Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Erich Priebke. Ένας σύγχρονος Πολυνείκης;

Αθανασίας Χατζηγιαννάκη, Νεφέλη Γραμματικάκη

χατζηγιαννάκη 1

Στις 23 Μαρτίου του 1944 Ιταλοί αντάρτες της κομμουνιστικής οργάνωσης  Gruppo d’Azione Patriottica έκαναν βομβιστική επίθεση σε γραφεία της παραστρατιωτικής ομάδας του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, SS με θύματα 33 νεκρούς. Τα αντίποινα των Γερμανών έγιναν ξεκάθαρα από την αρχή: Ο Αδόλφος Χίτλερ έδωσε εντολή για κάθε Γερμανό που πέθανε να πεθάνουν 10 Ιταλοί. Την εντολή αυτή ανέλαβαν να εκπληρώσουν οι λοχαγοί των SS  Έριχ Πρίμπκε και Καρλ Χας. Σύμφωνα μάλιστα με τις εντολές οι στρατιώτες έπρεπε να πυροβολήσουν τους Ιταλούς σε πίσω μέρος του κεφαλιού ώστε να μην χρησιμοποιηθεί περισσότερο από μία σφαίρα για κάθε θύμα. Οι εκτελέσεις θα γίνονταν σε ένα σπήλαιο της πόλης Ardea λίγο πιο έξω από τη Ρώμη και επειδή πολλοί στρατιώτες επρόκειτο να σκοτώσουν για πρώτη φορά μετέφεραν μαζί τους κονιάκ για να ηρεμήσουν. Οι εκτελέσεις ξεκίνησαν αμέσως και τα θύματα άρχισαν να γεμίζουν το σπήλαιο τόσο, που στρατιώτες λιποθυμούσαν από το θέαμα ενώ άλλοι μέσα στην ταραχή τους ήταν ανίκανοι να πυροβολήσουν. Ένας από αυτούς αποκάλυψε αργότερα ότι όταν αρνήθηκε να εκτελέσει το θύμα του, ο Πρίμπκε τον εξανάγκασε βάζοντας το όπλο στα χέρια του και πιέζοντάς τον να πατήσει τη σκανδάλη. Τα θύματα έφτασαν τους 335 άνδρες και στη συνέχεια οι λοχαγοί έστειλαν μήνυμα στον Αδόλφο Χίτλερ: Η διαταγή εξετελέσθη. Ο Πρίμπκε μετά το τέλος του πολέμου κατέφυγε στην Αργεντινή και ύστερα από πολλές δίκες, έζησε ελεύθερος, παρά την αναγνώρισή του ως εγκληματία πολέμου, αποτελώντας μέχρι σήμερα έναν από τους λίγους επιζώντες εγκληματίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι το θάνατό του στις 11 Οκτωβρίου 2013 σε ηλικία 100 ετών.

χατζηγιαννάκη 2

Ο θάνατος του Έριχ Πρίμπκε δεν έφερε γαλήνη στους Ιταλούς, που ακόμα θυμούνται τη σφαγή στα Αρδεατικά σπήλαια. Η τελευταία επιθυμία του Πρίμπκε ήταν να ταφεί στην Αργεντινή δίπλα στη γυναίκα του, όμως η κυβέρνηση της Αργεντινής αρνήθηκε. Παρομοίως, η γενέτειρα πόλη του Χένιγκσντορφ στη Γερμανία αρνήθηκε την ταφή,  καθώς υπήρχαν φόβοι ότι το σημείο ταφής του θα μετατρεπόταν σε «ιερό» για Νεοναζί, ενώ οι αρχές της Ρώμης απαγόρευσαν την ταφή του στην πόλη. Τελικά, η κηδεία αποφασίστηκε να τελεστεί στο χωριό Αλμπάνο έξω από τη Ρώμη, σε ινστιτούτο του υπερσυντηρητικού τάγματος των λεφεβριανών, το οποίο ήταν και το μοναδικό που δέχθηκε να την τελέσει. Την ώρα που το φέρετρο οδηγούνταν προς το ινστιτούτο αντιφασίστες διαδηλωτές χτυπούσαν το όχημα που το μετέφερε αποκαλώντας τον Πρίμπκε «δολοφόνο» και φωνάζοντας στον ιερέα που δέχθηκε να κάνει την τελετή, δείχνοντας έντονη δυσαρέσκεια για την ταφή του εγκληματία στην πόλη τους. Στην κηδεία πήγαν και νεοναζί για να τιμήσουν τη μνήμη του Πρίμπκε, όμως διαχωρίστηκαν από τους αντιφασίστες από την αστυνομία. Η αντίδραση του γιού του,  Γιόργκε Πρίμπκε ήταν προκλητική:  «Πού θα πρέπει να ενταφιαστεί ο πατέρας μου; Στο Ισραήλ» και συνέχισε λέγοντας: «έτσι θα είναι ικανοποιημένοι. Η όλη συζήτηση που άνοιξε με τον θάνατο του πατέρα μου είναι άδικη. Αντί όλος ο κόσμος να δει το τι γίνεται στην Μέση Ανατολή, την Συρία, το Ιράν αλλά και τα όσα συμβαίνουν με τους μετανάστες στην Λαμπεντούζα που πεθαίνουν στη Μεσόγειο, ασχολούνται με ένα πόλεμο που τελείωσε 60 χρόνια πριν», είπε ο Γιόργκε και συνέχισε: «Ας σταματήσουν επιτέλους να ασχολούνται αυτοί που καταστρέφουν τον κόσμο ακόμα πριν και από την εποχή του Χριστού. Καλύτερα να μην μιλήσω άλλο, είμαι πολύ θυμωμένος» είπε και συμπλήρωσε πως είναι πολύ λυπημένος και πως ο πατέρας του είχε επικοινωνήσει μερικές μέρες πριν πεθάνει και ήταν υγιέστατος, ενώ η τελευταία του κουβέντα ήταν «τα ξαναλέμε».

χατζηγιαννάκη 3

Η στάση όσων εναντιώνονται στην ταφή του Εριχ Πριμπκε είναι δικαιολογημένη. Πράγματι ο άνθρωπος αυτός υπήρξε ένας στυγνός εγκληματίας που δεν παραδέχτηκε το βάρος της ευθύνης του, ούτε ζήτησε συγγνώμη για τα πεπραγμένα του μένοντας αμετανόητος μέχρι την τελευταία στιγμή. Όσες φορές κι αν επικαλέσθηκε ο ίδιος ότι εκτελούσε διαταγές του Χίτλερ, αυτό δεν ακυρώνει το γεγονός ότι η εκτέλεση των διαταγών αυτών σήμαινε ταυτόχρονα την εκτέλεση 335 αθώων. Ο ίδιος δε σεβάστηκε καμμία από αυτές τις ζωές, οπότε γιατί να αποδοθούν τιμές σε έναν τέτοιο εγκληματία;

χατζηγιαννάκη 4

Στο έργο του Σοφοκλή «Αντιγόνη» ο Πολυνείκης πεθαίνει και όντας προδότης της πόλης του, ο βασιλιάς Κρέων διατάζει να μείνει η σορός του άταφη για να γίνει τροφή για τα άγρια ζώα. Η αδελφή του Αντιγόνη, αναλαμβάνει να εκπληρώσει το ηθικό χρέος απέναντι στον αδερφό της και ακολουθώντας του ιερούς άγραφους κανόνες, επιλέγει να παρακούσει τις εντολές του Κρέοντα. Κατά τους ιερούς αυτούς κανόνες, ο νεκρός έπρεπε να ταφεί και να του προσφερθούν νεκρικές τιμές, διαφορετικά δεν μπορούσε να εξασφαλίσει τη μεταθανάτια ζωή. Προβαίνει έτσι στην παράνομη ταφή του νεκρού αδερφού της παραβλέποντας τον κίνδυνο για θανάτωσή της από τον Κρέοντα ως τιμωρία.

Η Αντιγόνη, λοιπόν, δεν έθαψε έναν προδότη, αλλά τον αδελφό της. Έτσι και η οικογένεια του Πρίμπκε δεν θα θάψει έναν εγκληματία, αλλά έναν άνθρωπο. Όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται ο Πρίμπκε ήταν βαθιά θρησκευόμενος και έτσι ο ίδιος θα πίστευε στη σημασία της ταφής, θα πίστευε ότι οι πράξεις του θα κριθούν στο τέλος από το Θεό. Όσον αφορά στην αντίδραση όσων αντιτίθενται σε αυτή, θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η ταφή του Πρίμπκε δεν σημαίνει και προσβολή των θυμάτων που σκότωσε, ούτε, φυσικά, συγχώρεση των πράξεών του. Η ιστορία έκρινε ότι ήταν ένας εγκληματίας πολέμου και στη μνήμη μας θα είναι χαραγμένος με αυτόν τον τρόπο.

χατζηγιαννάκη 5

Θέλουμε (σχεδόν) όλοι να θεωρούμε τους εαυτούς μας αντιφασίστες και αντιρατσιστές. Στη θεωρία, προβάλλουμε ως ύψιστη αξία την ισότητα και το σεβασμό στη ζωή- οποιαδήποτε ζωή. Όταν, όμως φτάνει η στιγμή να αποδείξουμε και έμπρακτα ότι οι ανθρώπινες ζωές, από την πιο απεχθή στην πιο σεβαστή,  έχουν την ίδια αξία κερδίζει η εκδικητική μας φύση και ξαφνικά, όλοι οι αγώνες που έγιναν στην ιστορία και όλα τα θύματα που πέθαναν σ’ αυτούς για να μας αποδείξουν ότι ο φασισμός αποτελεί πάνω από όλα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, καταργούνται.

Η Αθανασία Χατζηγιαννάκη και η Νεφέλη Γραμματικάκη είναι μαθήτριες της Γ΄ Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: