είναι εμφανές σε όλους. Σύμφωνα με το ημερολόγιο αυτό ένα κανονικό έτος έχει 12 σεληνιακούς μήνες, ενώ ένα δίσεκτο έτος έχει 13 σεληνιακούς μήνες. Σε ημέρες το κανονικό έτος διαρκεί από 353 έως 355 ημέρες, ενώ ένα δίσεκτο έτος διαρκεί από 383 έως 385 ημέρες. Με αυτά ως βάση στο κινεζικό ημερολόγιο η Πρωτοχρονιά γιορτάζεται σε διαφορετικές ημερομηνίες που επαναλαμβάνονται σε μια περίοδο 60 ετών, ενώ κάθε έτος παίρνει την ονομασία ενός ζώου. Έτσι η Πρωτοχρονιά στη διάρκεια του 2005 γιορτάστηκε στις 9 Φεβρουαρίου (έτος 4703 ή έτος του πετεινού), ενώ το 2006 γιορτάστηκε στις 29 Ιανουαρίου (έτος 4704 ή έτος του σκύλου). Το 2013 είναι έτος του φιδιού και θα εορτασθεί στις 10 Φεβρουαρίου.

Μουσουλμανική Πρωτοχρονιά

Στην περίπτωση του Αραβικού-Μουσουλμανικού ημερολογίου, που κι αυτό είναι σεληνιακό με διάρκεια 354 ημερών, δεν προστίθεται ποτέ κάποιος επί πλέον μήνας με αποτέλεσμα οι διάφορες θρησκευτικές εορτές των Μουσουλμάνων να μετακινούνται δια μέσου των εποχών. Το γεγονός αυτό οδηγεί το ημερολόγιο να αρχίζει 10 έως 12 ημέρες νωρίτερα του προηγουμένου σε σχέση με το ηλιακό έτος. Η Πρωτοχρονιά δηλαδή των Μουσουλμάνων είναι πάντα η πρώτη ημέρα του μήνα τον οποίον ονομάζουν «Μουχαράμ». Αλλά και στη χρονολόγηση υπάρχει διαφορά, αφού οι Μουσουλμάνοι ξεκινούν την αρίθμηση των ετών τους από το έτος της «Εγίρας», δηλαδή την 16η Ιουλίου του 622 μ.Χ. στο Ιουλιανό ημερολόγιο. Η ημέρα αυτή είναι η συμβατική ημέρα της αναχώρησης του Μωάμεθ από την Μέκκα προς την γειτονική πόλη της Μεδίνας για να γλιτώσει από μία συνωμοσία εναντίον του. Την ημέρα αυτή γιορτάζεται και η Πρωτοχρονιά των Μουσουλμάνων.

Ιαπωνική Πρωτοχρονιά

Στην Ιαπωνία γιορτάζονταν ανέκαθεν η φύση, όπως για παράδειγμα, η ημερομηνία άνθισης των κερασιών. Το ημερολόγιό τους ήταν παρόμοιο με το Κινεζικό και χωρίζονταν σε 24 δεκαπενθήμερες περιόδους και ήταν συνδεδεμένο με τις αγροτικές τους εργασίες. Από το 1873 όμως η Ιαπωνία εισήγαγε το Γρηγοριανό ημερολόγιο με διαφορετική όμως χρονολόγηση που συνεχίζεται από το 660 π. Χ

Βουδιστική Πρωτοχρονιά

Πολλοί λαοί της ΝΑ Ασίας χρησιμοποιούν το σεληνο-ηλιακό Βουδιστικό ημερολόγιο 12 μηνών 29 ή 30 ημερών με ένα δίσεκτο μήνα 30 ημερών που προστίθεται σε κανονικά διαστήματα. Και σε αυτές τις περιπτώσεις αλλάζει κι εδώ η χρονολόγηση.

Ο Ηλίας Μητσιγιώργης είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ. [ΠΗΓΕΣ WIKIPEDIA & Σιμόπουλος, Διονύσης Π. Τα Ημερολόγια του Κόσμου, Γεωτρόπιο Ελευθεροτυπίας, Τεύχος 301 (21 Ιανουαρίου 2006)]

 

 

Ο δικός μας Άγιος Βασίλης

Επιμέλεια Δημήτρης Ψαλίδας

Όλοι μας θυμόμαστε με πόση αγωνία περιμέναμε την Πρωτοχρονιά, όταν ήμασταν μικρότεροι. Κυρίως λόγω του εθίμου του Αϊ Βασίλη με τα δώρα. Ο τρυφερός  ηλικιωμένος όμως με την κόκκινη στολή, τους ταράνδους και τον σάκο με τα δώρα τα οποία μοιράζει στα παιδιά, δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό Άγιο Βασίλη της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας.

xrist28

Ποιος όμως είναι στην πραγματικότητα ο Άγιος αυτός και γιατί είναι τόσο βαθιά συνδεδεμένος με τα δώρα;

Ο πραγματικός Άγιος Βασίλης δεν είναι άλλος από τον Μέγα Βασίλειο, τον έναν από τους τρεις Ιεράρχες και πατέρες της Εκκλησίας μας, ο οποίος αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στη βοήθεια προς τους συνανθρώπους του. Θεωρείται μάλιστα και ο εμπνευστής και δημιουργός της οργανωμένης φιλανθρωπίας. Αυτός είναι και ο λόγος που συνδέθηκε με τα δώρα.

xrist29

Έχει όμως πάρα πολλές διαφορές από τον ΑΪ Βασίλη που εμείς γνωρίζουμε: ο ένας είναι στρουμπουλός ενώ ο άλλος αδύνατος λόγω της ασκητικής ζωής του. Επίσης, ο ένας είναι γέρος με λευκή γενειάδα ενώ ο άλλος είναι νέος με μαύρα γένια. Τέλος, ο Άγιος Βασίλης που εμείς γνωρίζουμε είναι βαθιά συνδεδεμένος με τα υλικά δώρα, ενώ ο πραγματικός Άγιος δεν επικεντρωνόταν μόνο στα υλικά αγαθά, αλλά στη βοήθεια  όλων των συνανθρώπων μας και όχι απαραίτητα με μεγάλα αγαθά, αλλά με ό,τι μπορούμε να προσφέρουμε. Ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα στον άλλο μπορούν να τον βοηθήσουν συναισθηματικά και να τονώσουν το ηθικό του.

Συμπερασματικά, τα Χριστούγεννα δεν είναι μόνο δώρα, αλλά και αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας, είτε με δώρα είτε χωρίς δώρα. Ο Άγιος Βασίλης ήταν ένας λιτός άνθρωπος  που πρόσφερε όμως πλουσιοπάροχα την αγάπη, τη συμπόνια και τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο. Κι εμείς ας συνηθίσουμε να εκτιμάμε τη συναισθηματική αξία του δώρου κι όχι το υλικό μέγεθός του.

xrist30

Ο Δημήτρης Ψαλίδας είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Η ιστορία της Βασιλόπιτας

Επιμέλεια Ελπίδα Ροδοπούλου

Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, όταν πριν από 1500 χρόνια Δεσπότης της Καισάρειας στην Καππαδοκία ήταν ο Μέγας Βασίλειος, ο Έπαρχος της Καππαδοκίας ζήτησε από τους κατοίκους της πόλης να του παραδώσουν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν σε χρυσάφι και άλλα τιμαλφή. Οι κάτοικοι της Καισάρειας τα συγκέντρωσαν και τα παρέδωσαν στον Μέγα Βασίλειο. Μόλις ο στρατηγός πήγε να αρπάξει τα χρυσαφικά εμφανίστηκε ξαφνικά μια λάμψη που προήλθε από τον Άγιο Μερκούριο και τους αγγέλους του  κι έκανε τον στρατηγό και τους στρατιώτες του να απομακρυνθούν τρέχοντας. Η πόλη σώθηκε αλλά ο Μέγας Βασίλειος έπρεπε να μοιράσει τα τιμαλφή ξανά στους κατόχους τους. Τότε αποφάσισε το εξής: Κάλεσε τον κόσμο να ζυμώσει ψωμάκια κι αφού έβαλε μέσα σε κάθε ένα μερικά χρυσαφικά τα μοίρασε στους κατοίκους της Καισάρειας και όλοι έμειναν ικανοποιημένοι.

xrist31

Σε ανάμνηση του γεγονότος αυτού και προς τιμή του Αγίου Βασιλείου κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς φτιάχνουμε τη Βασιλόπιτα και βάζουμε ένα φλουρί μέσα σε αυτή.

Η Ελπίδα Ροδοπούλου είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  

 

 

Έθιμα Πρωτοχρονιάς

Επιμέλεια Δημήτρης Καπόγιαννης

Η Πρωτοχρονιά αντιπροσωπεύει το ξεκίνημα του Νέου έτους και μαζί με αυτό την αρχή για μια νέα ζωή. Οι άνθρωποι πιστεύουν  ότι φεύγοντας ο παλιός  χρόνος παίρνει μαζί του κι ό,τι κακό είχε και περιμένουν να έρθει ο νέος με τα δώρα του.

Η Πρωτοχρονιά όπως αυτή διαμορφώθηκε κάτω από την επίδραση της εκκλησίας και τη σύνδεσή της με τη γιορτή του Αγίου Βασιλείου, διαιωνίστηκε έως σήμερα ως λαϊκή γιορτή με έθιμα στις περιοχές όλης της Ελλάδας.

xrist32

Όπως για παράδειγμα, το σπάσιμο του ροδιού, που λόγω των πολλών σπόρων του παραπέμπει στην ευχή για πολλαπλασιασμό των αγαθών ή το κρέμασμα της αγριοκρεμμύδας. Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς σ’ όλα τα ελληνικά σπίτια εδώ και πολλούς αιώνες, υποδεχόμαστε τον νέο χρόνο σπάζοντας ένα ρόδι στο κατώφλι της πόρτας μας για καλή τύχη. Ανήμερα της Πρωτοχρονιάς ο πατέρας ή η μητέρα της οικογένειας παίρνει την αγριοκρεμμύδα στα χέρια και χτυπώντας την ελαφρά στα κεφάλια των μελών της οικογένειας τα ξυπνά για να πάνε στη θεία Λειτουργία του Αγίου Βασιλείου. Ολοκληρώνοντας η κρεμμύδα κρεμιέται σε κάποιο σημείο του σπιτιού για να φέρει υγεία και τύχη στην οικογένεια.

Ο Δημήτρης Καπόγιαννης είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Η Βάπτιση του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού

Επιμέλεια Μαρία Παπαδοπούλου

6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Τα Θεοφάνεια ή Θεοφάνια ή γιορτή των Επιφανίων ή Αγίων Φώτων είναι μια από τις δεσποτικές γιορτές του Χριστού μας μέσα στο λειτουργικό πλαίσιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου. Είναι η Τρίτη και τελευταία γιορτή του Δωδεκαημέρου ( γιορτών των Χριστουγέννων). Η γιορτή αυτή είναι η αρχαιότερη μετά το Πάσχα δεσποτική γιορτή, που άρχισε κατά το 2ο αι. μ. Χ. και συνδέεται με την αποκάλυψη του Θεού, δηλαδή  τη φανέρωση του ενός Τριαδικού Θεού στην ενανθρώπιση του Υιού του Θεού, Ιησού Χριστού. Είναι η αρχή της δημόσιας φανέρωσης της ένσαρκης οικονομίας του Υιού του  Θεού, που συνδέεται με τη βάπτισή Του στον Ιορδάνη από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και η οποία τον ανέδειξε Σωτήρα και Λυτρωτή του κάθε πιστού.

xrist33

Η βάπτιση του Χριστού μας έγινε ο θεμέλιος λίθος της σύνδεσης του κάθε πιστού με το μυστήριο της βάπτισής του, με το οποίο ξαναγεννιέται και εισέρχεται στη νέα εν Χριστώ ζωή.

Στους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού  τα  Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια γιορτάζονταν μαζί. Τον 4ο αιώνα μ. Χ. όμως, τα Χριστούγεννα χωρίστηκαν από τα Θεοφάνεια κι αποτέλεσαν ιδιαίτερη Δεσποτική γιορτή.

Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι μαθήτρια της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.  

 

 

Έθιμα Φώτων στην Ελλάδα

Επιμέλεια Στρατής Στουγιάννος

Πολλές ενδιαφέρουσες εθιμικές παραδόσεις αναβιώνουν αυτές τις μέρες σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Στη Δράμα, νέοι μεταμφιέζονται φορώντας προβιές και μουτσούνες ζώων, παίρνοντας με αυτόν τον τρόπο τραγόμορφη όψη. Κουνώντας ρυθμικά τις  κουδούνες  που κουβαλάνε στις στολές τους, επιδιώκουν να διώξουν το κακό και να φέρουν την ευκαρπία και την ευγονία. Είναι οι λεγόμενοι «Αράπηδες».

Το έθιμο που διαδραματίζεται στα γύρω χωριά, Μοναστηράκι, Ξηροπόταμος, Βώλακας, Πύργοι, Πετρούσσα και Καλή Βρύση, διαρκεί τρεις ολόκληρες μέρες, από τις 5 έως τις 7 Ιανουαρίου.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Από το πρωί μέχρι το βράδυ κρατάει η «τελετή των Αράπηδων», ενώ μεγάλο γλέντι με χορούς και τοπικά τραγούδια στήνεται σε κάθε χωριό σε διαφορετική μέρα και ώρα.

Στη Λευκάδα τηρείται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το έθιμο «των πορτοκαλιών». Οι πιστοί βουτούν στη θάλασσα τα πορτοκάλια που κρατούν στα χέρια τους και τα οποία είναι δεμένα μεταξύ τους με σπάγκο.

xrist34

Ύστερα τα παίρνουν στο σπίτι τους για ευλογία και αφήνουν ένα από αυτά για ένα ολόκληρο χρόνο στα εικονίσματα του σπιτιού χωρίς να μουχλιάζει.

Πριν από την τελετή της κατάδυσης του Τιμίου Σταυρού, ρίχνουν στη θάλασσα τα παλιά πορτοκάλια.

Ο Στρατής Στουγιάννος είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

 

 

Ιωάννης ο Βαπτιστής

Επιμέλεια Πέτρος Αδάμης

Ο Άγιος Προφήτης, Πρόδρομος και Βαπτιστής Ιωάννης αποτελεί ορόσημο και ταυτόχρονα γέφυρα μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Ήταν ο τελευταίος προφήτης που ανήγγειλε την έλευση του Ιησού Χριστού και με τη διδασκαλία του προετοίμασε τον κόσμο να Τον υποδεχτεί (Πρόδρομος). Ο Άγιος Ιωάννης αναφέρεται και από τους τέσσερις ευαγγελιστές. Πατρίδα του ήταν ή η Χεβρών ή η Ιούτα. Ήταν γιος του ιερέα Ζαχαρία και της Ελισάβετ, που ήταν στείρα. Η σύλληψή του έγινε μέσω του Αγίου Πνεύματος και το όνομά του είναι συμβολικό (Ιωάννης= δώρο του Θεού).

xrist35

Για τη νεανική του ζωή αναφέρει ο Λουκάς: «το παιδίον ηύξανε και εκραταιούντο πνεύματι και ην εν τοις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ».

Μέχρι τα τριάντα του ο Ιωάννης ζει ασκητική ζωή στην έρημο της Ιουδαίας και προσεύχεται. Τρέφεται με ακρίδες (τις τρυφερές άκρες των φυτών) και άγριο μέλι.  Όταν μεταφέρθηκε στις όχθες του Ιορδάνη ποταμού κήρυττε την έλευση του Σωτήρα. «Μετανοείτε. Ήγγικεν γαρ η βασιλεία των ουρανών», φώναζε, ενώ βάπτιζε πολλούς. Εκεί βάπτισε και τον Ιησού.

Τα λόγια του ενοχλούσαν τους διεφθαρμένους Φαρισαίους και τον βασιλιά Ηρώδη, που τον φυλάκισε και τον θανάτωσε με αποκεφαλισμό.

Η Ορθόδοξη εκκλησία τον τιμά αναφέροντας το όνομά του μετά την Παναγία στις προσευχές και στις δεήσεις. Η εικόνα του βρίσκεται στο τέμπλο αριστερά από αυτήν του Ιησού.

Στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο είναι αφιερωμένες 6 μέρες του χρόνου:

7 Ιανουαρίου: (Σύναξις Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου), η αρχαιότερη.

24 Φεβρουαρίου: (1η και 2η εύρεσις της Τιμίας Κεφαλής του).

25 Μαϊου: (3η εύρεσις της Τιμίας Κεφαλής του).

24 Ιουνίου: (Γενέθλιον του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου), ορίστηκε μετά τον καθορισμό των Χριστουγέννων (4ος αι.).

29 Αυγούστου: (αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του), καθορίστηκε τον 4ο αι.

23 Σεπτεμβρίου: (η εκ Πνεύματος Αγίου σύλληψή του).

Ο Πέτρος Αδάμης είναι μαθητής της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.[ΠΗΓΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ: WIKIPEDIA, neaproia.wordpress.com, matia.gr]

Tagged as: , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: