Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Ο μύθος του πανεπιστημίου

του Πέτρου Σαραντάκου

«Τελείωσε με τις εξετάσεις και μετά θα περάσεις στο πανεπιστήμιο και θα πίνεις όλη μέρα καφέ», «Η φοιτητική ζωή είναι η καλύτερη, θα περνάς τα μαθήματα με λίγο διάβασμα, άντε και καμία αντιγραφή και θα βγαίνεις κάθε μέρα, όλα θα είναι τέλεια», «Για να περάσεις τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο πρέπει να γράψεις βάση, σιγά το δύσκολο, εγώ ήμουν άριστος στο λύκειο». Αν έχεις ακούσει κάποια (πιθανώς κάποιες) από αυτές τις ατάκες και ακόμα χειρότερα αν τις έχεις πιστέψει, είσαι ακόμα ένα θύμα παραπλάνησης ή του «μύθου του πανεπιστημίου» όπως μου αρέσει να τον αποκαλώ. Τι ακριβώς είναι αυτό; Είναι η ψευδής εντύπωση που προκαλείται σε όλους τους μαθητές Λυκείου από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα ότι τα δύσκολα τελειώνουν με τις Πανελλαδικές και μετά η πορεία τους σαν φοιτητές θα είναι στρωμένη με ροδοπέταλα.

sapant1

Έχοντας ωστόσο διαβεί το κατώφλι του πανεπιστημίου και διανύοντας αισίως το 5ο μου έτος στο τμήμα Ψηφιακών Συστημάτων, μπορώ πλέον με κάθε βεβαιότητα να ενημερώσω τους πάντες ότι τα πράγματα μόνο έτσι δεν είναι. Έχοντας πέσει στην παγίδα αυτή της γλυκιάς χαλάρωσης που μου έταζαν φοιτητές και φίλοι η οποία ηχούσε στα αυτιά μου σαν Γη της Επαγγελίας μετά τον Γολγοθά των Πανελληνίων Εξετάσεων, μπήκα στην σχολή πιστεύοντας ότι με ελάχιστο κόπο και πενιχρή προσπάθεια θα αράζω όλη την χρονιά και όταν θα έρχονται οι εξετάσεις θα φορτσάρω για έναν μήνα και θα περνάω τα μαθήματα αέρα, «σε τέσσερα χρόνια θα ξεμπερδέψω» δήλωνα ανυποψίαστος για το τι αναμενόταν να ακολουθήσει. Το ναυάγιο της πρώτης εξεταστικής δεν στάθηκε ικανό να με κάνει να αναθεωρήσω τις απόψεις μου πάνω στο θέμα, δυστυχώς ούτε της δεύτερης. Χρειάστηκε να περάσουν πέντε εξεταστικές περίοδοι με αποτελέσματα για γέλια και για κλάματα ώστε να αντιληφθώ ότι αν δεν καθίσω σοβαρά να ασχοληθώ, ούτε 14 χρόνια δεν θα μου έφταναν για να πάρω πτυχίο. Όταν δε αποφάσισα να σοβαρευτώ βρέθηκα αντιμέτωπος με τις συνέπειες τις διετούς αδράνειάς μου από το σοβαρό διάβασμα: Από μαθητής του 17-18 στο σχολείο είχα γίνει ένας μέτριος φοιτητής που μαχόμουν για να πάρω ένα 5 ίσα-ίσα για να περάσω το μάθημα, το χειρότερο ωστόσο ήταν το εξής: Είχα ξεχάσει να μελετάω, κάτι απολύτως λογικό αφού απέχοντας δύο χρόνια από κάθε είδους διάβασμα κι εργασία στο σπίτι, ήταν αδύνατο από την μία στιγμή στην άλλη να μετατραπώ στον μαθητή του Λυκείου που διάβαζε 8 ώρες την μέρα. Βρέθηκα έκπληκτος μπροστά από ένα βουνό σημειώσεις, συγγράμματα και ασκήσεις και δεν ήξερα από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω. Χρειάστηκε να αρχίσω από την αρχή με αργά και σταθερά βήματα, διαβάζοντας κάθε μέρα λίγο παραπάνω από την προηγούμενη για να φτάσω στο σημείο να μπορώ να διαβάζω καθημερινά, ουσιαστικά έπρεπε να μάθω από την αρχή πώς να μαθαίνω.

sapant2

Δυστυχώς δεν είμαι ο μοναδικός που «έπεσε θύμα» αυτής της κατάστασης καθώς τυγχάνει να γνωρίζω πολλά άλλα άτομα τα οποία αντιμετώπισαν τα ίδια προβλήματα. Όλοι ωστόσο καθώς το συζητάμε πολλές φορές καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πέφτουμε στην παγίδα αυτή κάπως ηθελημένα. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι αν καθίσει να σκεφτεί κανείς λογικά, δεν θέλει πολύ κόπο να αντιληφθεί ότι προφανώς τα πράγματα δεν είναι έτσι και πως εννοείται ότι το πανεπιστήμιο δεν είναι ένα σπιτάκι που θα μπεις τέσσερα χρόνια, θα κάνεις την πλάκα σου και θα βγεις με πτυχίο χωρίς κόπο και χωρίς δουλειά. Απλά ειδικά μετά την κούραση των πανελληνίων, όλους μας βολεύει να αποδεχτούμε ότι τα πράγματα είναι έτσι όπως τα ακούμε και ότι όλα θα είναι απλά, ενώ κατά βάθος γνωρίζουμε ότι η εικόνα που έχουμε σχηματίσει είναι ουτοπική.

sapant3

Πολλοί θα αναρωτηθείτε ίσως «Δηλαδή μας λες ότι θα τελειώσουμε με τις πανελλαδικές και θα περάσουμε στο πανεπιστήμιο και θα δουλεύουμε σκληρότερα ακόμα;». Μελέτες έχουν αποδείξει ότι ανάμεσα στους πιο σκληρά εργαζόμενους Έλληνες βρίσκονται οι μαθητές της τρίτης Λυκείου, επομένως προφανώς η απάντηση στην ερώτηση αυτή είναι αρνητική. Και πιο χαλαρό είναι το πανεπιστήμιο και πιο εύκολη κι ωραία είναι η φοιτητική ζωή. Απλά δεν πρέπει να πέσει κανείς στην παγίδα του να πιστεύει ότι όλα θα είναι απλά και ότι θα περάσει μαθήματα και θα πάρει πτυχίο χωρίς κόπο. Το παν είναι ο σωστός καταμερισμός του χρόνου. Αν ένας φοιτητής παρακολουθεί καθημερινά τα μαθήματα και τα εργαστήρια της σχολής του και αφιερώνει 1-2 ώρες ημερησίως στην μελέτη αυτών ώστε να μην χάνει επαφή με το αντικείμενο και κυρίως με το διάβασμα, θα βρεθεί χρόνος και για το γυμναστήριο, και για τον καφέ, και για την βραδινή έξοδο, και για τα πάντα, ενώ παράλληλα θα βρίσκεται και σε ένα καλό επίπεδο για να επιτύχει στην σχολή του. Η χρυσή τομή βρίσκεται στην μέση, δεν είναι ανάγκη να επιλέξει κάποιος μεταξύ διαβάσματος και διασκέδασης.

sapant4

Ελπίζω όλοι όσοι θα εξεταστείτε φέτος και τα επόμενα χρόνια να έχετε ορισμένα από αυτά πράγματα κατά νου όταν θα είστε με το καλό φοιτητές και να αποφύγετε τα λάθη αυτά που κάναμε και πολλά από τα παιδιά που περάσαμε από τα θρανία στα οποία βρίσκεστε εσείς.

Σας εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία.

 

Ο Πέτρος Σαραντάκος είναι απόφοιτος των Εκπαιδευτηρίων Ι. Τσιαμούλη και φοιτητής στο Τμήμα Ψηφιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Πειραιά.

sapant5

Advertisements

Tagged as: , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: