Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Ο φασισμός μέσα μας…

Μαρία Κωστοπούλου, Χριστίνα Μεσσαριτάκη

Ακούγοντας τη λέξη φασισμός, όλοι φέρνουμε στο νου μας αυταρχικά εθνικιστικά καθεστώτα και ιδεολογίες που πλήγωσαν πολλές γενιές ανθρώπων. Ο πόνος και η βαθιά θλίψη γεμίζουν την καρδιά μας κι αμέσως αισθανόμαστε μια απέχθεια σε τέτοιες συμπεριφορές. Έχουμε πλέον αναπαυθεί πίσω από την πρόφαση της σημερινής δημοκρατίας και αδυνατούμε να καταλάβουμε πως ο φασισμός ζει ακόμα μέσα στις σημερινές κοινωνίες, ενώ συγχρόνως τρέφεται και από την δική μας νοοτροπία. Αυταρχισμός, τρομοκρατία, φόβος, υποδούλωση και χιλιάδες άλλα χαρακτηριστικά της άρρωστης αυτής ιδεολογίας δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν. Οι ενέργειές μας τουλάχιστον αυτό δείχνουν, διότι φασισμός δεν είναι μόνο να είσαι αυταρχικός εθνικιστής, είναι να φέρεσαι απολυταρχικά, χωρίς ίχνος σεβασμού για τους γύρω σου, μη λογαριάζοντας πως τα δικαιώματά σου τελειώνουν εκεί όπου αρχίζουν του άλλου.

mess1Η ζωή μας, ακόμα κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, είναι βυθισμένη σε ένα θυμό και σε μία αγανάκτηση που συνήθως αδυνατούμε να ελέγξουμε. Όλοι εμείς, υποστηριχτές της δημοκρατίας και της ισότητας ας αναρωτηθούμε πόσες φορές έχουμε καταπατήσει τα δικαιώματα του διπλανού μας, έχουμε κακομεταχειριστεί συναισθήματα, έχουμε εκμεταλλευτεί αδυναμίες ή έχουμε καταφύγει στην λεκτική και σωματική βία. Η απάντηση, αν είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα είναι:  χιλιάδες, αμέτρητες φορές που συνεχίζονται αδιάκοπα.

Με φασιστικό και αυταρχικό τρόπο καθείς έχει συμπεριφερθεί.  Η έλλειψη σεβασμού όχι μόνο για τους συνανθρώπους μας αλλά για το γενικότερο περιβάλλον που βρισκόμαστε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί πλέον δεδομένη. Νομίζουμε πολλές φορές πως μας ανήκουν όλα, λεηλατούμε το χώρο γύρω μας, και ρυπαίνουμε το περιβάλλον δείχνοντας μια άκρως τρομοκρατική συμπεριφορά. Θρασεία συμπεριφορά όμως αποκτούμε και στον απλό διάλογό μας. Στα πλαίσια της δημοκρατίας και του θεμελιώδους δικαιώματος να εκφράσουμε την γνώμη μας,  προσπαθούμε να ακυρώσουμε τις γνώμες των άλλων και με φανατισμό  φωνάζουμε τα «πιστεύω» μας. Με αυτό τον τρόπο εκπέμπουμε τραμπουκισμό και αποκαλύπτεται μια τυραννική πλευρά του ανθρώπου, η οποία φτάνει στο απόγειο της δόξας της μέσα από τον φασισμό.

mess2

Αυτή η ενσωμάτωσή μας στον φασισμό ξεκινάει από τις πρώτες εμπειρίες μας στο οικογενειακό περιβάλλον. Ειδικά σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, μέχρι πριν από κάποια χρόνια, η οικογένεια δρούσε μειονεκτικά  στην συνείδησή μας. Συνήθως ο πατέρας ήταν αυτός που φερόταν αυταρχικά προς την σύζυγο ή τα παιδιά του καταπιέζοντας τις αδύναμες προσωπικότητές τους (σύμφωνα πάντα με τα κοινωνικά πρότυπα) και καταπολεμώντας την διαφορετικότητά τους. Έχοντας μεγαλώσει με λανθασμένα πρότυπα θεωρείται έξυπνος κανείς όταν κοροϊδεύει, εκφοβίζει ή χωρίς καμία αφορμή βρίζει τον αδύναμο δίπλα του.

Μα στην πραγματικότητα, ο θύτης είναι ο μόνος αδύναμος, αυτός που προσπαθεί να καλύψει τα ψυχολογικά κενά του λόγω των συνδρόμων εξουσίας που έχει. Όλοι έχουμε αδυναμίες, μα κάποιους η διαφορετικότητά τούς αρρωσταίνει και τούς αγχώνει, δεν μπορούν να δεχτούν και να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Συνεπώς πολεμούν και μισούν όλους αυτούς που έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους. Αυτή τη θεωρία υποστήριξε και ο Ράιχ. Με κέντρο την ψυχολογία μίλησε για τα κόμπλεξ των ανθρώπων, που τους καταπιέζουν και τους οδηγούν σε αδιέξοδο. Διότι η αλήθεια είναι ότι τον φασισμό πολλές φορές τον ασκούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας και ύστερα σε όλους τους υπόλοιπους.

mess3

Τρομοκρατία από τους απλούς πολίτες, τρομοκρατία από το κράτος, φόβος, εκβιασμός, βία στο σχολείο ή στην οικογένεια, καμία αληθινή αποδοχή στην διαφορετικότητα, διάλυση της παιδείας και του πολιτισμού. Να λοιπόν ένας σύγχρονος κόσμος του ’40.  Όλος ο κόσμος γεμάτος από θύτες, θύματα ή θεατές φλέγεται για άλλη μία φορά κάτω από έναν φασιστικό ζυγό. Αυτή τη φορά όμως το έργο μας είναι πιο δύσκολο. Δεν μιλάμε για έναν φασισμό ξεκάθαρο και αποκλειστικό στην πολιτική ζωή, αυτή τη φορά είναι στην καθημερινότητά μας και ο εχθρός μπορεί να γίνει ο ίδιος μας ο εαυτός.  Κάθε μέρα λοιπόν οφείλουμε να σεβόμαστε τους συνανθρώπους. Και κάθε μέρα οφείλουμε να αγαπάμε λίγο περισσότερο το δικαίωμα της παιδείας, το μόνο που μπορεί να μας σώσει.

Η Μαρία Κωστοπούλου και η Χριστίνα Μεσσαριτάκη είναι μαθήτριες της Α΄ Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

mess4

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: