Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Γιατί οι μαθητές καίνε τα βιβλία;

Μάγδα Κατίκα, Χριστίνα Μεσσαριτάκη

Στην σημερινή εποχή παρατηρείται η μαζική καταστροφή των σχολικών βιβλίων από τους ίδιους τους μαθητές μετά τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Οι μαθητές συνηθίζουν να σχίζουν, να μουτζουρώνουν και να καίνε τα βιβλία τους, παρακολουθώντας τα με ευχαρίστηση να καταστρέφονται ολοσχερώς στην πυρά. Οι περισσότεροι το θεωρούν ένα είδος χουλιγκανισμού των μαθητών, ενώ οι ίδιοι οι μαθητές το βλέπουν ως ένα τρόπο διαμαρτυρίας, εκφράζοντας έτσι τη δυσαρέσκεια και αγανάκτησή τους για το εκπαιδευτικό σύστημα.

kaine1

Εξετάζοντας το θέμα από την πλευρά των μαθητών η καταστροφή των βιβλίων είναι ένας τρόπος εκτόνωσης ή διαμαρτυρίας για ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που όχι μόνο δεν τους εξασφαλίζει το μέλλον τους, αλλά τελικά δεν τους προσφέρει και ουσιαστική μόρφωση. Με το σημερινό σύστημα εκπαίδευσης οι  μαθητές έχουν φτάσει σε σημείο να αποστηθίζουν κείμενα και τύπους αποκλειστικά και μόνο για την πρόσβαση τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Υπηρετούν άκριτα ένα σύστημα που τους καταπιέζει τη σκέψη και δεν  προάγει τον πολιτισμό και  την παιδεία. Σχολείο για τους περισσότερους σήμερα σημαίνει διάβασμα, εργασίες και διαγωνίσματα.  Δεν είναι λοιπόν παράλογο αν το σκεφτούμε από αυτή την πλευρά να έχουν ένα αρνητικό αίσθημα για τα βιβλία τους. Μη μπορώντας λοιπόν να αντιδράσουν διαφορετικά καταφεύγουν στο κάψιμο των βιβλίων.  Οι μαθητές λοιπόν αντιδρούν σε ένα σύστημα που τους αντιμετωπίζει ως μηχανές αποστήθισης και απαιτεί την εμφύτευση ανούσιων και ανιαρών πληροφοριών στον εγκέφαλό τους. Τα βιβλία πρέπει να ενθαρρύνουν το παιδί να σκεφτεί και να αναπτύξει κριτική ικανότητα. Αντίθετα σήμερα τα βιβλία όχι μόνο δεν ενθαρρύνουν τη σκέψη αλλά γεμίζουν τα κεφάλια των μαθητών με άχρηστες λεπτομέρειες και ασάφειες… Κακογραμμένα, παραμελημένα, με κακοδιατυπωμένα κεφάλαια και υποκειμενικές πολλές φορές απόψεις είναι τα βιβλία που σήμερα ένας μαθητής καλείται να διδαχθεί και να κατανοήσει.

kaine2

Το τέλος λοιπόν της σχολικής χρονιάς σημαίνει για τους μαθητές το τέλος ενός καταναγκασμού. Τότε το μόνο που κυριαρχεί στον εγκέφαλό τους  είναι ένας τρόπος να απαλλαγούν από αυτά και γιατί όχι να τα εκδικηθούν… Κάπως έτσι λοιπόν καταφεύγουν οι μαθητές στο κάψιμο των βιβλίων. Με αυτή την εξήγηση μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή τη συμπεριφορά αλλά όχι και να τη δικαιολογήσουμε. Ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους τα σχολικά βιβλία είναι αντικείμενα εκμάθησης και πρέπει να υπάρχει ο απαιτούμενος σεβασμός.

Αν θεωρήσουμε αποδεκτό το κάψιμο και την καταστροφή των βιβλίων αποδεχόμαστε και άλλες ανάλογες συμπεριφορές που μπορεί αργότερα να εμφανίσουν οι νέοι. Ένας μαθητής που από τώρα επειδή δυσανασχετεί για το εκπαιδευτικό σύστημα προβαίνει στο βανδαλισμό των σχολικών βιβλίων και όχι μόνο (θρανίων, σχολικού εξοπλισμού κ.λ.π) δεν είναι παράλογο αργότερα να εφαρμόσει ανάλογη συμπεριφορά και σε άλλα πράγματα με τα οποία διαφωνεί. Προάγεται έτσι η βία και ο βανδαλισμός ως κύριο και μόνο μέσο επίλυσης των διαφορών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας κοινωνίας που θα εξαλείφει με βίαιο τρόπο οτιδήποτε τη βρίσκει αντίθετη. Βέβαια πέρα από όλες αυτές τις πιθανές αιτίες δυστυχώς σήμερα θεωρείται ως «έθιμο» το κάψιμο των βιβλίων με τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Οπότε δεν είναι λίγοι μαθητές που καταφεύγουν σε αυτή τη συμπεριφορά αγνοώντας το λόγο, απλά γιατί θεωρείται μόδα. Θα μπορούσε άνετα δηλαδή κάποιος να το αποδώσει σε εφηβική ανωριμότητα. Ασφαλώς είναι επιπόλαιος ο μαθητής, αν πιστεύει πως το εκπαιδευτικό σύστημα βελτιώνεται με το κάψιμο των βιβλίων..

kaine3

Αυτή η νέα μόδα είναι αναμφισβήτητα δύσκολο να σταματήσει. Χρειάζεται κόπο και μόχθο από όλες  τις πλευρές, από την Πολιτεία καταρχάς, από το σχολείο και τέλος τους ίδιους τους μαθητές. Η Πολιτεία οφείλει να έχει ως στόχο την προαγωγή της παιδείας, του πολιτισμού και την ανάπτυξη κριτικών ικανοτήτων. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντιμετωπίζει την δευτεροβάθμια κυρίως εκπαίδευση ως αποκλειστικά ένα μέσο εισαγωγής  στο πανεπιστήμιο. Όταν αναφέρονται αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στον τρόπο εξετάσεων για την εισαγωγή του νέου στο πανεπιστήμιο αλλά στην προσπάθεια προαγωγής της παιδείας. Αντίστοιχα τα σχολεία δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν τους μαθητές ως μηχανές αποστήθισης και πόσο μάλλον να τους διακρίνουν σε καλούς και κακούς. Καλούς και κακούς σε τι;; ο καθένας έχει την δική του προσωπικότητα με τις ιδιαιτερότητες και τα ταλέντα της. Δεν γίνεται όλοι να είμαστε ίδιοι , δεν γίνεται όλοι να είμαστε καλοί στα ίδια πράγματα… Αυτή η διαφορετικότητα και η αποδοχή της είναι που κάνουν τη ζωή να έχει νόημα. Αν αυτή λοιπόν δεν είναι μια από τις κύριες αρχές του σχολείου πώς μπορεί ο νέος να το καταλάβει; Από την άλλη ο νέος όσο κι αν διαφωνεί με τις καταστάσεις καλό είναι να δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό και να εκφράζει τη διαφωνία του με ένα πιο παραγωγικό τρόπο. Πρέπει μόνος του να ψάχνει να βρει κάτι καλό μέσα από όλα όσα συμβαίνουν. Όλα λοιπόν συνδέονται μεταξύ τους..

Το σίγουρο είναι  ότι η βία και ο βανδαλισμός, στην προκειμένη περίπτωση των βιβλίων, δεν είναι λύση!!!!

Η Μάγδα Κατίκα και η Χριστίνα Μεσσαριτάκη είναι μαθήτριες της Α΄ Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

kaine4

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: