Ηλεκτρονικο Περιοδικο των Εκπαιδευτηριων Ι. ΤΣΙΑΜΟΥΛΗ

Οι διπλωματικές επιτυχίες του Ιωάννη Καποδίστρια

των Γιάννη Κόκκορη και Δημήτρη Σερέτη

Η πρώτη διπλωματική επιτυχία ήταν το 1797 όταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης προέλαυνε στην Ευρώπη. Η γαληνοτάτη δημοκρατία, η κυρίαρχος των Ιονίων Νήσων, Βενετία, είχε κατακτηθεί. Ο Ναπολέων κράτησε τα Ιόνια και την Ήπειρο για τον εαυτό του. Ο Αντώνιος – Μαρία , πατέρας του Καποδίστρια, αντιτάχθηκε στην γαλλική κυριαρχία με αποτέλεσμα την επίθεση στους κληρονομικούς τίτλους και στις περιουσίες του από τους ποπολάρους. Αναφέρεται πως τότε η οικογένεια Καποδίστρια ένιωσε την οικονομική κατάρρευση και ο πατέρας μπήκε στην φυλακή ως αντίπαλος της γαλλικής κυριαρχίας. Με επίμονες συντονισμένες προσπάθειες ο 23χρονος Ιωάννης και ο αδελφός του Βιάρος κατάφεραν να πείσουν την γαλλική αρμοστεία να τον απελευθερώσει. Αυτή ήταν και η πρώτη του διπλωματική επιτυχία.

kapo6

Η οχύρωση της Λευκάδας

Το 1803 και το 1804 ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων, ο Τεπελενλής, κατάφερε να εξουδετερώσει τις πολεμικές χριστιανικές φάρες των τεσσάρων χωριών του Σουλίου. Αφού έκανε συμφωνίες το 1807 με τον Σουλτάνο απείλησε την Κέρκυρα. Η μάχη έμελε να γίνει στη Λευκάδα. Ο Τεπελενλής εύκολα θα μπορούσε να περάσει την αβαθή τάφρο και η μοίρα της Λευκάδας θα ήταν φρικτή, αν δεν ανέθετε η γερουσία της πολιτείας υπεύθυνο για την στρατιωτική διοίκηση του νησιού τον Καποδίστρια.

kapo7

Με τη βοήθεια του Michauld κατάστρωσε το σχέδιο της άμυνας. Διέταξε τη διάνοιξη της τάφρου. Μάλιστα για να ενθαρρύνει τους εργάτες πήρε αυτός πρώτα την τσάπα και άρχισε να τσαπίζει. Οι υπερασπιστές του νησιού σήκωσαν τρεις προμαχώνες. Με ανεβασμένο το ηθικό οι Αιτωλοακαρνάνες επιτέθηκαν από τα μετόπισθεν στον Αλή και εκείνος υποχώρησε.

Νέο σύνταγμα στην Κέρκυρα

Το 1801 τα Επτάνησα αυτονομούνται και ο Ιωάννης Καποδίστριας γίνεται ένας από τους δύο διοικητές της Ιονίου Πολιτείας, σε ηλικία 25 ετών. Χάρη στην πολιτική του οξυδέρκεια και πειθώ απέτρεψε την εξέγερση της Κεφαλονιάς, που θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες στη συνοχή του νεότευκτης πολιτείας. Έδειξε ευαισθησία και προσοχή στις ανησυχίες των Επτανησίων και πήρε πρωτοβουλίες για τη αναθεώρηση επί το δημοκρατικότερο του επτανησιακού συντάγματος, που είχαν επιβάλει Ρώσοι και Τούρκοι υπό τον τίτλο «Βυζαντινό Σύνταγμα»

kapo8.

Αποτέλεσμα των προσπαθειών του Καποδίστρια ήταν η ψήφιση ενός πιο φιλελεύθερου και δημοκρατικού συντάγματος το 1803. Οι μεγάλες δυνάμεις θορυβήθηκαν κι έστειλαν τον Γεώργιο Μοτσενίγο, προκειμένου να τον επιπλήξει. Όταν, όμως, ο εκπρόσωπός τους συναντήθηκε μαζί του, εντυπωσιάστηκε από την πολιτική και ηθική συγκρότηση του ανδρός. Ο Καποδίστριας διορίστηκε ομόφωνα από τη Γερουσία της Ιονίου Πολιτείας, Γραμματέας της Επικρατείας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του αναδιοργάνωσε τη δημόσια διοίκηση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην εκπαίδευση.

Σύνταγμα στην Ελβετία

Το 1813, 130.000 Ρώσοι και Αυστριακοί στρατιώτες εισβάλλουν στην Ελβετία, προκειμένου να πολεμήσουν τα γαλλικά στρατεύματα στα σύνορά της. Η τάξη του ελβετικού κράτους, την οποία έχει επιβάλει η Γαλλία καταρρέει άμεσα! Η ομοσπονδιακή Βουλή, το Κοινοβούλιο που απαρτίζεται από δύο βουλευτές από το κάθε καντόνι, αλλά χωρίς πραγματικές αρμοδιότητες, καταργεί το σύνταγμα, το λεγόμενο «Σύνταγμα της διαιτησίας». Οι νικήτριες Δυνάμεις, η Αγγλία, η Ρωσία, η Πρωσία και η Αυστρία, όπως γνωρίζουμε, ξεκινούν την αναδιοργάνωση της Ευρώπης αποκαθιστώντας κυρίως την παλιά τάξη πραγμάτων. Ποια θα είναι η θέση της Ελβετίας, η οποία βρίσκεται γεωγραφικά στο κέντρο της Ευρώπης; Μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, η Ρωσία είναι εκείνη που εκδηλώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για την Ελβετία. Ο Καποδίστριας λαμβάνει εντολή από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α’ να «σώσει (την Ελβετία) από το γαλλικό δεσποτισμό» και να τη συνδράμει ώστε «να ξαναβρεί τον εαυτό της. Ο Καποδίστριας λοιπόν φτάνει στην Ελβετία τον Νοέμβριο του 1813 και θα παραμείνει εκεί ως τον Σεπτέμβριο του 1814. Φέρει τον τίτλο του έκτακτου απεσταλμένου και εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου του Ρώσου Τσάρου.

Ανεξαρτησία και Επέκταση Συνόρων

Συνθήκη του Λονδίνου

kapo9

Υπογράφτηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία,Γαλλία,Ρωσία) στο Λονδίνο στις 6 Ιουλίου του 1827. Το πρώτο άρθρο της όριζε να κάνουν ανακωχή οι Έλληνες και οι Τούρκοι. Επίσης προέβλεπε την αυτονομία της Ελλάδας, η οποία θα πλήρωνε ετήσιο φόρο στο σουλτάνο. Οπωσδήποτε οι τρεις σύμμαχοι (η Αυστρία έμεινε απ’ έξω από την «Ιουλιανή Συνθήκη») θα δημιουργούσαν προξενικές σχέσεις με την Ελλάδα. Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα ήταν ότι σε ένα άρθρο της Συνθήκης οριζόταν ότι αν η ανακωχή δε γινόταν δεκτή, θα μπορούσαν να επέμβουν με οποιοδήποτε τρόπο για να επιλύσουν τις διαφορές Ελλήνων – Τούρκων. Λίγους μήνες νωρίτερα, η ηγεσία του Αγώνα στη θάλασσα και στη στεριά ανετέθη στους Βρετανούς στην Γ´ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας (η οποία συστήθηκε μετά τη διακοπή που είχε προκαλέσει η ανακοίνωση της πτώσης του Μεσολογγίου). Ο λόρδος Κόχραν διορίστηκε αρχηγός του στόλου, ο Ριχάρδος Τσορτς αρχιστράτηγος των δυνάμεων της ξηράς και ο Ιωάννης Καποδίστριας κυβερνήτης της Ελλάδας. Με δεδομένη την αδιαλλαξία της Πύλης να δεχθεί τον οποιονδήποτε συμβιβασμό, τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου στον κόλπο του Ναβαρίνου έξω από την Πύλο, ο συμμαχικός στόλος κατατρόπωσε τον τουρκοαιγυπτιακό με ευεργετικές συνέπειες για το ελληνικό ζήτημα.

Πρωτόκολλο της 22ης Μαρτίου

Οι προτάσεις του Καποδίστρια περί επέκτασης των συνόρων, ¨καλουπώθηκαν¨ εκ νέου από την αγγλική διπλωματία στη διάσκεψη των δυνάμεων του Λονδίνου, και έθεταν συνοριακή γραμμή Αμβρακικού – Παγασητικού πλην της Κρήτης, έβαζαν όμως στο νέο κράτος βαρύ φόρο υποτελείας στον σουλτάνο και μιλούσαν για επιβολή δυτικού μονάρχη. Ήταν το πρωτόκολλο της 22ης Μαρτίου του 1829.

Συνθήκη της Αδριανούπολης

Η Συνθήκη Ειρήνης της Αδριανούπολης (ή Συνθήκη του Εντιρνέ) σήμανε το τέλος του Ρωσο-Τουρκικού πολέμου του 1828-1829 ανάμεσα στη Ρωσική Αυτοκρατορία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Υπογράφτηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1829 στην Αδριανούπολη από τον ρώσο Κόμη Αλεξέι Ορλόφ και τον τούρκο Αμπντούλ Καντίρ-μπέη. Ο Σουλτάνος αναγνώρισε στην Ρωσία την κατοχή της Γεωργίας και των Χανάτων του Ερεβάν και του Ναχιτσεβάν τα οποία είχαν παραχωρηθεί στον Τσάρο. Για το ελληνικό ζήτημα ήταν πολύ σημαντική, γιατί η Πύλη για πρώτη φορά αποδεχόταν την Ιουλιανή Συνθήκη και το Πρωτόκολλο της 22 Μαρτίου 1829.

H Ελλάδα Ανεξάρτητη

Στις 22 Ιανουαρίου – 3 Φεβρουαρίου του 1830 η διάσκεψη του Λονδίνου, ύστερα από αγγλική πρόταση, διακήρυξε την πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας με το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου που υπογράφτηκε από τους πληρεξουσίους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας. Το άρθρο 1 του Πρωτοκόλλου της 3ης Φεβρουαρίου 1830 όριζε: «H Ελλάς θέλει σχηματίσει έν Κράτος ανεξάρτητον, και θέλει χαίρει όλα τα δίκαια, πολιτικά, διοικητικά και εμπορικά, τα προσπεφυκότα εις εντελή ανεξαρτησίαν».

kapo10

H πανηγυρική αυτή διακήρυξη της πολιτικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας συνιστούσε διπλωματική πράξη ιδρυτική του ελληνικού κράτους. H διεθνής αναγνώριση του ελληνικού κράτους σήμαινε έναρξη της υπάρξεώς του από την άποψη της διεθνούς κοινωνίας. H πρόοδος σχετικά με τους αντίστοιχους ορισμούς του Πρωτοκόλλου της 10-22 Μαρτίου 1829 ήταν μεγάλη και είχε κρίσιμη σπουδαιότητα.

Ο Γιάννης Κόκκορης και ο Δημήτρης Σερέτης είναι μαθητές της Β΄ Γυμνασίου των Εκπαιδευτηρίων Ι. Τσιαμούλη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: